zaterdag 10 maart 2018

verwerken

 
Even een rondje Megen gelopen, langs de Maas - toen het nog droog was. Wandelen = verwerken. Verwerken van een gebroken werk. Verwerken van een prachtig gesprek met oudste vanmiddag. 
Hij vond zichzelf (en mijn man en veel andere mannen in de familie) geen echte man. Hij vond zichzelf te soft. Op de vraag wat hij dan ziet als een echte man was het antwoord: Mannen die vechten voor hun positie. Soms letterlijk. Veel van zijn leeftijdgenoten hebben ook gevochten bij het uitgaan. Hij zei: Eigenlijk zie je dan oerkrachten en instinct naar boven komen. Haantjesgedrag. Vervolgens kwam hij tot de conclusie dat de mannen die dat gedrag vertonen eigenlijk emotioneel nog kinderen zijn. Nooit volwassen geworden. Eigenlijk heb je dat helemaal niet nodig, dat gedrag - als je volwassen bent. Maar de wereld waarin je leeft doet je geloven dat je er niet bij hoort, als je 'te lief' bent (zoals hij zichzelf bestempeld). En dan merk je een tweestrijd bij een 18 jarige zoon. Vanbinnen zó volwassen (dat is hij echt) en nog je waarde halen uit ergens bij willen horen. Hoewel hij meer dan beseft dat zijn 'te lief'-zijn volwassener is dan het macho-gedrag van vele anderen. Hij wil erbij horen, maar eigenlijk ook helemaal niet. 
Uh... Doe ik zelf niet vaak het zelfde?... Soms wel soms niet. Uiterlijk allang niet meer. Maar hoe vaak pas ik me aan, omdat ik anders niet mee tel (of dat in mijn koppie haal)? Hoe graag wil ik bij mensen horen, omdat ik denk 'thats the place to be'. Ik kijk tegen mensen op. Kopieer hun gedrag (dat doen autisten... Hoe hoor je je te gedragen..? Oh... Het zal wel zo moeten). En als morgen een ander ander gedrag laat zien, kopieer ik dat weer. Een ongewortelde boom die met alle winden meewaait. Word ik ooit volwassen? 
Blij en dankbaar met een zeer wijze zoon, die me in dat opzicht blijft spiegelen. Een zoon die God echt voor mij uitgedacht heeft. Een geschenk. 
Deze week maakte ik vrij onvolwassen keuzes. In paniek van mijn eigen daden. 
Word ik ooit volwassen? 
Het kan zijn dat er in mijn emotionele reageren een kind in mij blijft. (Bij autisme lopen ontwikkelingsleeftijden erg uiteen.). Maar dan heb ik weer een goed stel hersenen die zeer volwassen kunnen compenseren en ook volwassen gesprekken kan voeren. Een spiegel voor mijn zoon (ja, we zijn aan elkaar gegeven). 
Emotioneel een ongewortelde boom. Verstandelijk een mooie volwassen vrouw, die het helemaal niet zo nodig vindt ergens bij te willen horen. Omdat ik goed ben zoals ik ben. Dat stukje volwassenheid heb ik altijd voorgeleefd naar oudste. 'Haantjes gedrag is niet nodig: Je bent goed zoals je bent'. En die stap mag hij ook nog leren zetten. 
Een spiegel voor elkaar. 




1 opmerking:

  1. Geluk zit in de kleine dingen.Vraag God om ons ogen te geven om ze te zien

    BeantwoordenVerwijderen