woensdag 25 april 2018

In balans?

Allereerst mijn excuses. Mijn excuses voor alweer een blog in de (late) avond. 
s Avonds gaat mijn koppie draaien. Ik voel me 's avonds het meest down, eenzaam, somber, vermoeid. Het kaarsje is 's avonds echt uit, maar de sombere plaat moet eerst afgespeeld worden. 
En het reguleren van die emoties? Tja... Dat is lastig... Het is een soort zelfbehoud, zelfzorg, dat ik het van me af ga schrijven. 's Avonds gaat de molen draaien, sluit ik me het meest af van mijn geliefden, sluit me op in mijn eigen wereld. Woorden geven áán die wereld maakt dat ik mijn hoofd in vrede kan neerleggen en rustig kan slapen. 

De afgelopen 3 dagen had jongste al vakantie. Oudste niet. Jongste ging naar de dagopvang in Rosmalen. 's Ochtends halen/brengen. Einde van de middag halen/brengen. Totale tijd, ruim anderhalf uur per dag. 
Ik had deze dagen niets in mijn agenda. De komende weken zijn volle weken met veel leuke dingen. Dingen die ik ook graag doe. De onrust die dat in mijn koppie veroorzaakt, doordat het normale bestaan doorbroken wordt neem ik voor lief. Ik moet daar doorheen, en dat lukt het beste als ik dag voor dag leef. Want de hele brei is niet te overzien. Vandaag is vandaag en morgen is morgen. Maar deze dagen had ik niets. Het waren goede dagen. Veel gedaan in huis. En dat gaf een tevreden gevoel. Een juiste balans in prikkels. Gern onder- én geen overprikkeling. 
Maar tegelijkertijd zijn het ook eenzame dagen. Want behalve het 5minuten contact met begeleiders van jongste, zie en spreek ik geen hond. Een eigen keus. Ik vind het heerlijk als ik in mijn eigen tempi en mijn eigen tijd mijn eigen ding kan doen. In dit geval werk in onze eigen huishouding. Aan de andere kant geen bewuste keus. Er IS ook echt niemand die me (spontaan) belt, of waarmee ik wat afspreek. Buiten mijn geliefden om heb ik geen plekken waar ik mijn hart lucht. Mensen die voor mij in de categorie vriend vallen, zie ik nauwelijks. Ik neem geen contact op... Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt die drempel ook hoger. Ik wandel in mijn eentje door een prachtig natuurgebied nabij Rosmalen. Praat tegen God die ik als vriend bij me heb. Praat tegen mezelf. 
Morgen en overmorgen zijn man en jongste beiden ook thuis. Dat helpt wat tegen dat eenzame gevoel. Het verstoord wel mijn eigen ding kunnen doen. Meer chaos in leven en hoofd. Maar blijft: Echt diepe contacten buiten ons gezin om hebben we niet... Er zijn dagen dat ik geen hond zie... Of alleen een hond... En dat grijpt me 's avonds naar de strot. Ik mis zó een plek waar en bij wie ik af en toe - zonder oordeel kan sparren... En tegelijkertijd zou ik dat ook niet wekelijks willen... Maar gewoon... Iemand waar je even op terug kan vallen - buiten je man om... Die je even die app kan sturen. Die je even kan zeggen... Hé, mijn koppie draait door, neem je me mee in gebed? Om weer verder te kunnen gaan met mijn eigen ding... Ik heb geen mensen om me heen die in die behoeften voorzien... 

Voor nu... Ik ben het middels deze weg kwijt. En dat is ook fijn. Mijn koppie weer in balans.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten