vrijdag 8 juni 2018

Goud waard

Ik heb een heel bijzonder lichaam. Maar dat wist ik ook allang. Een lichaam dat hypergevoelig reageert (ook op medicatie). Denk aan mijn gebitsproblemen. Vele ontstekingen. Geboren met een derde nier. Overgevoelige slijmvliezen die heel veel slijm produceren, waardoor ik astma heb en bijholten-ontstekingen en het ene versterkt continu het andere.
Hypergevoelige zenuwen.
Een hypergevoelig lichaam.
Voortkomend uit mijn hypergevoelige autistische zijn.
De long- en bijholten problemen worden nu vanuit de neus aangevlogen.
Een zeldzaamheid.
Een laatste redmiddel.
Ik heb nu een neusvernevelaar met medicijnen die zeldzaam worden voorgeschreven.



De apothekersassistente noemde me de prijs van deze medicijnen. Schrik niet: 2000 euro voor 28 dagen.
En nu maar hopen dat het werkt!
En vies dat het smaakt dat spul in je keel.... Je zou voor 2000 euro een delicatesse verwachten.
En nu maar hopen dat het werkt.
Zo niet, dan waarschijnlijk voor de derde keer een operatieve ingreep.

Ik ben op mijn manier prachtig gemaakt.
Ik was/ben onbetaalbaar.
Maar was een gratis geschenk voor mijn ouders én mijn Schepper.
Meer dan 2000 euro waard.
‘Nu maar hopen dat het werkt’, dacht de Schepper toen Hij me maakte. Maar Hij wist van welk maaksel ik was. Hij wist al dat het niet zou werken. Maar liet het er niet bij.
Want ofschoon ik onbetaalbaar ben, heeft Hij voor me betaald!

Het koste Hem alles.
Een noodgreep.
Een (reddings)operatie.
Een laatste redmiddel.

Ik ben deze week geïnterviewd voor een serie ‘avondrood’ in De Nieuwe Koers, dat over gemis gaat. In mijn geval gemis aan verbinding, door het autistisch zijn, gemis van mijn vader, gemis aan contact met jongste.
Vandaag kwam de fotograaf.
Bijzonder om dit mee te maken.
Hoewel ik sinds gisteren totaal niet goed in mijn vel zit, liet ik dit over me heen komen.
Oppashond Dobey ging ook op de foto.
Als teken van hoe een (oppas)hond kan helpen in het gemis aan verbinding. Of ze deze uitkiezen: geen idee!
Maar wat een ervaring, zo’n reportage. Ik voelde me de koningin.



Het voelde alsof er recht gedaan werd aan mijn onbetaalbaarheid.
De prijs betaald voor het feit dat ik goud waard ben.

Ging het goed hierna?
Nou nee.
In de middag was mijn man boodschappen gaan doen.
Ik was op zolder en was ondertussen gedissocieerd.
Er werd aangebeld, iets na vijven. Pas na de tweede keer bellen, hoorde ik het.
Maar pas minuten daarna reageerde ik op de bel... en zag ik dat het de baas van Dobey was die hem kwam halen!
Ik was - doordat ik plaats en tijd kwijt was - vergeten dat Dobey beneden was.

Gelukkig hebben we tussen de middag nog een uitgebreide wandeling met hem gemaakt.
Dus het beest heeft er niet onder geleden.
Maar ik wel.
Want het is niet leuk.
Het is lang niet voorgekomen dat dissociëren. En nu al een paar keer in korte tijd.
Misschien toch de spanning van alle buitengewone dingen deze week?

Ik heb namelijk niet alleen een bijzonder lichaam. Maar ook een bijzondere geest/ziel.
Onbetaalbaar! Goud waard!

2 opmerkingen:

  1. Ook bijzonder in de positieve zin.....God heeft je gewild

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat Dicky schrijft daar sluit ik me bij aan, God wilde JOU.
    Wat heb je het mooi verwoord.

    BeantwoordenVerwijderen