dinsdag 27 maart 2018

Ik voel mij héél sterk in de Heer!!!!



Ik poste deze week een post op FB die nogal wat vraagtekens opriep.

In september 2017 heb ik met mijn op zoek zijn naar verbanden contact gezocht met iemand (persoon Y) waar ik geen contact mee mocht zoeken. De persoon staat kennelijk dichterbij iemand (persoon Z) dan ik kon vermoeden en weten.

Dat ik het via andere accounts deed was natuurlijk helemaal niet goed.

Maar sindsdien voelde ik wel aan dat mijn blogs gelezen werden door die persoon Y. Met als doel om te zien of ik kwaad sprak over diens naaste (Z)?
Om dan te kunnen waarschuwen dat ik immoreel verkeerde dingen zou schrijven?

Zoals jullie weten heb ik enkel mijn pijn van dingen beschreven.
Of ze nu een eigen leven in mijn hoofd zijn gaan leiden, of niet.
Maar ik heb nooit een ander (Z) neer willen halen.
Nooit die intentie gehad. Sterker nog: ik heb altijd beschreven dat ik onverminderd van Z én anderen houd!

Maar als je daar naar op zoek zou zijn en dat zou willen lezen, denk je al snel dat dat wel zo is.
Dan lees je niet meer mijn pijn - al dan niet in mijn koppie uitgegroeid - maar waar ik anderen (Z) van beschuldig.

En ik had sterk het gevoel dat dát in de gaten werd gehouden (door Y).

Om dat voor mezelf bevestigd te krijgen, heb ik de afgelopen paar weken - telkens als ik een blog op mijn pagina postte - gekeken wie er online kwam in Messenger. Omdat ik in september contact gezocht had met Y, ben ik in Messenger aan haar gekoppeld, al ben ik verder niet bevriend.

En het was niet één keer, maar meerdere keren - na het plaatsen van een blog - dat ik haar online zag komen en tegelijkertijd een view op mijn blog zag komen.
Ik kan dus niet zien van wie die view is (alleen dat het in Nederland is). Maar één plus één is twee.
Omdat ik met mijn wiskunde achtergrond weet dat ik geen conclusies kan en mag trekken naar aanleiding van één meting, ben ik het herhaaldelijk gaan bekijken afgelopen maand.
En ja hoor.... Het gebeurde meerdere malen.
Vaak genoeg voor mij om de conclusie te trekken dat wat ik vermoed ook waar zou kunnen zijn.

Maar welk motief heeft persoon Y dan? Inderdaad om Z te kunnen waarschuwen?
Of is het echt interesse in mijn leven?
Ik heb iets heel fouts gedaan door contact met haar te zoeken... Maar hoe correct is het dan dat Y alles van mij wil weten?

En  Y mag het van me weten. Ik plaats de posts niet voor niets openbaar.
Maar toch zat dit vermoeden me niet lekker.
Ik zat dat bij te houden.
Mijn man had me er een keer op betrapt.
Hem beloofd dat ik niets zou doen wat over de grens is.
Maar is het over andermans grens als ik iemand online zie komen en op dat moment óók een view op mijn blog - meerdere keren gezien - zie komen? Is dat over een grens? Ik mag toch mijn eigen gegevens bekijken? Ik ontfutsel daarmee NIETS van een ander. Ik kijk gewoon naar wat mij zichtbaar wordt gemaakt.
Mijn man dacht - toen hij me betrapte - dat ik een hele rits met namen zo aan het checken was.
De werkelijkheid was dat ik alleen wilde weten of mijn gevoel klopte dat Y me las....

Een vermoeden dat op deze manier voor me bevestigd werd...
En dus heb ik gisteren maar besloten om het eerlijk aan Y te vragen.
Om mijn bevindingen met haar te delen.
Want ik wil niet stiekem zijn!!! Ben het in nood wel eens, maar kan daar uiteindelijk niet mee leven!!!
Dus ik vraag het eerlijk...
En krijg geen antwoord terug...
Ik vrees dat dat een bevestiging is dat ik gelijk heb....

En het voelt niet fijn dat die ander (Y) daar dan niet eerlijk over kan zijn...
Ik heb ook aangegeven: ik kan het ook nog mis hebben. Vergeef me dan!
Want mijn bevindingen zijn natuurlijk niet 100% waterdicht.
Dan is het puur mijn eigen angst geweest die me dat deed vermoeden.

Maar het stilzwijgen doet mij vermoeden dat ik het niet zo mis heb...
En dan voelt het toch niet lekker...
Ik heb de nacht huilend doorgebracht...
Met het besef dat mij meer dan duidelijk is gemaakt dat contact met Y opnemen (ook via andere accounts) 'spelletjes spelen is'. De vraag is wie hier nu een spelletje met wie speelt, als je mijn blogs hebt gelezen met het doel of je me ergens op kunt pakken...
Want dat gevoel blijf ik houden.
Tot het tegendeel bewezen is.

Het doet met zóveel verdriet.... Ik doe niet anders dan al maanden schuld bekennen - ook via mijn blogs hier - hoe fout ik het - mede door mijn autisme - allemaal heb gedaan!
Transparantie te over!
Juist omdat ik van mensen houd!
Maar transparantie naar mij?
Waarom kan er geen eerlijkheid zijn?
Ik ben op niemand boos!
Snap het zelfs nog.
Blijf van mensen houden.
Van Y, al ken ik die persoon TOTAAL NIET!!!!
Van Z.
Van jullie allemaal.

Ik blijf van mensen houden.
Zelfs al ken ik Y helemaal niet.
Toch houd ik ook van Y.
Zij die hoogstwaarschijnlijk nu al zoveel van me weet.
Zal er enige compassie gegroeid zijn?
Of is het inderdaad gericht op dingen die mogelijkerwijs ten schade van anderen zou zeggen, om mij daar op te betrappen...

Ik heb niet geslapen...
Ik heb gehuild, gehuild, gehuild....
Heb ik ook niet recht op eerlijkheid?
Mijn man zei me: 'misschien zit het echt alleen maar in je koppie en blijkt er niets van waar'....
Is het echt iets waarvoor ik bang was en is het in mijn koppie een eigen leven gaan leiden...

Het kan er bij mij niet in...
Mijn gevoel bedriegt me niet...
Mans woorden landen niet....
Ik voel enkel verdriet....
En blijf huilen....

Ik heb NIETS fout gedaan door enkel te observeren...
En als het waar blijkt wat ik aanvoelde, dan is mijn Papa héél trots op mij dat ik ben gaan staan voor mezelf. Dat ik niet langer verborgen hield wat ik dacht te weten....
Ik zou met zo'n 'geheim' niet kunnen leven.
Kennelijk kan 'Y dat wel.
Maar ondanks de tranen die nu bijna door de zoldervloer in de woonkamer stromen, voel ik me IN HEM sterker dan ooit.
Ik mág voor mezelf gaan staan.
En ik heb recht op dezelfde eerlijkheid jegens mij als ik al die tijd jegens hen geef.
Schuldbekentenissen in het openbaar. Het was fout wat ik van Z dacht, want veel is in mijn koppie ontstaan.
Dit ook?
Mijn man denkt het.
Ik voel dat het niet zo is.

5 opmerkingen:

  1. Weet je Ingeborg...je hebt je schuld beleden voor God en de betrefende mensen.Dat is genoeg

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag Justine,
    we kennen elkaar niet. Ik kwam je blog op het spoor via de christelijke webloggers op FB waar ikzelf ook weleens een blog plaats.
    Je pijn en eenzaamheid is wel te lezen in je blog, vast ook voor persoon Y en Z. Maar ik denk dat het niet werkt om erkenning van Y en/of Z proberen te krijgen door steeds over Z te schrijven in een blog. Ikzelf zou me daar heel ongemakkelijk bij voelen als ik Z was. Ondanks dat je zijn of haar naam niet noemt is het toch wel een beetje schenden van iemand privacy, want bekenden weten wel om wie het gaat. Ik vind het niet heel vreemd als Y dat af en toe zou checken voor Z.
    Erkenning krijgen is voor ieder mens belangrijk. Soms krijg je dat niet en dat is heel moeilijk, maar je kunt het niet afdwingen. Dat heb ik ook weleens meegemaakt. Ik gun het je dat je dit achter je kunt laten. Misschien kun je een paar keer praten met een hulpverlener? Nu is het, zelfs voor een bloglezer duidelijk dat de bom een keer ontploft en dat beschadigt jezelf en anderen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, weet het ook wel. Heb het ook al losgelaten. Dat is mijn autisme dat ik me op zulke dingen vast pin. En ook op V, W, X, Y, Z. Dingen worden fixaties voor me. Mensen ook. En hoe dat allemaal werkt weet ik juist door honderdduizenden gesprekken met hulpverleners. Ik weet het allemaal héél goed. Maar tussen weten en (anders) kunnen toepassen zit een hele grote kloof. Dat is voor mezelf een grote frustratie, maar ook voor mijn omgeving. Het is overigens niet altijd Z. Maar ook geregeld T, V en W. Mijn intenties zijn ook niet slecht. Ik begrijp vaak dingen niet. En dat maakt mijn fixaties groter. Want het is meer begrepen willen zijn dan erkenning willen. Als autist heb je uitleg nodig. Duiding. Dat is heel wat anders dan erkenning willen. Wie ben jij dan overigens? Want je post je reactie anoniem. Welke blog schrijf jij? Ik vind het wel leuk om blogs te volgen! Hoor het wel.

      Verwijderen
    2. En waarom zijn die V, W, Z, X, T zo bepalend in mijn verhalen? Ik deel wat autisme doet en wat er gebeurd als je tegen mensen aanloopt die niet het inzicht hebben hoe ze met je om moeten gaan. Dat confronteert je zó met je eigen beperkingen en hoe dat dus kennelijk een ander pijn kan doen, dat dat de eigen pijn nog gierender maakt. Juist in die sociale contexten loop je tegen die eigen pijn aan. Waar helaas echte mensen bij betrokken zijn. Gierende pijn. En dan wil ik grip krijgen op. Controle hebben. Als ik dan maar snap hoe het zit, dan zal er rust zijn. Maar mensen die niet autistisch zijn, snappen daar niets van, willen daar niet in voorzien, etc. Waardoor mijn paniek alleen maar groter wordt. Mijn willen controleren heftiger. Over grenzen heen, omdat de drang een antwoord te willen groter is dan het besef dat dat niet kan. Het is in die zin veel meer een beschrijving hoe diep je als autist worstelt in relatie tot Z, V, T, W, dan dat het schrijven over is... En in roodheid krijgen ze het allen te verduren, worden het in mijn hoofd steeds grotere vijanden, die me onrecht doen. Vanuit de beleving in mijn hoofd ontstaan schrijf ik over dat onrecht. Hoe dat werkt weet ik dóór hulpverleners. Wegnemen kan niemand het. Je moet er juist mee dealen. Je kunt kennis hebben van autisme, of het verstaan. Als je het verstaat dan ga je als buitenstaander niet (voor Z, W, X, T) controleren of er over hen gesproken wordt. Dan zie je in mij geen dader. Maar een slachtoffer van ern hoofd dat informatie zo anders verwerkt. Dan hoeven X, W, T, Z zich niet ongemakkelijk te voelen. Omdat voor hen elke persoon ingevuld kan worden die mijn taal niet verstaat en die pijn oproept. Vanuit dat niet verstaan komt bij mij die pijn. En het doel van mijn blogs is dat mensen dat leren verstaan. En daarbij ben ik heel open en eerlijk wat ik in mijn niet-begrijpen voor schade aan kan richten bij anderen. Vanuit de pijn, etc. Dingen die ik totaal niet wil, maar toch gebeuren. Omdat mijn hoofd hele andere verbanden gaat leggen dan er werkelijk zijn. Een weergave van de werkelijkheid die voor mij anders is dan bij die ander. Hoop dat deze uitleg je helpt, anoniem.

      Verwijderen
  3. Als men ook meent als een detective mijn blogs door te moeten spitten op zoek naar mogelijk kwaad doend aan Z,W, X, T, dan heb je ook niets van autisme begrepen. Dan zie je enkel het gedrag. De negatieve daden. En niet het hoofd waar het uit voortkomt. Ik houd van alle mensen. Even veel. En ik kan niet rijmen dat anderen niet net zoveel van mij houden. Dat bestaat niet in mijn wereld. En dat botst met al die andere karakters.

    BeantwoordenVerwijderen