donderdag 12 april 2018

Ein aufgabe

Ik las deze week deze quote: 

'Ik weet op dit moment zekerder dan ooit, dat ik een taak in dit leven heb, een kleine 'Aufgabe', die speciaal voor mij is. #EttyHillesum'

Ja dat gevoel heb ik zeer sterk. Dat ik een taak heb die speciaal voor mij bestemd is. In de goede jaren bij Organon was dat de combi van programmeren en statistiek bedrijven. Ook een taak die helemaal paste bij mijn andere-zijn. Mijn wiskunde hoofd (heb dat niet voor niets gestudeerd) sloot hier volledig op aan. Totdat Organon geen Organon meer was en door de veranderde omstandigheden dit niet meer mijn taak was. Het paste niet meer bij mijn andere-zijn. Mijn andere-zijn maakte dat ik burnout raakte en ik kreeg veel therapie om mijn andere-zijn steeds beter te leren kennen (wat kan helpen in het omgaan ermee). Ik kreeg gedurende lange tijd therapie-met-hond. Mede die therapie heeft me op het pad van 'hondenoppasser' gebracht. Zelf een hond is niet haalbaar. Jongste ontwijkt beesten. Daar hoef je het niet voor te doen. En de lasten die je - naast de lusten - hebt van zo'n beest (dingen regelen als je weg gaat, ziekte, dierenarts, etc.) maakt me alleen maar rood. Nu mag ik tijdelijk de verantwoordelijkheid hebben over andermans beestjes. Het ene beest eens per jaar, eens per maand en weer een ander meermaals per week. Baasjes weten me te vinden. Via via via.
Het haalt me uit mijn eigen kleine wereld. Heb kortstondige contacten met baasjes. Spreek andere baasjes. Want uitlaatplekken zijn (helaas) sociale plekken. Ik blijf door de hond in het hier en nu. Heb aanspraak. Er is geen veroordeling. Beschikbaar voor mijn autistische behoeften. Mijn wereld iets groter dan mijn cocon en zo nodig met hond en al in mijn cocon. Ik houd vele wandelingen die voor mij tevens stille tijd zijn. De hond maakt duidelijk dat hij me nodig heeft als ik wegzak in een eigen wereld. Maakt me groen als ik onrustig ben. Mijn taak voor deze levensfase. Totaal ander 'werk'. Maar past ook perfect bij mijn andere-zijn. En als de hond de deur uit is, komt jongste er vaak weer in. Maar daar is dan weer ruimte voor.
Ondanks mijn soms zo beperkende leven (wat anderen als verdrietig bestempelen), voelt dit als kracht. Ik ben zo dankbaar dat ik precies mag doen wat naadloos bij me past!!! Het voelt als 'in mijn bestemming zijn'.
Een taak. Die voor nu helemaal voor mij is. Hoe klein en onbeduidend ook. En voor de baasjes onmisbaar.

5 opmerkingen:

  1. Mooi deze oplossing om de lusten en niet de lasten te hebben van een hond. Veel plezierige wandelingen gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo mooi dat je deze taak gevonden hebt en dat de baasjes ook jou weer vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi Ingeborg dat je zo jouw taak hebt, die bij je past!

    BeantwoordenVerwijderen