zondag 22 april 2018

Een zeer open zoon en een zeer gesloten ik.

Op een te hete middag gingen we wandelen in het bos van De Maashorst, te Nistelrode, hier zo'n 10 km vandaan. Man. Ik. Jongste. 
We waren moe. 
Alledrie. 
En de warmte deed daar geen goed aan... 

Ik poste deze prachtige foto's op FB. 

 

 

 

 

Prachtige foto's doen het goed op FB. 

We hadden brood en melk meegenomen. Jongste had zijn beker leeg en wilde hem mij in mijn hand duwen. Maar ik vertoefde in mijn eigen wereld en reageerde niet direct. Heel narrig en dwingend hoor ik opeens twee schelle klanken, die te vertalen waren als 'hiér mámma'. En ik krijg de beker in mijn hand. Zoals hij al zo vaak in zijn leven doeltreffend woorden gezegd heeft om ze vervolgens nóóit meer te zeggen. Vandaag was een uitzondering. We faketen een keer dat we de weg niet meer wisten en vroegen hem waar we heen moesten. 'Hier', klonk het, terwijl hij de juiste richting op liep. Ik ben ervoverigens van overtuigd dat ook hij - net als ik - fotografisch een wegenkaart in zijn hoofd heeft. Alleen kan hij het niet zeggen en heeft er weinig aan, omdat hij nooit alleen op pad zal kunnen. 

En dan... autisten hebben geen behoefte aan contact? Ik dacht het wel! Papa is zijn grote levensmaatje en zijn nabijheid werd nadrukkelijk gezocht. 

En ik? 
Voor dat je de diagnose autisme krijgt als vrouw, heb je vaak al tig andere diagnoses gehad. Waaronder angststoornissen en depressie. Allemaal waar. Maar niet als afzonderlijke diagnoses (waardoor therapie dus ook niet werkte), maar als symptoom van... autisme. 
Behalve het feit dat ik altijd - vanuit puur groen ook - ineens in rood kan flippen (vaak door triggers). Die grens van heerlijk groen naar ineens gillen en schreeuwen, kan al gebeuren als ik groen een la opentrek en ik constateer dat dingen niet meer kloppen zoals het was. De grens van groen naar rood is flinterdun. Om een strootje al gierende paniek. 
Maar op dagen dat er niets aan de hand lijkt of dit tot een minimum beperkt is (groene dagen dus) kan ik wél heel down zijn. Depressieve gevoelens. Leegte. Zwart gat, waar ik ingezogen wordt. Doodmoe. Verveeld. Groene dingen doen, maken me niet gelukkiger. 
Zo'n dag was vandaag. Nu is het een dag. In het verleden ook hele periodes. Depressie als onderdeel van autisme. Geen zin in leven. Niet omdat ik dood wil in rood. Maar omdat de levenslust een beetje weg is. Soms ook door onderprikkeling. 
Alle prikkels uit mijn leven weren, maakt vlak, lusteloos, levensloos. Ik zak letterlijk in. Mijn brein in de-activatie-stand. Inactief. 

Vandaag was het zo'n dag. 

4 opmerkingen:

  1. Helder verwoord. Ik hoop dat het bij een dag blijft...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Helder omschreven Ingeborg. Ik verlang ook naar rustmomenten in mijn eigen cocoon waarin ik niet gestoord wilt worden. En ik kan ook hard reageren als ik daarin gestoord wordt. Ik ben niet autistisch en ik denk dat mijn emoties minder rauw /puur zijn, maar vind doseren van emoties soms onmogelijk. Jouw blogs laten mij ook naar mezelf en omgeving kijken(wel autisme in familie maar niet gediagnosticeerd) vandaar even deze reactie. Ik herken je beschrijving van onderprikkeling als verveling alleen ervaar jij het veel dieper. Bedankt voor delen en ik hoop dat je in die ontprikkelde momenten de mogelijkheid vind om daar juist God te ontmoeten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. He Ingeborg ik lees mijn bovenstaande reactie nog door en die laatste opmerking is mijn gebed voor je. Die momenten van leegte kunnen mss ook waardevol worden? Wat mij op mijn momenten van leegte soms helpt is muziek of een simpel lied. Door lied te zingen en te herhalen krijg ik op zo'n moment weer positief gevoel. Sorry ik vind soms moeilijk om alleen te luisteren en kijk al gauw naar op lossing... Xx 's. Jeanette S.

    BeantwoordenVerwijderen