vrijdag 20 april 2018

Onrecht aan mijn ziel

Het blijft voelen als onrecht... Mensen die je met de beste bedoelingen (echt waar!!) ooit wilden helpen.
Zelfs er nog vanuit gaande dat het met dat autisme wel los zou lopen... Maar ja... Autisme grijpt diep in... Zelfs - ja ook - in relationele verhoudingen. Op plekken waar afspraken gemaakt of nagekomen moeten worden. Mijn ziel schreeuwend om structuur daarin! (hoe zit dat met die chaotische tijden dat je (on)bereikbaar blijkt?). Door onkunde werd dat willen weten gezien als een soort afhankelijkheid. Verslaafd aan een snoepje dat aandacht heet. Dus werd de bereikbaarheid nog chaotischer. Waardoor ik inderdaad reageerde als een verslaafde wiens drugs werd afgepakt en als een klein kind waarvan de ouder emotioneel zich terugtrekt uit de relatie. Omdat mijn ongeleide gedrag er inderdaad uitziet als de reactie van een verslaafde, zou dat het bewijs geweest zijn dat de juiste weg was ingeslagen. Maar reageerde ik als een verslaafde? Nee. Mijn ziel was volkomen in paniek van zoveel structuurloosheid!
Duidelijk was inderdaad dat dit onrecht was aan mijn autistische ziel. Ook voor de ander. Dus de ingeslagen weg bleef bestaan, omdat werd ongezien dat de ander een hele andere emotionele taal spreekt als ik. Als een schrijver die een analfabeet moet leren lezen. Daar lagen de gaves niet.
Maar ondanks dat werd toegegeven dat de gave er niet was, is wel ingevuld dat de duidelijkheid die een autist nodig heeft hetzelfde is als mij opleggen om me aan bepaalde regels te houden. Regels die inhielden dat ik op geen enkele manier contact mocht zoeken. Want door het gebrek aan de juiste gaves zou er toch nooit meer enige reactie terugkomen.
Opgelegde regels ná de ontsporingen door de structuurloosheid in het begin.
En mijn ziel bleef schreeuwen om die structuur! Wat maakt dat je Jantje, Pietje en Klaasje wel ziet op trouwdagen of andere dingen. Wat maakt dat daar niet besloten is tot geheelonthouding. En is de geheelonthouding alleen bij mij, of ook bij anderen waarbij persoonlijk contact geweest is. Dat maakt dat ik me schuldig maakte aan uitzoekwerk. Omdat betrokkene zelf niet anders wil meewerken aan structuurverschaffing dan mij regels te laten nakomen. Maar het onrecht aangedaan aan mijn autistische ziel, lijkt maar niet te helen...
Hoe was het geweest als zulke mensen - in plaats van zich terug te trekken en jou te verplichten hen ook te vergeten (wat met mijn autistische hoofd onmogelijk is...) vanwege gebrek aan juiste gaves - hadden getracht de juiste kennis en vaardigheden op te doen, zodat het obstakel autisme wederzijds te nemen was en geboden hulp dus effectiever werd? Minder van brand blussen naar brand blussen? Want dat is het jaren geweest... Weer brand... Ik weer een bloemetje sturen, omdat dat natuurlijk nóóit mijn bedoeling was... Wat weer nieuwe brand werd, omdat vanuit die afhankelijkheidstheorie nooit meer op die bloemen gereageerd werd...
Wat nu als de bereidheid was getoond om vaardigheden te verschaffen om met mij en 'soortgenoten' te leren omgaan? Dan zou mijn ziel veel meer recht gedaan zijn... Want het is echt niet zo dat die hele periode voor niets geweest is... Ik heb - zeker in het begin toen de last van autisme in deze relatie nog niet zo groot was - veel verwerkt. Van basisprincipes (overgave - zoek eerst het Koninkrijk van God - vrijheid), heb ik wel degelijk geleerd. En ook dat verandering van binnen naar buiten plaatsvindt en dus niet beginnend bij aanpassing van je gedrag (wat dus door de 'regels') wel van mij verwacht wordt... Dat ik uiteindelijk meer aan een hond heb dan gaan hangen aan mensen die mijn autistische ziel beschadigen. Maar in kleine dingen merk ik wel dat dingen toen gezegd en besproken wel degelijk nu nog een positieve invloed hebben. Omdat mijn tempo van verwerken véél lager ligt, kan het jaren later nog doorwerken. Omdat ook die positieve dingen nóóit uit mijn autistische koppie verdwijnen... Maar door al het negatieve werd gedacht dat dat positieve er niet meer was of zo... Iniedergeval werd het flink overwoekerd door al het negatieve... Maar het blijft beiden in gelijke mate in mijn koppie aanwezig... zowel het positieve als het negatieve. En de gevolgen ervan dus ook. Nu voel ik het onrecht weer. Op een ander moment voel en merk ik weer de vruchten van het positieve uit die tijd. Stukje bevrijding. Een trap die van boven naar beneden schoongemaakt wordt. De vrijheid van omgaan met dingen. De vrijheid die verwerking bracht.
Ik heb nog wel eens jaren nadien weer een positief effect teruggekoppeld... maar ook dat werd weer als afhankelijkheid gezien... 
Ik moet verplicht vergeten..

Ik zag gisteren deze training voorbijkomen op een FB pagina die ik volg: https://www.facebook.com/autismecoach/posts/1723731651021482. Het zien van deze post triggerde onmiddellijk het onrecht aan mijn autistische ziel... Dat is zó weer op te roepen.. woekert onder de oppervlakte. 
Hoe anders zou het geweest zijn als in plaats van te blijven roepen dat er geen gaven zijn, er tóch geïnvesteerd zou zijn geweest in het opdoen van vaardigheden... Zodat geleerd zou zijn dat terugkoppeling van positieve effectten die jaren later optreden geen tekenen van afhankelijkheid zijn, maar enkel een bewijs hoe mooi anders mijn hoofd werkt. Net zo mooi en uniek als elk ander hoofd. Geleerd dat een roep om duidelijkheid meer een roep om structuur en inzicht daarin is (omdat ik niet dom ben) dan mij als een hulpeloos wezen te verplichten regels na te komen... Dat ik emotioneel een kind kan zijn en rationeel gewoon volwassen maakt het voor alle partijen zo lastig... 

Wat als mijn ziel wel recht was gedaan???? 
De negatieve schade van het onrecht nog dagelijks voelbaar... 
Ik zal er zelf mee moeten leren leven dat mijn auti-hoofd ook dát niet uit kan schakelen. Dat is mijn eigen verantwoordelijkheid. 
Ik hoop wel oprecht dat zo'n ander de verantwoordelijkheid neemt om - ondanks het gebrek aan gaven - toch te investeren in het opdoen van kennis en vaardigheden. Waarom? Dat dit andere autisten niet hoeft te overkomen... Want vaak staat het er aan de buitenkant ook niet op dat iemand autistisch is. Of weet iemand het zelf niet eens... Maar bij gebrek aan structuur zal zeker schade ontstaan. Onbegrip. Miscommunicatie. Dat verdriet gun ik een ander niet... 
Als ik hierin een oefenobject was hoe het niet moest, dan heeft de pijn nog zin gehad... 
En ik hoop en bid dat ook aan de andere kant niet alleen dat negatieve overheerst. Maar ook de mooie en vooral unieke positieve dingen. Hoe ik zaken fotografisch onthield. En jaren later nog op wist te ratelen. Mijn mooie manier van informatie onthouden en verwerken. Het leeglopen na gesprekken. Negatief? Door de structuurloosheid van wel- niet reageren wel. Enige structuur daarin aangebracht was het toch mooi dat ik juist die persoon betrouwbaar genoeg achtte om me (autistisch) te laten gaan... Alle data die ik in notime uit mijn hoofd wist. Mijn unieke autistische wijze van meeleven met alles (wat voor mij attent zijn inhoudt en voor de ander een binnendringen... 'weet ze zelfs dat???'). 
Ik hoop en bidt dat gezien wordt - ooit - hoe mooi en uniek juist dit alles was. 
Dat dit mooie en unieke nóóit zo negatief bestreden had moeten worden, alsof het een parasiet was die uitgeroeid moest worden. Een parasiet die gif verspreidt en op een dag zou men wel weten dat het gif was... 

Ik hoop en bidt dat uit deze jaren van wederzijds onrecht, gebruikt mogen worden door Hem. Op een positieve manier. Voor alle partijen én toekomstige partijen. Dan ben ik dankbaar dat ik onrecht heb geleden om toekomstige partijen dit onrecht niet meer te laten overkomen. Dat is mijn gebed. Mijn hoop. En zeker weten. In dat vertrouwen kan ik enkel dankbaar zijn voor alle positieve vruchten die die jaren nog steeds op me hebben... 
Met een glimlach besluit ik deze blog (due ik met een traan begon). Want ik ken Hem goed genoeg om te weten dat Hij ook dit ten goede zal gebruiken. Het was nooit de bedoeling dat dit alles zou gebeuren. Maar Hij kan er iets goeds van maken. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten