zaterdag 28 april 2018

communicerende boten

Terwijl oudste met vrienden koningsdag vierde gingen man, mijn moeder en jongste naar mijn zus in Nijmegen. Zij werd deze week 55.
Jongste had mijn zus al 5 jaar niet gezien. Het kwam er gewoon niet van. We kozen momenten om naar haar toe te gaan als jongste uit logeren was. In alle opzichten rustiger. En zijn gedrag enorm onvoorspelbaar. Vier jaar geleden was mijn zus verhuisd. Laat hij spullen heel?
Nou is mijn zus niet zo steriel als mijn nicht waar glazen tafeltjes staan en alles met zijden handschoenen wordt aangepakt. Zeker na wat er toen gebeurde, zou ik jongste daar NOOIT mee naar toe nemen!!!! (Zie deze twee blogs van vorig jaar: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/05/blog-in-het-rood.html en http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/05/vervolg-op-blog-in-het-rood.html)
Maar mijn zus heeft een gewoon, leuk - oud - huis, met leuke spulletjes. Maar niet steriel, breekbaar. Dus we waagden het er op. Jongste zag het huis van mijn zus voor het eerst. En mijn zus na 5 jaar. De lach op zijn koppie sprak boekdelen. Zó blij verrast om haar te zien. Je moet niet denken dat jongste met zijn fotografische geheugen iets vergeet!! Haar oude huis weet hij ook nog aan te wijzen. Hij liep nieuwsgierig een rondje door gang, keuken, tuin en kamer en... Plofte ontspannen op de bank. Muziek (wij hadden cd's meegenomen) luisteren. We hadden ons voorbereid op te moeten wandelen met hem, zodat de rest van het gezelschap rust had. Bang dat hij als een wervelwind langs spullen zou gaan of krijsen. Niets was minder waar. Zó lief. Zó ontspannen. Zó genieten van samen eten. Verbinding. Wat een genot om hem zo te zien en vóelen genieten.

Na afloop gingen we nog even met mijn moeder in een laantje wandelen, waar we vroeger vaak met haar en een - inmiddels overleden - oom vaak heen gingen (en dan kregen de kleinkinderen altijd sokken van mama). 
We sturen nog wat heen en weer in de 'familie-app'. 


Oudste las op zijn eigen plek dit mee. Toen hij thuis kwam, zei hij: 'ik mis de emotie/expressie in hoe jullie communiceren. Zelden zo'n emotieloze chat gezien. Jullie zijn net boten die met elkaar communiceren'. Tja... De spiegel van oudste... 

Over emoties gesproken... We hebben jongste net voor een week naar Nijmegen gebracht. En zeker nadat het zo goed ging en gezellig met hem was, blijft dat zó dubbel!!! Het went nooit! Het blijft een strijd tussen rust voor jezelf willen en hem naar een plek brengen wat niet fijn/veilig voelt en hem om je heen hebben... Dat wij het niet aan kunnen/willen, is hij de dupe van! En dan een hele week... Van te voren klinkt het zo fijn... Maar als het afscheid daar is, is je hart verscheurd... Sorry jongen... Was jouw en mijn leven maar niet zo gebroken...


1 opmerking:

  1. Wat fijn dat Vincent zo reageerde...maar het blijft gebroken in jullie gezin

    BeantwoordenVerwijderen