maandag 16 april 2018

ALS AUTIST KOM JE NOOIT KLAAR!!!!!

Huh?
Waar gaat deze blog over? 
In de letterlijke - relationele sfeer - kan dit denk ik ook wel kloppen... 
Weet niet eens hoe zoiets zou moeten voelen... 
Maar die druk leg ik mezelf allang niet meer op. En mijn man ook niet. Het is hoe het is en er is in dat opzicht geen goed of fout. 

Maar in andere opzichten moet je hieraan denken: 



Het blijft gewoon ALTIJD en LEVENSLANG druk in je hoofd. Allerlei taken die blijven 'hangen', gesprekken, niet afgesloten dingen, etc. Of hè nou planningen maakt, of niet, wel of geen schema's... daar zit het hem niet in... Het is de brei aan dingen die permanent te groot is en je nooit overziet. Altijd denken aan dingen (heel veel) die moeten gebeuren, maar omdat je nooit klaarkomt, wordt due lijst (in je hoofd) steeds langer. 


Gierend gek!!! 

Of veel simpeler: ik zit in de kerk in een werkgroepje 'anders vieren'. 
De voorzitster heeft me ontvriend op FB, omdat ze met haar hooggevoeligheid niet tegen mijn overprikkeling kan. 
Maar ze kwam gisteren tijdens de koffie wel naar me toe dat ze zich aan het verdiepen is in autisme en dat ze ontdekt heeft dat opdrachten naar mij niet te vaag moeten zijn, omdat het dan een niet te overziene brei voor me is/wordt. En dat is waar. Prachtig dat gesprekje en dat iemand zich toch in je verdiept! Haar ontdekking dat ik én intillgent ben én toch dingen niet kan overzien... Ondanks mijn aanvankelijke verdriet en niet begrijpen van de ontvriending. 
Maar dan nog ben ik geneigd te snel 'ja' te zeggen op dingen... omdat ik zó graag wil... 
Er worden a.s. donderdag bij de gemeenteverordening enquêtes uitgedeeld over het 'anders vieren' en het lijkt haar een mooie taak voor mijnsom die enquêtes te verwerken. Ik zeg ja, omdat dat past bij mijn analytische kwaliteiten. Maar eenmaal thuis gaat mijn hoofd lopen... Ze had het over verwerken in google forms, etc. Ik zou technisch best uit kunnen zoeken hoe dat werkt en zou het nog kunnen ook. Maar daar heb ik mijn eigen tijd en tempo voor nodig. En omdat het me al amper lukt om de huishouding draaiende te houden en het permanent te vol is in mijn hoofd met deadlines die ik nooit haal, heb ik geen idee wáár ik dit in moet passen!!!! Maar ja? Wat dan wel? Me maar helemaal terugtrekken uit die groep??? 
Het zoveelste in mijn leven, waar ik aan begin en niet kan voltooien... en het zelfs niet durf te stoppen, omdat ik mensen niet teleur kan stellen en ik dan maar ga pleasen... ik wil ook zo graag! Meedoen. Meedenken. Maar wat past dan wel bij mij binnen zo'n groep? Wat is niet te groot en waarmee kan ik dan toch tot mijn recht komen met mooie ideeën die ook ik heb? Of ben ik enkel een blok aan hun been en voeg ik inderdaad niets toe? 
Pfffff....

Als autist kom je nooit klaar!!!! Het blijft vol in je hoofd en eeuwig een opgejaagd gevoel!!!!
En het is nou juist zo eigen aan autisme dat je die eeuwige opgejaagdheid blijft houden... Eigenlijk een permanente rood-staat. En lichamelijk merk je dat ook. Ademhaling hoog. Spieren gespannen. Angstige blik (altijd op je hoede). En dat is niet omdat je hierin niet WILT veranderen, maar hierin niet KUNT veranderen.

Mijn bede vaak in diepe nood: God, geef me een ander hoofd!!!! 
Klaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten