maandag 11 juni 2018

Onze projecten




Ons project tuin is nog niet klaar. Maar dankzij onze klusjesman Bert krijgt onze oude tuin nieuwe vormen. 
Is het zo ook niet met ons leven? 
Dat er eerst een storm moet komen, zodat je geen andere keus meer hebt dan het oude af te breken? Dwars door weerstand heen? En eenmaal met de grond gelijk, kan er weer voorzichtig gebouwd worden. Een nieuw fundamentje. Verse grond en mest. En samen romantisch (op zondag... maar we wilden het doen als Vincent niet thuis was), nieuwe planten uitzoeken. Ook voor de andere borders (buiten de foto) en de  voortuin. Er is ruimte gekomen om het tuintje opnieuw in te richten en er goed voor te zorgen. 
In onze levenstuin ontstaat die ruimte ook pas vaak na zo’n crisis. 

‪Je begint het leven pas echt te ontdekken als je ziek wordt...als je dichter bij de dood komt - dan besef je: ‘ik heb je nodig, ik heb mensen nodig die me vertrouwen, ik heb mensen nodig die van mij houden’... Om nieuwe betekenis te vinden, moeten we meestal door een crisis, door een ineenstorting heen. #JeanVanier‬

Ik zie mijn zwaktes vaak pas als ik ze bij een ander zie. 
Afgelopen vrijdag was de fotograaf dus bij ons (zie deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/06/goud-waard.html? )

De fotograaf was met de trein gekomen en vandaar door de stromende regen op de OV fiets naar ons huis. Tegen lunchtijd was hij klaar. Het regende nog steeds erg hard. 
Mijn man: ‘eet een boterham mee, we dekken wel een bord bij’. 
Fotograaf: ‘nee, ik fiets wel langs de supermarkt’. 
M: ‘maar ik wil best een broodje smeren’ 
F: ‘nee, is niet nodig’ 
M: ‘zal ik kijken of de fiets in de auto past?, dan breng ik je naar het station’ 
F: ‘nee, dat hoeft niet’ 
Man gaat het toch proberen of de fiets past, zó graag wil hij dienstbaar zijn en helpen. 
Man komt terug: ‘het past niet’ 
F: ‘is niet erg, ik fiets wel’ 
M: ‘dan krijg je van mij een oud parapluutje mee, die mag je houden’ 
F: ‘is goed’ 
M: ‘krentenolletje dan mee? 
F: ‘is goed’ 
M: ‘en hier ook een banaan en pakje chocomelk. 
F: ‘dankjewel’. 

Mijn lieve hubje zorgt zo graag voor mensen. Hij is heel zorgzaam en heeft de Brabantse gastvrijheid in zijn genen. Maar ik zei hem later wel: ‘geef jij mensen ook de ruimte om nee te zeggen op je goedbedoelde zorg?’ Hij was stellig in zijn nee. Onder voortdurend aandringen werden de nee’s een ja. Mag iemand nee zeggen? 
Het viel me op. 
Maar mogen mensen tegen mij ook nee zeggen. Hoeveel ruimte geef ik daarvoor? ‘Nee, nu even niet. Nee, je aanbod is lief, maar ik maak er geen gebruik van. Nee, ik reageer niet op je apps, Posts, berichten. ‘ 
Mijn man stopt niet met aandringen totdat hij zijn goedbedoelde zorg kwijt kan. 
Ik stop miet met aandringen tot een nee een ja wordt, of ik duidelijkheid heb waarom en wanneer ik dingen wel of niet kan verwachten. 
Is het niet hetzelfde? 

Lukt het ons om hier nieuw gedrag te planten? Of zit het gedrag (bij beiden) te veel geworteld in onze aard, in wie we zijn? Bij mij voor een groot gedeelte wel. Is het onmacht en geen onwil. Omdat er veel voor mij onduidelijk is. 
En van daaruit raak ik in paniek op een nee. 

Maar voor veel andere dingen geldt wel: soms is het goed dat het oude met de grond gelijk gemaakt wordt, moet je het oude (gedrag) loslaten, en dan kun je stapje voor stapje iets mooi nieuws op laten komen. 
Overbodige ballast. Ongezonde relaties. Afgoden. Verslavingen. 
En weetje... ik klamp me dusdanig aan dingen vast, dat er echt een storm nodig is om me er van los te rukken.. 
En dan nog... neem nu het voorbeeld ongezonde relaties. 
Wat is ongezond? Dat vinden anderen vaak. Ik houd van mensen, van ieder in gelijke mate. Ineens net doen of mensen minder zijn in rangorde of ze levend doodverklaren, lukt me niet. Ik kán dat gewoon niet. Ik ben voor hen misschien wel levend dood, maar andersom nooit. 

Kortom: mijn tuintje is complex. Maar ook erg mooi. Voor wie ogen heeft om te zien, zal de schoonheid van mijn tuintje zichtbaar zijn. 
Voor wie ziende blind is, zal met argwaan naar mijn tuin blijven kijken. 

1 opmerking:

  1. Wat een leerzaam blog, zijn we bereid (of in staat) een ander antwoord te accepteren als we willen horen ?
    Wat ik me dan bedenk is, mag God een ander antwoord geven als ik wil horen.........doordenker.
    Dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen