woensdag 6 juni 2018

Lekker spelen en genieten op Twitter... Oh ja?

Dit is een blog die gaat over Twitter.
Over de regels van het sociale spel.
Over hoe de regels überhaupt zijn.
En mijn moeite er mee.

Om te beginnen ga ik alle adviezen om te stoppen niet navolgen.
Want daar gaat het helemaal om.
Want het echte leven is een plek waar ik de regels net zo min begrijp.
Dus dan loop ik elders tegen dezelfde problematiek aan, zoals ik dat al mijn hele leven doe.

En ik geniet inderdaad van het volgen van mensen en een beetje op de hoogte blijven van wat er zoal speelt - via (regionale) nieuwskanalen, en wat er leeft onder mensen. De ongezouten meningen en opmerkingen rondom grote evenementen (voetbal, songfestival, boer zoekt vrouw). Juist de tweets maken het leuk om te volgen. :).

Maar dan nu het sociale spel.

Wanneer reageer je wel op mensen.
Wanneer niet.
Meestal is vrij snel reageren wel gewenst (dacht ik), omdat anders het moment van het 'gesprek' voorbij is.
Maar de ene zegt: 'je reageert te snel'.
De zegt totaal niets op mijn reageren.
De volgende geeft een beleefdheids antwoord of like.

Nog ingewikkelder wordt het met zogenaamde meer persoons gesprekken.

A plaatst een tweet.
B geeft een reactie.
A reageert terug.
B liket reactie van A.
C reageert op A én B (door zijn mening over het onderwerp van A te spuien en in te haken op het lopende 'gesprek').
B en/of A reageren weer op C.

Vooral met zulke gesprekken heb ik wisselende ervaringen.
Ik heb zelf een beetje het standpunt dat bovenstaande vanuit C letterlijk een inbreken in een gesprek tussen twee anderen is. In het echte leven weet ik ook nooit hoe je dat moet doen en wanneer het moment daarvoor geschikt is. Met als gevolg dat ik meer luister dan dat ik mee ga doen in het gesprek. Of ik doe het op een veel te lompe (in de ogen van anderen) manier.

Iniedergeval heb ik op twitter die poging wel meermaals gewaagd.
Alhoewel het voelt als bemoeien...
Het is een gesprek tussen twee anderen.
Mag ik daar dan op reageren?
Maar op twitter schijnt het te kunnen.
Totdat ik het doe.
Ik krijg dan geen reactie.
Het wordt inderdaad als inbreken gezien.
Inbreken in de gesprekken van anderen.

Deed ik het verkeerd?
Zei ik het verkeerde?
Deed ik het op de verkeerde manier?
Geen idee als A en B stil blijven.
En na mijn reageren gewoon vrolijk met zijn tweeën verder gaan.

In 80% van mijn 'inbreek'-tweets, is dat het geval.
Met als gevolg dat ik eigenlijk nooit meer doe.
En met een brok in mijn keel meeluister met alle gesprekken van anderen (= meelees).
Met een brok in mijn keel, omdat het me ook hier niet lukt om echt te verbinden.

Kennelijk leg ik de regels net iets anders uit.
En iedereen heeft daar dan ook nog zijn eigen regels in.
Kortom: Sociaal buiten spel.

Maar uit pure interesse in wie ik volg, lees ik graag.
Ik houd van iedereen die ik volg en van iedereen die mij volgt.

Maar lees stilletjes mee.

En verder? Verder zend ik vooral.
Ik zend talloze quotes (die in een later stadium ook weer gebruikt worden op het FB account dat ik met vrienden samen heb). Vaak ook quotes uit boeken die ik lees, dus het is tevens reguleren voor me.

En ik zend openbare posts van FB door naar twitter.

En ik zend mijn blogs.

Er zijn een handjevol vrouwen die af en toe op twitter reacties en/of likes geven op tweets van mij.
Er zijn er twee van die het - uit liefde voor mij - heel trouw doen, door dagelijks of wekelijks mijn tweets langs te lopen.

Maar verder?

Response op twitter vaak nul.

Hoe bind je volgers?
Hoe houd je volgers?
Hen volgen is niet genoeg.
Want je kunt in mijn twitter account zien dat ik VEEL meer mensen volg dan dat mij terug volgen.
Ik klik gewoon blindelings soms op volg, volg, volg.
En lees met plezier hun tweets en ga van hen houden.

Maar neem nu een Esther, die ik volg. Moeder van autistische Tom.  Ook zij blogt.
Ik plaats hier een link naar één van haar laatste blogs op twitter:
https://twitter.com/Estherv75/status/1001059710278275072 
Op het moment dat ik deze tweet in deze blog plaats, staan daar 9 retweets, 26 likes en 22 comments.

Mijn blogs krijgen nooit een retweet!
Een retweet zorgt wel voor meer lezers.
Omdat het onder meer mensen verspreid wordt, ook onder mensen die ik niet volg.
Maar ja. Als je nooit geretweet wordt, gebeurd dat niet.

Wat doet deze vrouw anders dan ik doe?
Is het het charisma?
Het voorkomen?

Wat maakt dat de ene bijna van nature mensen aan zich weet te binden (in het echte leven net zo) en dat de ander nauwelijks tot interactie komt? Wat ook helpt op twitter is letterlijk de interactie aangaan. Reageren op mensen. Zodat je in hun vizier komt. Of mee gaan praten in gesprekken.
Maar op het moment dat ik meepraat, valt het gesprek stil.

Ik heb dat nooit begrepen.
Op het schoolplein al niet.
En op dit schoolplein dat twitter heet ook niet.
Ik mis de aansluiting.
En speel wat voor en met mezelf.
Op een medium wat ik een warm hart toe draag.
Omdat ik me verwonder over de mooie gesprekken die ik zie (en waar ik geen deel van ben).
Kom, speel mee en geniet. 
Ik speel nu zo vaak alleen.
Met aan mijn hand wat trouwe fans.
Omdat ze weten dat alleen spelen me pijn doet.
Kom, speel mee en geniet. 
Als ik die zin vaak herhaal, dan zeggen - of denken - mensen: 'ik heb geen honing aan mijn kont'.
Want dat mensen met je mee spelen, kun je helaas niet afdwingen.
Sterker nog: dan haken ze af.
Ik nodig.
Maar het voelt voor hen als dwingen.
Omdat ze mijn nood hierin voelen.
Dus speel ik lekker alleen.
En dan geniet ik op mijn manier ook.
Maar je voelt... zo hoort het niet te zijn.







4 opmerkingen:

  1. Ik bedank voor de eer om mee te spelen 😉
    Minder sociale media bevalt me heel erg goed moet ik zeggen.

    Fijne dag.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zit al 9 jaar op teitte en gebruik het ook om nieuws te volgen.

      Verwijderen
  2. Ik zit niet op twitter. Het is niet mijn medium. Ik herken wel wat je zegt, dat het lastig is de sociale regels uit te vogelen op sociale media.

    BeantwoordenVerwijderen