donderdag 5 april 2018

In het leven is niks Copy-Paste

 

'In het leven is niks Copy-Paste'. 

Die uitspraak las ik ergens. 
En laat één uitspraak nou niet voor een autist opgaan. 
Mijn leven bestaat alleen maar uit Copy en Paste en dan vooral op sociaal gebied. 
Het grootste voorbeeld was natuurlijk mijn moeder. 
Hoe ga je om met felicitaties? 
Ik leerde om voor elke kaart die ik ontving een keurige bedankkaart terug te sturen. 
Mijn moeder schreef de tekst voor. 
Ik schreef hem na. 
De schurft had ik er aan... 
Maar ja... het bleek nu eenmaal te horen bij hoe sociale omgang werkt. 
Althans... zo dacht ik. 
Meer dan dit zag ik niet. 

En wat ik leerde: attent zijn. Geen verjaardag overslaan. Stel je voor! Of je stuurde een kaart of brief, of je ging er heen, of je belde op. 
Nou, dat attent zijn was niet zo moeilijk na te doen en te leren, met mijn bibliotheek aan data in mijn hoofd. 

Zo leerde ik heel veel dingen op sociaal gebied door gedrag te copiëren. Aanvankelijk alleen van mijn moeder. Later ook van mijn zussen, leraren, andere mensen in mijn omgeving. En nóg veel later van social media. 
Maar als er iets een chaos in regels is, is het wel social media! De ene reageert nergens op. De andere geeft een like op elke blijk van gezien worden. De volgdende typt op elke reactie een 'dankjewel'. Waarschijnlijk hebben die mensen dezelfde opvoeding genoten als ik dat heb gehad... 
Zelf heb ik er ern middenweg in gezocht. Gaandeweg. Als ik een 'rode' Post plaats, dan lees ik enkel de reacties. Ontvang ze van harte en sla ze op in mijn hart. Maar omdat het dan zaak is te ontprikkelen, probeer ik het terug reageren te beperken. Want dat roept weer reacties op en dat zijn allemaal extra prikkels die ik niet kan hebben. En verder probeer ik in principe niet op reacties te reageren - omdat mensen er van uit mogen gaan dat dingen ik op MIJN Posts als reactie komen ik dat vanzelfsprekend lees. Tenzij een reactie echt een reactie behoeft. Om nog wat extra uitleg te geven bijvoorbeeld. En dan like ik meestal de rest van de reacties ook wel. Ik wil mensen gelijkelijk behandelen. 

Maar oh... wat wordt her verschillend mee omgegaan door mensen... 

Maar dan terug naar mijn attentheid. 
Reacties en felicitaties, spontane acties, spontane plantjes, boeken, cd's, cadeautjes, reacties, etc. 
Het is mijn attente en spontane hart. 
Maar oh, wat is mijn manier van reageren vaak verkeerd uitgelegd... 
'Wie is die vrouw die zulke zelfgerichte reacties plaatst'? 
Zelfgericht. 
Op mijzelf gericht. 
Afhankelijk van een reactie op mijn geven. 
Claimend. 

Zo wordt mijn geven geregeld ervaren. 
De verkeerde woorden of uitingsvormen kiezend. 
De paniek die ontstaat als mijn geven en de intentie er van niet begrepen wordt. 
En van daaruit de keus gemaakt om daar afstand van te nemen. 

Het maakt dat sommigen er niets mee kunnen. 
Ik zeg te weinig of te veel. 

Alle signalen die op me af komen... 
Het is een bewijs dat ik hopeloos faal in mijn copy-paste pogingen. 

Dat was al op de middelbare school. Ik copiëerde letterlijk de kledingstijl (kleding in de felle 'Doe Maar' kleuren was toen in). 
En nog werd ik uitgescholden om hoe ik er uit zag. Had net de verkeerde beenwarmer aan. Of mijn uitstraling klopte gewoon niet bij de gekozen kleding. Het signaal was duidelijk. Mijn copy-paste poging was mislukt. 

Het is afschuwelijk verdrietig en eenzaam als je al die sociale dingen niet als vanzelf in je hebt... 
En dan tracht je het door copy-pasten goed te doen en dan gaan er zelfs relaties van ter ziele... omdat mijn intenties niet begrepen werden en het - ogenschijnlijk - dan niet ontvangen werd. En ik weer harder claimen... wat het gevoel van druk groter maakte... waarbij een ander letterlijk om ruimte gaat schreeuwen! 
Dit patroon herhaalt zich zo vaak in mijn leven... 

Ik moest huilen toen ik gisteren deze overdenking van Henri Nouwen las. 

 

Wat ik te geven heb, ziet er super autistisch uit. Veelt te claimend en veel te veel van die ander verwachtend... 
Wat ik echt te geven heb wordt daardoor vaak niet herkend en daardoor zeker niet ontvangen... 
En ja, daardoor ben ik diep gekwetst... 
Eindelijk woorden voor wat ik al járenlang voel...
Erkenning voor mijn gekwetstheid... 
(Van waaruit ik nog meer gebroken ben in het gezond geven en ontvangen...) 

In het leven van een autist is álles copy-paste, omdat het er niet van nature in zit... En dan nog faal je er hopeloos in. Terwijl dat alles copy-pasten je álles kost aan energie, inlevingsvermogen en verstand dat je in je hebt... Wat je er in stopt komt er maar zelden uit.... Dat is een leven lang frustratie, boosheid, diep verdriet en eenzaamheid. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten