maandag 14 mei 2018

Dankbaar, dankbaar, super-super dankbaar.

Kun je nog dankbaarder zijn dan deze titel suggereert? Nee. In mijn geval bijna niet. 

In deze blog - die ik eerder dit jaar schreef - kun je lezen waar mijn moeite met alleen zijn vandaan komt en hoe dat uiteindelijk mis ging op de avond vóór de Bijlmerramp in 1992: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/03/mijn-fixatie-van-eind-jaren-80-tot.html

En alle jaren erna... als ik alleen was... hoe verder de dag vorderde en hoe donkerder het werd, hoe groter en groter de paniek werd. 
Begin maart 2014 gingen mijn man en oudste een paar dagen naar Barcelona. Met diepe schaamte moet ik zeggen dat dat voor het eerst van mijn leven was, dat ik in de nachten alleen was. In een labiele periode van mijn leven. Midden in een periode van zware verwerkingen. We hadden toen een noodplan gemaakt. Bellen met Sensoor bijvoorbeeld, als mijn man op dat moment niet beschikbaar is. De eerste twee nachten heb ik me de nachten doorgeworsteld. De laatste nacht ging het echt mis. Niet te houden paniek. Man had zijn telefoon niet gehoord. En ik bel in grote nood iemand die me niet kon en ook niet wilde steunen in mijn nood. Een diepe dreun voor een ziel in paniek... Een ziel in paniek smacht naar liefde, naar zorg, heeft verzorging nodig. Maar het kreeg afwijzing. 
Een diepe dreun voor degene die ik belde... Een diepe dreun voor mezelf, omdat ik voor mijn gevoel zó gefaald had... En door de afwijzende reactie gaf ik mezelf ook genadeloos op mijn kop. Een diepe dreun voor mijn man. Ook hij voelde zich schuldig. Dat hij zijn telefoon niet hoorde. En de vraag of hij het had kunnen voorkomen... 

Deze negatieve ervaring heeft hem heel voorzichtig gemaakt me 's nachts alleen te laten. Zou het ook goed kunnen gaan. Nu - ruim 4 jaar later - waagt hij weer een poging. Hij gaat met oudste naar Rome. De eerste twee nachten was ik in het klooster. De laatste twee nachten alleen thuis. Of het aan de diepe vrede lag die ik op de terugweg uit het klooster in mijn koffer ingepakt had, weet ik niet. Maar ik heb geen seconde angst gehad en er zelfs niet aan gedacht! Geen noodplannen. Maar vrede! I DID it. Ik ben oprecht trots op mezelf! Of eigenlijk meer nog... op God. Op Jezus. Hij sluit aan waar je zit. Hij wist wat ik nodig had. En dat was vrede. Ik heb er niet eens om gebeden. Het was er gewoon! 
Ik moet een beetje denken aan wat Tim Keller zei: je moet niet meer aan jezelf denken, ook niet minder, maar gewoon niet aan jezelf denken. 
Misschien omdat ik minder gefixeerd was op wat er mogelijkerwijs mis kon gaan, noodplannen maken, etc.... was het gewoon weg uit mijn systeem. 
Mijn man vond het best een moeilijke beslissing om te gaan. Maar had die zorg voor zichzelf echt nodig. 'Gebeure wat gebeurd, maar ik ga', zo dacht hij. Maar het was wel een stap in vertrouwen. En die stap is zo geweldig goed gegaan!!! 50 jaar... En eindelijk de eerste succeservaring van in de nacht alleen kunnen zijn op mijn conto geschreven. Toen ik vanochtend wakker werd - in mijn uppie - had ik een gevoel van euforie en nog steeds de diepe vrede. 

Los van anderen. Geen nachtelijke telefoontjes naar mensen die mijn ziel door hun machteloze reactie (begrijpelijk!!) nog harder schaden dan nodig. Het was allemaal niet nodig. Een succeservaring! Het maakt de vrede in mijn ziel nog dieper! 

Nog een mooi voorval. De nacht van vrijdag op zaterdag in het klooster werd ik heel moe wakker... Ik was ook ongesteld geworden. Die dag moesten we bij vertrek ook 'de poets' van de kamer doen (zoals ze dat in België noemen). Ik overzag het totaal niet!!! Ik doezelde weer wat in slaap en bad tot God: 'hoe móet ik dat toch doen, Pap?' Een uurtje later aan het ontbijt vertelt zuster Theresia ons dat er een stagiair komt om de poets van de kamers te doen en of we dan vóór de Lauden de kamers leeg willen hebben... WoW. Terstond gebedsverhoring. Ik overzag het niet en God stuurt een stagiair. 😀. Wat een Vader hebben we toch. 

Alle mannen zijn nu weer thuis. Dus voor mij weer een tandje harder werken om vrede te ervaren. Hard werken soms. 
Maar ik ben voor nu vooral super de super dankbaar. En trots. Ik heb mezelf bewezen dat het kan. Dankzij Zijn vrede. 
En voor mijn man ook fijn. Want dit is positiever thuiskomen voor hem. Heb hem ook niet in paniek nodig gehad. En hij kan mij nu ook gemakkelijker loslaten. Heeft er nu ook weer meer vertrouwen in. Super de super dankbaar. 

 

3 opmerkingen:

  1. Wat geweldig ❤
    Mooie tip van Tim Krller, een voor mij leerzame blog,dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn Ingeborg..God en wij zijn trots op je

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel voor dit mooie eerlijke verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen