vrijdag 23 maart 2018

Lekker belangrijk - of toch niet?

Deze week at vriend van oudste weer bij ons mee.
Na het eten begonnen oudste en vriend met mij weer een gesprek.
Onder het eten ging het namelijk over de boodschappen, de week-eet-planning en wie, wat wanneer (ook qua koken).
Omdat het om dágen vooruit gaat, had vriend zoiets van: 'boeien'. Zijn eigen moeder bekijkt die dingen per dag en huppelt gerust dagelijks naar de supermarkt. En wie het eerste thuis is, kookt. Dus niet alles zo gepland.
Nou... Niks voor ons...

Maar na het eten begonnen zij dus dat gesprek met mij. Het viel hen op dat mijn gesprekken met man vor 90% van de tijd over taken en feiten gaat en niet over emoties en gevoelens. Ze stelden mij ook een paar persoonlijke vragen. Als antwoord erop ging ik ook feiten benoemen. Vriend zei: Normaal gesproken geven mensen daar persoonlijke antwoorden op'. Tja... Ik doe het niet expres. Voor mijn gevoel zijn die feiten die ik noem al persoonlijk...

Ik had die dag foto's in een boek zitten plakken van 7 jaar geleden. Zo ver loop ik daar mee achter. Maar met mijn fotografische geheugen kan ik er nog precies onder schrijven wat we toen deden en in welke volgorde.
Oudste en vriend bladerde er met 'ach wat leuk' doorheen. Oudste was op de foto's pas 11 en jongste 8. Schattige foto's. Maar ik klapperde met mijn oren dat oudste zich niet alles meer kon herinneren.
Ik kwam weer met feiten wat ik nog wist van die leeftijd.
Zoals deze bureaustoel, die op jongstes kamer staat:
Ik stond op te lepelen dat ik deze stoel voor mijn 10e verjaardag kreeg. Samen met een etui die nog beneden in de la ligt. En dat ik toen op een donderdag jarig was. En toen ik 11 was op een vrijdag. 
Vriend: 'Dat BOEIT toch niet? Totáál onbelangrijk om te onthouden...' 
Oh ja? Daar denken mijn hersens anders over. Die filteren niet in belangrijk en onbelangrijk. Álles wat via mijn zintuigen binnen komt, komt ongefilterd in wat wel of niet belangrijk is, mijn koppie in. Onbelangrijk bestáát niet voor me. 
Nog een voorbeeld: Ik postte gisteren op fb dat ik in verwarring was, omdat die dag op whatsapp de tijd van 'laatst gezien' niet klopte. 
Deze reactie spreekt boekdelen: 
Dat is voor mij best lastig... Dat mensen niet BEGRIJPEN dat het voor mij wél belangrijk is. Dat mijn informatieverwerking anders is dan de hunne. Voor hen geldt: 'Onbelangrijk, waar ben je mee bezig?, volgend onderwerp.'. Als je als niet-autist zo goed bent in over emoties praten, waarom laat je dan niet de ruimte voor de emotie die ik voel bij dingen die voor mij wel degelijk belangrijk zijn? Er wordt dan zo gemakkelijk weer over gegaan tot de orde van de dag, terwijl ik worstel met pijn. Hoe onbelangrijk ook in andermans ogen: Pijn is pijn. Mag daar ook eens erkenning voor zijn? Voor jou een onbegrepen wereld. Voor mij vooral eenzaam. Omdat de meesten gewoon doorleven. Doorgaand met wat voor hen belangrijker voelt. 

Voor mij is het belangrijk dat de feiten en taken goed besproken zijn met mijn man. Dan is er op dat punt rust in mijn koppie. Én daardoor ruimte voor die 10% meer persoonlijke gesprekken (op mijn eigen wijze), waar de jongens (meestal) niet bij zijn. Oh ja. Dat vroeg vriend ook nog: Of ik van mijn man houd? Ik heb eerlijk toegegeven dat het huwelijk voor mij een verstandskeuze was. En of ik dat wel eens tegen hem gezegd heb. Ja, dat heb ik. En wat zijn reactie was. Zijn reactie? Het maakt zijn liefde voor mij niet meer of minder. Hij koos voor MIJ. Maar het is terecht dat het hen opviel dat er weinig liefde 💗 van onze gesprekken afspat. Verstandelijk houd ik van iedereen. En evenveel. Ook daarin geen onderscheid in meer of minder, in ver weg of dichtbij. Net als alle feiten die ik onthoud. Maar dat in emoties en (gevoelige) taal laten blijken? Hoe doe je dat? 
Dan onthoud ik liever de (misschien onbelangrijke) liefdevolle feiten. 😊 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten