dinsdag 20 maart 2018

Ik verdenk God van zóveel dingen!!!

Wat bedenkt God het toch allemaal mooi in mensenlevens. Hoe zwaar ook. Hij voorziet.
Ik verdenk God er ook van dat Hij in deze psalm precies verwoord heeft hoe hij mijn koppie geschapen heeft. Al duizenden jaren voordat Hij mij bedacht wist Hij het al.

Kijk maar:


Ik heb er wat dingen bijgeschreven die namelijk precies overeenkomen met mijn koppie:


  • Bij vers 1 tot en met 9: Dit (wat hier geschreven staat) gebeurt in mijn hoofd door overprikkeling. Zo ziet een overprikkeld hoofd eruit. Maar het gebeurt óók door sociale contexten en regels niet begrijpen. Dan worden mensen in mijn hoofd vijanden en dan raak ik van daaruit ontstane angsten weer overprikkeld!! Ook omdat ik vaak niet weet wat ik moet verwachten. Van gesprekken die nog plaats moeten vinden. Of hoe iemand zal reageren op een vraag van me. Dan ga ik zelf dingen invullen. En dat wordt groter en groter in mijn hoofd, wat uiteindelijk leidt tot overprikkeling, waar ik - beschreven middels die psalmwoorden - onder lijdt. 
  • Wat in vers 18 tot en met 20 staat is wat ik als concrete troost IN mijn overprikkeling ERVAAR. Niet van een weten uit zo'n psalm. Maar een voelen vanbinnen. Als toen ik een klein meisje was. Deze ervaren troost - telkens weer - tot op de dag van vandaag als ik overprikkeld ben - maakt dat ik het volhoud, volgehouden heb en überhaupt nog in leven ben.
  • In vers 21 en 22 staat beschreven wat mensen voor mij worden als ik die mensen niet begrijp of zij mij niet. Dan heb ik het gevoel dat ze me als vriend verlaten. Niet meer doen wat ze beloven. Niet consequent in hun gedrag. Prachtige dingen zeggen. Maar het feit dat hun hart niet matcht met die van mij voelt alsof ik gehaat wordt. Hun woorden klinken mooi. Maar de uitwerking naar mij is zo scherp als een mes. Zo voel ik dat echt!!! 
  • Maar dan komt in vers 23 weer die troost! Die mag ik ook echt ervaren!!!! In al die onduidelijkheid die ik een jaar lang in mijn hoofd had opgebouwd, maar alleen een niet ingesleten zijn van gemaakte regels bleek: daar heb ik nu weer rust over. Het is goed zo! Troost! Hijzelf heeft me getroost met het opnieuw te binnen brengen van die regels. Duidelijkheid! Duidelijkheid had ik nodig. Duidelijkheid kreeg ik. En nu is het ook goed! 
Dit is overigens niet de eerste keer dat in een psalm precies beschreven staat hoe mijn koppie werkt. Dat was ook al in Psalm 120: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/03/psalm-120-langs-mijn-eigen.html

Vanochtend had ik een interview met een mevrouw van http://opwegmetdeander.nl/ over mijn autisme. Want in het kader van de aankomende week van autisme willen ze aandacht besteden aan mijn gedichtenbundel. Hier verkrijgbaar: https://www.jongboek.nl/…/de-scherven-die-woorden-werden-1…/.



En zo mijn levensloop in het kort vertellend, kwam ook naar voren hoe wonderlijk God dingen voorziet in ons gebroken leven. Dat Zijn Vaderlijk zorg ontzettend groot is.
Ik begreep - als kind - al zoveel niet.
Maar Hij voorzag wel in een zus (één van de twee zussen) die me woordeloos aanvoelde, waar ik zó thuis en veilig was dat het veilig genoeg was voor mijn autistische uitbarstingen. Mijn zus was en is een veilige plek om autistisch te zijn. Ze speelde clubje met me. Deed haar Bobo's door de brievenbus daarvoor (en ik dacht echt dat ik ze als nieuw kreeg). Ze las me dan daar uit voor. Dat was clubje spelen. Het was voor mij grip krijgen op hoe de echte wereld werkt. Zij hielp me daar op deze manier mee. Zó lief.
Als kind schreef ze dan ook dit liefdevolle gedicht over én voor mij (van kroelen met cavia's werd ik rustig. De cavia heette Freekje (bijnaam Frodje).



Gedicht van mijn zus, toen ik een jaar of 11 was.

Het meisje van toen... (die het tóen al moeilijk had)...
Is de vrouw van nu...
Een vrouw die verlangt om erbij te horen.
Een vrouw dié er bij hoort.
Een vrouw die kind van Hem is, en vanuit die basis mag zijn en worden wie ze is.
Een vrouw die mildheid verdient, vooral van haarzelf.
Lieve volwassen vrouw: 'Ik
houd van jou'.

Hé kleine meid met je beestje
Het licht draait met je mee.
Hé kleine meid met je Freeke
De slaap valt over je heen.
Samen dromen jullie
Gras en zoete bloemen.

Hé kleine meid met je Frodje
Je lacht en houdt haar vast,
de muur weerspiegelt jou en het beestje
Je fluistert haar naam zacht.
Het licht speelt met jouw slapende ogen,
je neus trilt tegen haar haar.
Eindelijk zijn jullie samen
Droom maar!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Weer terug naar hoe God voorziet: 
Oudste heeft niet veel aan jongste als broer. 
Maar Hij heeft voorzien in een boezemvriend al vanaf zijn vijfde. 
Ze doen alles samen. 
Vriend doet alles met ons. 
Gaat al jaren mee op vakantie met ons. 
Eet geregeld mee. 
Vergezeld oudste mee naar de Singin of B.Loft. 
Het is een leenbroer voor oudste. 
Wonderlijk hoe God daar in voorzien heeft. 
Toen hij de eerste keer met ons meeging op vakantie, was het voor hem wel schakelen. 
Want hij maakte voor het eerst van dichtbij mee wat de impact van MIJN autisme is. 
Mijn uitbarstingen. 
Mijn rood worden. 
Hij wist niet wat hem overkwam. 
Ondertussen is het voor hem net zo gewoon als voor oudste. 
Sterker nog: ze scheppen er samen genoegen in om mij rood te krijgen. 
Dan geeft vriend expres geen antwoord op een vraag via Whatsapp. 
Oudste weet daarvan. 
Als ik dan ga bellen neemt hij niet op. 
Nou... je weet: de spanning in mijn koppie loopt dan steeds verder op tot het ontploft. 
Maar oudste zit dat dan stiekem op zijn mobiel op te nemen. 
Ook hoe mijn man dan weer rood wordt van mijn rood worden. 
Zij genieten van onze reacties en onze wisselwerkingen. 
De boeven. 

Is oudste zielig? 
Oudste voelt me erg goed aan. 
En wij ervaren hem echt als een geschenk in ons gezin. 
En we waken ervoor dat hij voor ons gaat zorgen. 
En gelukkig zorgt hij erg goed voor zichzelf. 
Onder meer door veel tijd met vriend(en) door te brengen. 

Maar is hij zielig? 
Hij begrijpt me zo goed vanuit zijn karakter. Vanuit wie hij is. 
De gesprekjes die hij voert (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/03/verwerken.html), doet hij niet omdat het moet. Nee. Omdat hij hij is. Dit IS hij. Dit is wie hij is. Volledig zichzelf. Wijs. Intelligent. Dingen (emotioneel) goed doorziend. 

Ik heb dit tekeningetje gemaakt: 



Die gekleurde blokken is wie je als mens bent. 
In zijn geheel. 
Je set aan karakter-eigenschappen. 
Je manier van denken. 
Je manier van zijn. 
Zo uniek als ieder mens is. 

Bij mijn man en mij zie je bij allebei een blauw blokje. 
Soort zoekt soort. 
Je zoekt iemand uit die bij je past. qua 'zijn'. 
Waar je je veilig voelt. 
En bij wie je niet op je tenen hoeft te lopen. 

Dat deed mijn moeder al bij mijn vader. 
Ze had een andere man kunnen hebben. Maar die wilde ze niet, want daarbij was ze niet thuis qua 'zijn'. Qua wie ze beide waren. 
Dus ze kwam bij mijn vader uit. 

Mijn set blokjes zorgen voor dusdanige karaktereigenschappen dat ze dat autistisch noemen. 
Ieder mens zit ergens op die lijn van autisme. 
Maar als het over een bepaalde grens heen is, dan ben je dat ook echt. 
Ze weten tegenwoordig ook dat autisme erfelijk is. 
En dat klopt. 
Want als we terug kijken in de familie (ooms/tantes/nichten/neven), maar ook weer kinderen van zussen, dan zie je veel autisme of autistische trekken (en vroeger zeker niet gediagnostiseerd, maar achteraf gezien wel overduidelijk aanwezig (zoals mijn moeder nu terug verteld ook bij mijn vader en diens familie... máár in mindere mate ook bij mijn moeder... want dat zoekt elkaar toch op). 

En mijn man? 
Hij heeft geen diagnose. 
En zit denk ik ook niet óver die grens. 
Maar gezien zijn emotionele reageren op sommige dingen - ook een soort van rood worden, zal hij niet ver van die grens afzitten. 
Daarom voelden we ons waarschijnlijk thuis bij elkaar!!! Je herkent dingen bij elkaar. Je hoeft niets uit te leggen. Je hoeft ook niet op je tenen te lopen, zoals dat in de niet-autistische-buitenwereld wel vaak moet. 

Daarom heb ik ons beiden een blauw blokje gegeven. Dat komt overeen. De rest is uniek. 

Maar je kinderen hebben dan ook weer dat blauwe blokje. 
Met elke kind weer een unieke kleur er in. 
Bij jongste maakt de combinatie van de twee blokjes dat ook zijn complete 'zijn' autistisch genoemd wordt. 
Bij oudste maakt de combinatie van de twee blokjes dat hij dat niet is. 

Maar ook oudste heeft dat blauwe blokje. 
Dus van BINNENUIT herkent hij ons. 
Van binnenuit voelt hij aan hoe dingen zitten en werken. 
Van binnenuit kan hij zo ook bij vreemden herkennen of er sprake is van autisme. 

Hij is geboren bij een moeder met een unieke set aan karaktereigenschappen. 
Zoals elk kind. 
Maar doordat hij uit het zelfde hout gesneden is, is het voor hem ook niet vreemd. 
En overkomt hem ook niet iets ergs of traumatisch. 
Daarom kan hij - samen met vriend - zelfs een spelletje spelen met mijn autistische kenmerken. 
Me zover krijgen dat zij lol hebben om mijn vreselijke rood worden. 
Daarom kan hij mij zo goed die spiegels voorhouden. 
En dat kan hij bij mijn man ook perfect. 
Voor een buitenstaander - die plots in zou vliegen (zoals die vriend van oudste aanvankelijk) - ziet mijn rood worden er afschuwelijk uit. 
Men denkt al gauw: 'wat heeft die oudste het toch zwaar. Arme jongen. Hij zal wel zwaar getraumatiseerd zijn'. Nee, dat is hij niet. 
Ik was ook niet eerst een andere moeder en dat er plots van buitenaf een vreselijke ziekte kwam, waar hij mee moest leren dealen. 
Nee. Door mijn autistisch zijn ben ik ik voor hem. Inclusief mijn rood worden. 
En hij voelt het zo goed aan, omdat hij zelf ook uit die blauwe blokjes voortgekomen is. 
Hij heeft niet moeten leren met zijn ouders om te gaan. 
Onze karakters zijn in zijn genen ook een stukje voortgeplant. 

Ik hoop dat jullie snappen wat ik wil uitleggen. 
Er zijn ook wel therapeuten die hem expliciet vragen naar mogelijk getraumatiseerd zijn. 
Hij zegt dan: 'jullie willen me een trauma aanpraten!'.
Hij noemt zichzelf een emotioneel volwassen (in tegenstelling tot ZIJN BEIDE OUDERS) jongen, geestelijk zeer gezond. En dat is hij. 

Maar ook dit is feitelijk zo mooi bedacht door God. 
Hij heeft DIT unieke geschenk voor ons bedacht. 
Net als jongste. 
Jongste is voor ons bedacht omdat enkel wij de zorg konden bieden die dit unieke kind nodig heeft. 
Voor Hem is niets toevallig en past alles in elkaar. 
We hebben onze kinderen van Hem te leen. 
Want het zijn Zijn kinderen. 
Maar Hij bedenkt aan wie Hij ze uitleent. 
Vergissen doet Hij zich niet. 

1 opmerking:

  1. Wat mooi dat je het zo zegt dat jullie jongste juist bij jullie de goede zorg krijgt en daarom is hij ook jullie zoon.
    Zo zie ik dat ook in relaties binnen ons gezin. Zo mag je dat ook zien in je huwelijk bv. Je bent aan elkaar gegeven en soms zijn de dingen heel zwaar. Maar met het zicht dat je door God gegeven bent aan je ouders, of aan je man... aan je vrouw, dat schept ruimte en bevrijding.
    Mooi beschreven. Ook je herkenning in die psalm!

    BeantwoordenVerwijderen