zondag 6 mei 2018

Bevrijding... en het verzet.

In deze dagen van mei herdachten we weer de oorlog en de bevrijding daarvan. We vierden dat we vrij waren. Wij deden dat door de vlag uit te hangen. En te BBQen. Dat was ons vieren.

Op social media zag ik - in mijn eigen bubbel - veel plaatjes voorbij komen die direct verwijzen naar onze bevrijding in en door Christus. Als je weet hebt van die bevrijding kun je zelfs vrij zijn IN de oorlog. Een groot voorbeeld daarvan vind ik Corrie ten Boom. 

Maar ik vind het ook wat goedkoop om gelijk naar Christus te verwijzen. Het is een nationale feestdag die Christenen gelijk een christelijk sausje geven. Alsof je daarmee geen recht doet aan hen die zelf de oorlog nog meemaakten. Het ondergingen of daadwerkelijk voor onze vrijheid vochten. Voor mijn moeder in Rotterdam die steeds meer in het verleden leeft en steevast uitkomt bij de bombardementen in Rotterdam, de gruwelijkheden in Rhoon (waar ze in Rotterdam Zuid (Charloise Lagendijk) ook alles van meekreeg). Het eten op de bon. Haar eigen moeder in de oorlog overleden aan kanker. Het wonen bij de tantes op de stee in Barendrecht. 
Er zijn mensen geweest die in verzet kwamen. Die niet in doodsangst onderdoken, maar onderdak gaven. Een extra bord, een extra bed voor die zogenaamde neef. Voor hoelang? Pas wij weten hoelang het geduurd heeft. Maar ze gaven niet op zich in te zetten t├ęgen wat hen bezet hield. 

 

En daarbij moet ik wel aan Jezus denken. Ook Hij ging in verzet. Geweldloos verzet tegen onze bezetter, onze demonen, onze vijanden. Vijanden die geweld gebruikten om dit geweldloze verzet ter slacht te leiden. Geweldloos verzet tegen onze koppigheid en afgoderij. Het kostte Zijn eigen leven. Eindelijk vrij! Mits je erkent dat Hij je Bevrijder is en je wapens van je eigen verzet laat vallen. 
Het was zes jaar geleden - ook in mei - dat ik daadwerkelijk bevrijding van mijn demonen meemaakte. En ja, dat gaat letterlijk gepaard met verzet. Maar ook heb ik het geweldloze verzet van Jezus letterlijk mogen aanschouwen. Zijn strijd voor mij. Voor jou. Ik zal het nooit vergeten. 

Maar ook onze eigen tweede wereld oorlog. De inzet - met gevaar voor eigen leven en dat van gezinnen - door zoveel mensen - al dan niet in het verzet. Dwangarbeid in Duitsland. De afgevoerde joden. Vorige week keken we naar de film Bankier van het verzet. Het bepaalt je weer enorm bij wat er toen gebeurd is. En het zet je stil. Dat is waar ik aan dacht in deze dagen. Dat is wat ik recht wilde doen. Zonder gelijk naar de Bevrijder Jezus Christus te wijzen. Hij huilde mee. Om alles wat gebroken is. 

Vanochtend zongen we in de kerk een lied uit het nieuwe liedboek dat voor de bevrijding geschreven is (het staat pal na het Wilhelmus): 

 

Een prachtig betoog hoe gemakkelijk we vergeten dat we vrij zijn en terug gaan in onze eigen oorlog. Onze eigen hongerwinter. Ons niet laten voeden door Hem. Ik me niet laat voeden door Hem. 
Als ik me door Mijn Bevrijder laat voeden dan laat ik Hem de tirannie verdrijven die mij mijn hart doorwondt. (Naar vers 6 van het Wilhelmus)

5 opmerkingen:

  1. Ja die verschrikkelijke oorlog heeft heel veel mensen getekend achter gelaten. Toen mijn moeder dementeerde kwamen er verhalen los die niet fijn waren om te weten, maar die wel een hoop verklaarde voor mij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, de generatie boven ons, is getraumatiseerd. En dat komt pas aan het einde van hun leven vaak naar buiten...

      Verwijderen
  2. Ik ben het helemaal eens met dat christenen ook op koningsdag te moeten verwijzen naar..kunnen we ook gewoon mens met medemensen zijn?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ik heb zelf inderdaad ook wel verwezen naar ... Maar doe dat meestal icm eerst de koningsdag of bevrijdingsdag v Nederland.
      Tegenwoordig zal ik minder snel dat doen omdat de halve christelijke wereld het al aangeeft. Het voegt dan ook niets meer toe.

      Verwijderen
  3. Het was voor mij m'n eerste blog met bevrijdingsdag en ik heb er dus ook naar verwezen, maar je reactie zet me wel aan het denken Lineke.

    BeantwoordenVerwijderen