maandag 4 juni 2018

Opbouw en afbraak

Afgelopen zaterdag was de Selah Vrouwendag.
Het thema was 'woorden van leven'.

Er is veel gezegd.
Maar mijn samenvatting van de dag beschrijf ik hier.

Door wat Marianne allemaal vertelde, gingen mijn gedachten naar alles wat tegen mij gezegd (of gezwegen is) wat niet tot opbouw van mij was, maar tot afbraak.
In de middag was dat ook de opdracht.
Om al die woorden (of juist geen woorden) op te schrijven en 'om te ruilen' met woorden van leven.

Wie mij kent weet dat ik niet ben van het 'tjakka'- evangelie. Doen of er niets aan de hand is. Alleen halleluja en wat pijn doet, diep wegstoppen.
Dat wegstoppen heb ik in mijn leven al te veel gedaan. En dat is nog steeds mijn eerste natuurlijke neiging.
Maar ergens in je lijf zit dat alles wél opgeslagen.
Al die keren dat volwassen of kinderen dingen tegen je zeiden (of juist niet), die mij deden geloven dat ik dat ook écht was. Die druif, die slome, die... Vul maar in.

Terwijl mijn gedachten terug gingen naar alles wat voor mij zo als onrecht voelde in mijn leven, voelde ik mezelf verkrampen. Mijn schouders aangespannen. Mijn gezicht in een kramp.

Er was op een gegeven moment een korte oefening dat we elkaar complimenten mochten geven en dat gewoon met 'dankjewel' ontvangen. Een vreemde vrouw die naast me zat zei 'je hebt een vriendelijk gezicht'. Ik - enkele seconden na dat door mijn hoofd flitste ... 'míjn gezicht vriendelijk?' ... zei ik 'dankjewel'.
En ik bemerkte toen ook wat in mijn lijf. Namelijk dat ik ging lachen. Niet weglachen (wat ook een natuurlijke reactie van me is, uit onzekerheid), maar écht lachen. Mijn gezicht en schouders ontspanden!

Kortom... woorden van afbraak doen wat met je lijf, maar woorden van opbouw ook.
Dat is wat ik meenam van die dag.
Hoe mijn lijf reageert op de verschillende gevoelens. En ik vermoed dat dat iets heel menselijks is.

Maar nadat je die briefjes met 'alle over je uitgesproken leugens', in de prullenbak deed en je er woorden van leven voor terugkreeg, kon je voor je laten bidden.
Met mijn gedachten opnieuw bij veel te veel onrecht dat ik in mijn leven moe(s)t meemaken, en dat weer voelend in mijn lijf, heb ik voor me laten bidden. Voor de verbittering die ik nog zóveel voel over het aangedane onrecht.
Ik brak terwijl zij woorden van leven over me uitspraken.
Dat was goed.
Dat bracht de ontspanning in mijn lijf weer terug.

Eenmaal terug op mijn plek (naast een dierbare FB vriendin van me), moesten de tranen er nog verder uit. Daar was veiligheid en ruimte voor. Warmte en liefde. Door de tranen heen, zongen we samen ons te boven uit dit verdriet.
Onderstaande foto was stiekem gemaakt door een Selah-medewerkster.

Een beeld zegt meer dan duizend woorden.



Vóór dat ik het allemaal zo lijfelijk mocht ervaren (wat voor mij de grote les van deze dag was), worstelde ik een beetje in mijn hoofd met die 'woorden van leven'.
Aan het podium hingen vele teksten uit de Bijbel er over.
De Bijbel staat vol met teksten over wat de tong kan uitrichten en wat God daarvan vindt.
Soms zelfs een gruwel.
En ja... mijn tong... (ook mijn geschreven tong...) is in mijn impulsiviteit ook niet altijd zo netjes. Ook ik doe anderen onrecht. En ik voelde me heel klein worden... Want ik doe of zeg (ook wel in mijn rood-buien) vaak dingen die voor God echt wel een gruwel zijn.
Voordat ik 'positief omgedacht' heb, is het er al uitgeflapt.

Maar hoe zit dat dan dat God dat een gruwel vindt?
Godzijdank hebben we Christus.
Als ik erken dat ik Hem nodig heb en mijn schuld belijd, dan vind er ook een ruil plaats.
God ziet niet langer mij - met alles wat ik verkeerd doe en zeg - maar ziet Christus als Hij naar me kijkt. Die man zonder zonden, nam mijn zonden, en in ruil daarvoor verklaarde Hij mij rechtvaardig, rein, betrouwbaar.
En dan vind God het niet meer een gruwel (vind Hij nog wel, maar die gruwel is op Jezus gekomen), maar gruwel ik er van. Wetend dat ik die ruil in Jezus mocht ontvangen, gruwel ik van al die keren dat mijn tong dingen zei waar ik spijt van heb. En ik weet ook dat dat niet zal ophouden, zolang ik als mens op aarde rondloop.






Bovenstaande ging dus allemaal door mijn hoofd.
Totdat Hij me die lijfelijke lessen gaf.
Toen besefte ik ook dat Hij ook graag WIL dat we voor elkaar ten opbouw spreken, omdat Hij ons die ontspanning en lach gunt. Hij gunt mij het positieve lichamelijk effect. Hij gunt dat ál Zijn kinderen.
Dus als Hij zegt dat het Hem een gruwel is, dan zegt Hij dat, omdat Hij onnoemelijk veel verdriet heeft van onze verkrampte lichamen, omdat we elkaar als mensen pijn (laten) doen. Want het is ook... 'waar luister je naar? wat laat je allemaal toe in je oren? geef je een ander de macht om je te laten verkrampen?
Onze lichamen hoeven niet verkrampt te zijn. Vandaar de vele teksten die daar over gaan.
Je hoeft een ander niet te laten verkrampen. En je hoeft dat bij jezelf ook niet te laten gebeuren.

Woorden van leven en van afbraak in onze eigen tuin.
Deze terminologie is door mijn man bedacht:



De klimop (nog aan de muur, maar door hevige regenval en storm naar beneden gekomen).



En de klimaf. :)

Vandaag las ik in twee Bijbelapps ook teksten over het onderwerp die nu opeens héél anders binnenkomen!!!






Wat ook zo als afbraak voelt?

Al het misbegrijpen en veroordelen van mijn autisme.


Mijn man deelde gisteren op FB hoe het weer misging met mij (vooral met die wachttijd, zie http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/06/mama-je-kent-geen-wachttijd_1.html).

Er kwam een reactie van iemand op die mij inderdaad afbreekt....

Hier een rijtje misbegrijpingen en vooroordelen (niet allemaal uit deze reactie):


  • Je hoeft niet alles onder je autisme te schuiven. Niet alles is autisme hoor!
    Ik wil hierbij deze blog aanhalen: http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2016/01/autistisch-zijn-of-autisme-hebben.html. Over autistisch ZIJN. Het is niet net als migraine. Zo van, pijn in mijn teen hoef ik niet onder de migraine te schuiven, en pijn in mijn hoofd wel. Ik heb het niet. Ik bén het. Het maakt hoe ik denk, schrijf, reageer, omga met onduidelijke wachttijd, rood word (en mijn tong én mijn fysieke krachten teveel laat gaan) of groen blijf. Ik schuif niets onder autisme. Vanuit anderswerkende hersenverbindingen IS het autistisch. Vanuit die hersenverbindingen is het - als de chaos voor mij onoverzienlijk is - dat er kortsluiting plaatsvindt en de rest van de hersenen nauwelijks nog reageren... 
  • Ik ken nog meer mensen met autisme en dié hebben dat niet.
    Leuke opmerking... Hum hum hum. Op de eerste plaats zijn mensen die autistisch zijn onderling net zo verschillend als dat mensen sowieso onderling van elkaar verschillen. Ten tweede kan het zijn dat deze mensen niet alles laten zien, alleen hun aanpassingsgedrag. Dat is wat ik búiten mijn veilige zone ook doe. Ik word echt niet rood als ik elders ben. Of liever... Ik word dan wel rood, maar ik heb geleerd dat het niet overal gepast is en pas me aan aan hoe van me verwacht wordt dat ik me gedraag. Daar zijn mensen (en vooral vrouwen) met autisme supersterk in. Maar net als die negatieve woorden...Al dat rood dat niet geuit kan worden, slaat zich wel op in je lijf... Misschien wel zó, dat als je onder mensen bent die veilig voelen het er met rood worden dubbel en dwars uitkomt! Alles wat in het lijf opgeslagen zit, komt als één grote explosie naar buiten... Hoe meer je op plekken bent waarbij je je moet aanpassen, hoe extremer de explosies op de plekken waar het kan.
    Altijd je rood inhouden is net zo ongezond als negatieve woorden die over je uitgesproken worden. Is het goed dat ik zó rood word? Nee. Tuurlijk niet. Ik heb nadien heel veel spijt van dingen die ik zeg en doe. Maar ik ben ook blij dat er een plek is, waar het kan. Het is zwaar voor mijn omgeving én voor mij. Het is zwaar om een stampvoetende dochter te hebben en het is zwaar om een schreeuwende vrouw te hebben En het is zwaar om je overal te moeten aanpassen. En ook dat heb ik te lang en te veel gedaan.
    Dus die mensen die ook autistisch zijn, maar dát niet doen... Waarschijnlijk is enkel hun aanpassingsmodus zichtbaar. En als deze mensen zélf beweren dat niet alles wat ze doen autistisch is, dan beseffen ze ook nog niet dat ze het ZIJN. Deze mensen denken nog dat ze het hebben, het als een ziekte bij zich dragen. Maar gelukkig zijn ze ook heel aardig en voorkomend hoor!... (zo redeneren anderen voor ze of zijzelf)
  • Je hebt toch een stel hersenen waar je u tegen zegt? Dan snap ik niet dat je die niet kunt gebruiken!
    Eenmaal rood, kun je niet meer nadenken... Dan vallen eigenlijk al die functies uit. 
  • Je bent lui!
    Ik werd vroeger op school niet voor niets 'slome' genoemd door mijn klasgenoten. Mijn gedrag komt over als traag, lui, sloom. Behalve dat ik giga-hard werk om mijn leven zo groen mogelijk te houden (dat is verre van lui), ziet dat er aan de buitenkant wel zo uit. Maar het is zó'n snoeihard oordeel. Het is geen luiheid! Mijn hersenen verwerken alles anders. Werken misschien daardoor wel harder dan hersenen die niét autistisch zijn. Het effect is dat het tempo van alles zeer laag ligt. Dat wel. Maar desondanks ben ik de hele dag bezig. Heb amper de rust én de tijd om écht lui te kunnen zijn. Want mede doordat het tempo zo laag ligt, loop je altijd achter en moet er altijd (nog) zo veel. 
  • Volgens mij heeft iedereen dat. Daar hoef je niet autistisch voor te zijn! (kortom, je schuift het weer onder je autisme, terwijl het iets universeels is).
    Dit is nóg zo'n vreselijke dooddoener...
    Neem dat van die wachttijd. 'Iedereen moet geduld leren, daar hoef je geen autisme voor te hebben hoor'. Weer wordt hier voorbij gegaan aan het feit dat je het niet hebt, maar het bént. En daardoor veel meer moeite hebt met dingen die in meer of mindere mate iedereen wel heeft.
    Als ik weet wat ik van de wachttijd moet verwachten (hoe lang, wanneer het eindigt, hoe het eindigt (als Jezus terug komt)), dan kan ik best geduldig zijn. Het gaat hier om tijd die onduidelijk voor me is. Mensen die onduidelijk voor me zijn. Verwachtingen die onduidelijk voor me zijn. En zo nog heel veel dingen waarbij gezegd wordt 'daar hoef je niet autistisch voor te zijn, dat heeft iedereen!'. 
Kortom. Al die vooroordelen (en dit is slechts een selectie), drukken mij ook neer. 
Het maakt dat mensen denken dat je constant KIEST voor de slachtofferrol. Ze erkennen niet de strijd die je voert en dat je echt zo bént. Ze zien alleen het leed van mijn omgeving. Want die hebben het zo zwaar... Ik ben een vrouw die haar verstand kan gebruiken en best ander gedrag kan kiezen. En waar doe ik moeilijk over? 
Iedereen heeft het toch! Hup! Aan het werk. Luiheid is des duivels oorkussen... 

Mensen die zó denken zijn de mensen die ook veelal gestopt zijn met het lezen van mijn blogs. Want daar heb je weer haar 'gezeur', terwijl ze best iets anders kan kiezen. Mensen kiezen ervoor daar niet meer naar te luisteren. Of ik wordt ontvriend. Er wordt op me neergekeken (als de lastpak). Mensen vinden me súper raar. Begrijpen het gewoon niet. En hebben waarschijnlijk ook weinig moeite genomen om bovenstaande uitleggen ook in eerdere blogs te lezen. En dat is nou precies de reden waarom ik het blíjf verwoorden. Totdat alle vooroordelen verdwenen zijn. En elke autist (en niet alleen diens omgeving) de erkenning krijgt, die ze verdienen. 

Bovenstaande vooroordelen, maken je eenzaam, onbegrepen. Mensen mijden de verbinding, want ze willen zich niet verbinden met mij. Met mij die een goed stel hersenen heeft, maar die niet gebruikt... (denken ze). Enkel kiezend om alles maar onder dat autisme te schuiven. 

Ik blog door tot mensen beseffen hóe eenzaam een autistisch leven is... Dat je er helemaal niet voor kiest om zo te ZIJN. En dat je de verbinding meer dan waard bent. 



4 opmerkingen:

  1. Wat een mooi blog weer, inderdaad woorden hebben zo veel kracht en positieve leven gevende woorden doen zo goed. Ik heb mogen leren ze ook naar mezelf uit te spreken.
    Ook al ben ik vrijwel niet meer op FB, ik lees nog steeds je blogs 😉

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook.. Ingeborg..we zijn voor God goed zoals we zijn.We doen nog zondige dingen,maar zijn voor God geen ZOndaars meer.Hij overwon.Ga het zo nog rustig overlezen.Was zo fijn..samen beleven en delen..liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw... dat je zo kon en mocht voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi blog en wat erger ik me aan die verschrikkelijk domme reacties van mensen die zogenaamd zoveel psychologisch inzicht hebben!

    BeantwoordenVerwijderen