vrijdag 1 juni 2018

‘Mama, je kent geen wachttijd’

Ik heb al vaker blogs geschreven over het in paniek raken als ik bijvoorbeeld iemand niet bereiken kan. 


En ik heb er nog een paar blogs over geschreven de afgelopen jaren. Maar voor nu zijn deze even genoeg om mijn punt te maken. 
Namelijk dat het dan zo is dat er NU contact moet zijn... zo niet: dan ben ik gierend in paniek en elke seconde later dat het contact nog niet tot stand is gebracht, neemt de paniek toe. Ook als ik mijn man niet (gelijk) te pakken krijg, vind er onmiddellijk telefoonterreur plaats. 

Maar ook irl in huis. 
Ik zeg iets. 
Niet gelijk een reactie. 
Ik ga gillen... Want de paniek is dan al in mijn lijf gekropen. 
Tóhón, Tóhóhón!! 

Maar die reactie moet gelijk komen. Of als iets opgelost moe worden, moet het dezelfde dag klaar zijn. 
Dat er wellicht nog 20 stappen moeten volgen die nog dagen of weken duren..... dat overzicht heb ik op de één of andere manier niet... 

Dan moet ik echt de bewuste keus gaan maken dat ik het overgeef en dag voor dag, desnoods uur voor uur leef, om het in mijn hoofd behapbaar te maken én houden. 

Oudste moet onmiddellijk tijd vrij maken om iets te bekijken. ‘Mam, straks.’ Maar ik blijf drammen tot hij kijkt. ‘Mam, jij kent geen wachttijd’.  Hoe raak is die zij. Want wachttijd is tijd die ik niet kan overzien. Hoe lang duurt het? Het is tijd waar ik geen invloed/controle op heb. Het is afhankelijk van de ander. Die moet klaar zijn met een taak (of meerdere taken) of er op dat moment ruimte voor willen maken in zijn/haar hoofd. 

Of met de tuin. 
De klimop kwam met regen/onweer/wind naar beneden. 





Maar vandaag heeft Manlief hard gewerkt om alles te verwijderen. 
Een hoop kale plekken die over zijn en de stappen die genomen moeten worden tot weer bloeiende dingen in de tuin zijn voor mijn hoofd te groot. Het is ook teveel voor één dag. Maar hoe lang duurt het voor er weer een stap gezet kan worden? En weer één? Ik wil dingen gisteren afhebben. Er moet nú contact zijn als ik bel, en er moet nú response zijn bij communicatie in huis. 
Wachttijd is onduidelijke, niet te overziene tijd, en niemand weet hoelang wachttijd is... Daarom neem ik in paniek de controle terug en ga net zolang drammen tot de wachttijd nul geworden is. Ik snap niets van wachttijd. 

Ik snap niets van vinkjes in whatsapp die niet gelijk blauw worden. 
I.t.t wat veel mensen denken, heeft dat niets te maken met gezien willen worden. Het is geen onzekerheid of ik wel geliefd genoeg ben om gezien te worden. Of mensen me wel dusdanig mogen dat ze me willen dien. 
Nee. Het heeft te maken met ONMIDDELLIJK gezien willen worden. Onzekerheid over wachttijd. Omdat ik niet door zo’n mobiel apparaat heen kan kijken om te zien wat die ander aan het doen is.... en hoe lang. Hoe lang duurt de wachttijd? Als ik iets verstuur, ligt het beëindigen van de wachttijd in andermans handen... Tenzij... Tenzij... ik hem in paniek tracht te verkorten door te gaan drammen. Niet om gezien te worden. Maar om die slopende stress en onzekerheid van wachttijd op te heffen. 
‘Mam, je kent geen wachttijd’. 

2 opmerkingen: