donderdag 26 april 2018

Had ik maar.... niet die vieze, stinkende...

Afbeeldingsresultaat voor stank



Had ik maar...
Hoe vaak zit ik het niet te denken...
Had ik maar...
Toen en toen andere dingen gezegd.
Niet zo autistisch gereageerd.
Wat liever geweest.
Niet over grenzen gegaan.
Had ik maar...
Dan was dat anders gelopen. En dat. En dat.
Dan was er nog contact geweest.
Zoals dat met anderen wel in stand is gebleven.
Was die vriendschap niet stuk gegaan.
In mijn beeldend vermogen zie ik mensen dagelijks met al die anderen.
Al die anderen die niet die domme fouten maakten.
Al die anderen bij wie ze wel konden blijven.
Als vriend.
Als vriendin.
Als leraar.
Als dominee
Als coach.
Als therapeut.
Ik voel jaloezie...
Waarom lukt het mensen niet bij mij te blijven en wel bij anderen?
Stikjaloers dat die ander (nog wel steeds) die aandacht krijgt. De vriendschap waard is.
Hoe moeilijk is het toe te geven dat ik stikjaloers ben? Het is geen mooie eigenschap. Of ik een ander niets gun.. Maar dat is het niet... Het maakt pijnlijk duidelijk hoe gebroken alles is... Hoe anders ik ben. Hoe lastig het is met mij goed om te gaan. Het zijn - door mijn gebrokenheid meer dan bij anderen - onvervulde behoeften, die ik bij anderen wel vervuld zie worden.
Ja, maar zij dan die wél bij me blijven?
Waarom kijken naar wat je in de loop van je leven verloren bent en niet naar wat behouden is?
Omdat ik mensen mis!
Misschien smaakt het leven altijd een beetje naar spijt. Wat je ook doet of laat, je zult er altijd van proeven.
Ja, je zult inderdaad spijt moeten proeven, maar je hoeft er niet in te geloven, je hoeft er niet in te leven, alsof je roeit in een boot die alleen maar achteruit vaart, in een poging iets te vinden wat in de zee uitgestroomd is. 

Ik blijf achteruit varen om al die verloren vrienden en dierbaren weer op te vissen uit die zee. 
En ondertussen wordt mijn jaloezie bijna geroken als de stank die uit Lazarus' graf kwam. 
Het wordt een dwang. 
Deze mensen móeten en zullen die zee uitkomen om alsnog mijn vriend te blijven, mijn vriendin, mijn leraar, mijn coach, mijn therapeut. Ze zullen en moeten mij geven wat ze al die anderen ook (blijven) geven. Want de stank van jaloezie - van levenslange onvervulde behoeften - is zó groot dat ik het wegstop. Ik voel wel verdriet. Maar het voelt zo afgunstig. Zo lelijk. En als mensen dit bij mij ervaren, wordt er ook niet mooier met mij omgegaan. Want het stinkt inderdaad. Mensen gaan niet onder dwang toch weer mijn vriend worden. In plaats van een stap naar me toe, zetten ze nog een stap verder van me af. Zo vreselijk stinkt dat. En die geur verspreid ik. En dat is niet mooi. Dat is lelijk en vies. Dus wegstoppen maar... Zodat het lekker kan rotten. 

Dágelijks zit ik in mijn bootje, terug uit te varen. En zie ik de mensen die ik aan het leven verloor. 
In mijn beelden zie ik bij die mensen al die mensen waarbij ze het wel kunnen opbrengen om te blijven. 
Hoeveel lieve mensen er ook blijven... (waar ik zeer dankbaar voor ben!), ik kan die pijn maar niet loslaten van hen die ik aan het leven verloor...
Had ik maar...
De oceaan aan spijt...
De tranen die er niet mogen zijn, omdat jaloezie zo stinkt.

Misschien is dit wel één van de moeilijkste blogs om te plaatsen.
Om met mijn stanklucht dat graf uit te komen.
Ja. Ik ben jaloers.
En of het nu onzekerheid is, of de diepe pijn van niet op de juiste wijze (die past bij mijn autistische ziel) gezien zijn. Al het onvermogen jegens mij. Het geklungel en gepest. Of als volwassenen subtieler... al het geklungel en uit de relatie stappen...
Had ik maar... Dan hadden die en die en die minder hoeven klungelen... hadden die en die nog bij mij aan boord gezeten.
Ooit waren ze ook bij mij aan boord...
Ik kan mensen niet vergeten!
Nooit!
Had ik maar...
Deed ik maar...

Deed ik maar niet...

Het is gewoon een leven lang afschuwelijke pijn en (relationele) schades oplopen, waarvan dagelijks de tranen achter mijn ogen prikken... Pijn die ik gewoon nooit verwerkt krijg, omdat het altijd terug blijft komen. Niet de pijn, maar de schades... En daaruit voortvloeiend de pijn. Het gevaar van breuken ligt altijd op de loer. Hoezeer een ander zich ook voorneemt dat nóóit te doen... Maar op een dag wordt het ook hen te zwaar...

Rest mij wel om dankbaarheid uit te spreken. Dankbaarheid naar de mensen die er voor me willen zijn als ik gebed nodig heb (zie mijn blog van gisteren: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/04/in-balans.html). Er zijn echt wel mensen die er voor me willen zijn!!!

Misschien moet ik hen om gebed vragen...
Voor deze diepe pijn...
Die jaloezie oproept...
En wat er vervolgens weer niet mag zijn...

1 opmerking:

  1. Hij zal er zijn...mensen kunnen niet altijd trouw zijn/blijven

    BeantwoordenVerwijderen