maandag 21 mei 2018

Ik hoorde het mezelf zeggen.

Gisteren na de pinksterdienst was er koffie drinken en een gezamenlijk korte viering op het kerkplein, samen met andere kerken uit Oss. 

 

Ik zat wat te praten met een oudere man van onze kerk. Hij vroeg bezorgd of Jongste nog thuis woonde. Dat bevestigend beantwoord. Ik had het er over dat de aanwezigheid van jongste invloed heeft op alle gezinsleden. Dat het mij als moeder ook pijn doet dat oudste een andere jeugd heeft gehad dan je normaal je kind gunt. Nou heeft elk huis wel een kruis, maar dit is wel een heel groot kruis. Het heeft hem beperkt in het meenemen van vrienden (niet alleen door schaamte voor  jongste, maar ook door schaamte voor mij(n autischtische gedrag). Het heeft hem beperkt in het vieren van zijn verjaardagen. Het heeft gemaakt dat zijn jeugd anders gelopen is dan het onder normale omstandigheden gegaan zou zijn... 
Of we hadden er voor moeten kiezen om jongste al in zijn vroege jeugd het huis uit te doen. Maar zelfs dat zou zijn jeugd gekleurd hebben. Dan had hij twee ouders die ook leefden met zorgen en schuldgevoelens omtrent jongste (want ook zijn jeugd komt nooit meer terug en je wilt ook hem een basis van liefde meegeven) én had hij zelf een schuldgevoel gehad. Dat werd zo treffend uitgespeeld in de voorstelling 'lastige ouders'. Die jongen was al jong het huis uit. En de grote zus liep haar hele jeugd met een schuldgevoel dat het gedaan was om haar een beter leven te geven. Maar dat voelt niet als beter. De oudste voelt zich dan mede verantwoordelijk voor het niet meer thuis kunnen wonen van jongste. Toen oudste bij ons nog jonger was, hebben we het ook wel eens met hem besproken. 'Hoe zou je het vinden als jongste niet meer thuis zou wonen'? Dan begon hij te huilen. Hij wilde zijn broer niet missen. Hoe beperkend en compleet anders zijn leven ook was, als gezin hoor je bij elkaar! 
Het is een situatie die ons overkomen is. Niemand heeft hier om gevraagd. We hebben oudste niet expres en met opzet mishandeld door zo'n kind te krijgen, of het thuis te houden. We hadden geen keus. En elke keus makend zou de situatie gebroken houden. Het overkwam ons. Het overkwam oudste. Het overkwam mij... 
Het gezin dat je sticht... je hebt het zo anders voor ogen. Als het kind maar gezond is, wordt er vaak routinematig bij zwangerschappen gemompeld. Ja... Als je kind maar gezond is... 

Toen ik een gezin stichtte, kwam ik uit mijn ouderlijk gezin. Dat hoofdstuk lag achter me. Ik zag uit naar een nieuw hoofdstuk. Want gebrokener dan het was kon het niet worden. 

Want ook mijn jeugd was gekleurd. En dat van mijn moeder. En mijn twee zussen. En dat van onze onderlinge verbanden. Gekleurd door wat ons ongevraagd overkwam. Mijn vader die totaal onverwachts stierf toen ik twee was. We hadden geen keus. Ik wist hoe het was als je leven anders liep dan het had kunnen zijn. Je leven gekleurd door iets wat je totaal niet in de hand hebt. Ik weet niet hoe mijn jeugd er had uit gezien als ons dit niet was overkomen. Maar op veel punten anders (zie: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/10/op-de-valreep-van-mijn-oude-jaar.html)

Mijn jeugd gekleurd door wat ons overkwam... nog los van mijn andere-zijn en alles wat ik meemaakte. Het heeft mijn leven beperkt doordat mijn moeder anders met ons omging. Allen verwond en getraumatiseerd. Ik had minder vrijheid. Kon maar moeilijk tot verbinding komen. Hechtingen liepen anders, want toen ik leerde te hechten aan mijn beide ouders, viel er één weg. Mijn jeugd gekleurd. 

De eerste kwart van je leven. 
Wat gunde ik mijn nieuw te stichten gezin een ander en beter leven. Wat gunde ik mezelf rust na dese zeer valse start van mijn leven. 
Eindelijk de rust van huisje, boompje, beestje. Het enige waar ik bang voor was, was dat één van ons ook weg zou vallen op een leeftijd dat ze ons nog nodig hadden. 

Ik vertelde de oude man naast me in één moeite door hoezeer ik oudtste kan begrijpen dat het vor hem afschuwelijk is (hoe goed hij er ook mee omgaat) dat zijn leven zo beperkend is door wat hem ongevraagd overkwam. Omdat mijn eigen leven ook beperkend was door wat mij ongevraagd overkwam. 
Ik weet hoe zo'n jeugd de rest van je leven kan kleuren. 
Ik hoorde het mezelf zeggen. 
Of het over een ander ging. 
Want als je er over nadenkt is het te bizar voor woorden... dat je van het ene gebroken hoofdstuk van je leven zó het ander in rolt. 
Wat kon er nog erger zijn dan iemand verliezen aan de dood? 
Een kind krijgen dat opgesloten zit in zijn andere-zijn. Zonder taal. Zonder kennis. 

Ik hoorde mezelf praten. Of het over Jan om de hoek ging. En tegelijkertijd klapperde ik met mijn eigen oren van ongeloof... 'zal ze het verzinnen... iedereen maakt wel eens wat mee joh... ze wil zeker slachtoffertje spelen en verzint wat overdreven verhalen'. 
Maar áls het waar is... en dat is het... is het toch een onvoorstelbaar leven... Vooral onvoorstelbaar verdrietig... 
Een leven dat maakt dat we tweede pinksterdag 2018 in Oploo, op een warm, mega-groot instellingsterrein rondlopen. Een instelling die open dag houdt en wij sfeer proeven om te kijken of het wat voor jongste is... Alles in mij wil hier helemaal niet rondlopen!!! Een prachtig terrein. Verscholen in het groen. Maar ik werd er depressief van. Overprikkeld. Het voelde zó niet-fijn.. Zó ... ik heb geen woorden om het moedeloze gevoel te beschrijven.. Van ellende zat ik op een bankje op het terrein een half uur te googelen op wat er aan gehandicapte woonplekken in Nederland is. Hopend op die ene plek te vinden die wat voor hem is. In plaats daarvan verdwaalde ik op het digitale web van klik naar klik en link naar link... Het was een vlucht uit de realiteit waar ik middenin liep. Gehandicapten ver weg van de bewoonde wereld. Een hoofdstuk van mijn (ons) leven, wat levenslang zal duren. En deze pinksteractiviteit hoort bij dit hoofdstuk van mijn leven. De gebroken driekwart na de gebroken eerste kwart. Wat zouden we op deze dag gedaan hebben als ons gezin bestond uit twee 'gewone' jongens van 18 en 15? Geen idee. Maar niet op een in het groen verscholen gehandicapten-terrein rondlopen. 

Ik had het niet over een ander, toen ik met de oude man sprak. Ik ben degene die in een even gebroken tweede hoofdstuk van haar leven zit, dan het eerste hoofdstuk geweest is. En ik gun oudste een beter tweede hoofdstuk van zijn leven, als vervolg op zijn gebroken eerste hoofdstuk. Beter dan het bij mij uiteindelijk gegaan is. Want dit is echt een doemscenario. Wat mij allemaal overkomen is... Nee. Ik had het niet over een ander. Dit ongelooflijk verdrietige leven is het mijne... Ik zit er nog middenin. Rondstruinend op terreinen waar je helemaal niet komen wil... 
Ik ben er doodmoe van... verdrietig. Depressief. In mezelf gekeerd. Zo'n dag heeft verwerkingstijd nodig...

3 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat verdrietig..en inderdaad..als het anders was geweest..sterkte knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja... En dan is het wel heel mooi dat je oudste zijn broer toch niet wil missen.
    Maar het is wel heel veel gebrokenheid met gevolgen voor ieder gezinslid. Je gunt je kind onbezorgdheid. En geluk.
    En ook weten we dat het niet iets is waar we vanuit mogen gaan. Sinds de zondeval zien en ervaren we overal de gebrokenheid.
    Wat ik bij jou mooi vindt en bij je man en oudste ... voor zover ik dat kan beoordelen, dat jullie het wel accepteren. Al blijft het zo moeilijk!
    En in de gebrokenheid ontdek je dan de pareltjes. De kleine dingen waar je gelukkig van kan zijn.
    In al het verdriet leven jullie dieper en intenser dan menig ander.
    En door het lijden is je inzicht eveneens dieper.
    Geluk ... Dat is relatief, en ook ik heb mijn vragen en mijn gedachten: wat als ... dit en dit anders was gegaan, ik dingen eerder had geweten ... dit niet gebeurt was...
    Een uitspraak van Rich Mullins gaat zo, als iemand hem vraagt of God wel eerlijk is:
    "Well, God doesn't have to be singly good to any of us.
    We all have it better than we deserve so ...
    we should be thankfull for what we have."
    Er is een geestelijke strijd en als je die onderkent, dan mag je soms een beetje achter de schermen kijken. En weten we dat ieder die nu het lijden v d gebrokenheid kent en dit hen bij Jezus brengt, het lijden later zal veranderen in blijdschap. En zien we de geestelijke vrucht ervan. Nu nog niet. Maar dat is wat we mogen weten. Zoals ook zo mooi staat in de zaligsprekingen...
    Zalig de treurenden want zij vinden troost...

    BeantwoordenVerwijderen