donderdag 14 juni 2018

Roep om aandacht?


Gisteren poste ik dit aan het einde van de dag: 

“ Rust en roodheid wisselden elkaar af op deze dag. 

#ThatsMyLife “ 


De WoW- en verdrietige gezichtjes kwamen binnen. 

Bijzonder lief. 

Maar... 

Het was geen roep op aandacht. Van ‘zie mij nu eens verdrietig zijn’... 


Eigenlijk was het meer een zichtbaar maken dat mijn dagen vele momenten van heen en weer flippen kent (en de ene keer erger dan de andere keer), maar dat ik dat omarm. Het mag er zijn. 

Dit is mijn leven. Dit is hoe, wat en wie ik ben. 


Zo is dagelijks mijn leven. Zolang ik accepteer dat dát bij mijn leven hoort, kan ik er mee leven. 

Daarom ook: #thatsmylife


Mijn leven is dagelijks rood worden van kleine en grote momenten die ik niet overzie. 

En dan zorg ik weer dat ik groen word, en dan overzie ik iets weer niet, komen er weer teveel dingen samen. En bam. Dan is het weer rood. 


Vóór dat ik die kleuraanduidingen hanteerde, noemde ik het buien en wist ik ook nog niet hoe er mee om te gaan. 

En weg gaat het nooit, want het is eigen aan hoe ik ben.

Daarom als einde van mijn post: #thatsmylife

Met andere woorden: het is wat het is.

Dat ik dat heb leren zeggen is enorme groei en een proces van jaren. 


En als je die nood kunt omarmen, hoeft er van mij geen huil-gezichtje bij.

Nu schreef ik het op. Maar feitelijk zijn alle dagen van mijn leven zo.

Typerend voor hoe ik ben.

Leuk?

Niet altijd.

Makkelijk? 

Zeker niet. 

Maar het is wel mijn leven en dat is prima.

Toen ik mezelf nog niet zo snapte, kon ik dat niet zo zeggen. 


En je kunt niet al het negatieve voortkomend uit je andere-zijn onder controle hebben. 

Soms rood. Soms dwangen en fixaties en vastpinnen. 

Echt grote nood op zulke momenten. 

Ik heb het niet onder controle, maar accepteer dat het is zoals het is.


Dus de symptomen zijn niet weg, maar ik laat het gebeuren en vecht er niet tegen. 

In plaats van te zeggen: ‘het moet weg’, zeg ik: ‘het mag er zijn’. 


Het mag er zijn. 

Ik mag er zijn. 

En ik was vandaag weer nodig voor twee oppashonden. 

Één van de twee ging pontificaal voor me staan om al mijn liefde te krijgen - doodsbenauwd dat de andere hond een aai zou vangen. Maar hij draaide zich om en hup: de andere hond sprong naast me op de bank. Strijdend om mijn liefde. 

Zonder oordeel. Zich niet bekommerend om mijn andere-zijn. Mijn liefde is goed én genoeg voor hen. Onvoorwaardelijk. 






2 opmerkingen:

  1. Mooi dat te inzicht je zo helpt en dat je zo gegroeid ben door de jaren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Knap..zoveel begrip voor en over jezelf

    BeantwoordenVerwijderen