zondag 8 juli 2018

De formule van houden van.

Deze blog gaat over houden van. 

Hoe dat bij mij werkt. 

Eerst een stukje theorie dat ik ergens las en heel goed klopt: 

Twee kenmerken van een autist zijn het niet kunnen aanvoelen van zijn of haar omgeving, en het in sterke mate betrokken zijn op zijn/haar innerlijke wereld. Ze begrijpen de sociale gedragsregels niet en missen inlevingsvermogen. Het lijkt of ze heel egoïstisch zijn, door hun afweer van sociaal gedrag.

Een autist is helemaal niet op de ander gericht. Zijn zogeheten "ik-gerichtheid" komt doordat hij niet in staat is (of verminderd in staat is) verbinding te maken met wat rondom hem gebeurt. Een autist weet helemaal niet hoe hij andere personen moet bespelen. Mensen manipuleren vind ik hier dan ook niet echt thuis horen als woord, het is meer een betrachting de werkelijkheid hanteerbaar te maken. Hetgeen buiten hem gebeurt kan als bedreiging aangevoeld worden, niet omwille van het zwakke ego, maar omdat het niet past in de eigen leefwereld. Dan kan een autistisch iemand erg beginnen "flippen". Juist daarom ontbreekt het hem soms aan invoelingsvermogen, het andere is zo vreemd dat het moeilijk kan worden geïntegreerd. 

Omdat ik het te lastig vind om te snappen hoe het houden van in elkaar zit, heb ik een heel stelsel in mijn hoofd wat ik wël snap. Op die manier is de grote complexe wereld hanteerbaar voor me. 

Ik deelde vanochtend dit: 

Las vanochtend in 1 Petrus. En deze verzen troffen me. Dit is precies hoe ik als autist tracht te leven. Zonder onderscheid des persoons houd ik van al mijn (geestelijke) broers en zussen en al lijkt mijn gedrag soms kwaad omdat een ander er geen bal van snapt: ik heb totaal geen intentie tot kwaad doen!!!! Heb juist diep verdriet over onrecht. Als ik merk dat anderen wel meer liefde hebben voor bepaalde broers of zussen. Die wel dat onderscheid maken. Althans... wat voor mij zichtbaar is. En dat is vaak bar selectief en wispelturig. Zo hoort het niet te zijn. 
En ja: ook mijn niet-gelovige vrienden hier zie ik als mijn broers/zussen. Als waardevolle mensen. Geliefd. Uitgekozen. 
Houd van jullie allen. <3



Daar kwamen reacties op van, ja maar .. als mensen nu geen klik met je hebben. 
Voor mij is het niet belangrijk of mensen een klik met me hebben. 
Dat ik geen onderscheid maak in houden van is duidelijk. 
Andersom wordt dat onderscheid wel vaak gemaakt. 
Die is belangrijker dan die. 
Ze vinden X belangrijker dan mij. 
Of Y weer belangrijker dan X. 

Ik ben uitgekotst door mensen. 
Maar die mensen die me uitkotsen zijn ook door God geschapen. Hun hart is van God, al weten ze het zelf niet. 
En God kan mij niet uitkotsen. 
Op grond van hun gedrag zou je denken dat ze niet van me houden. Maar in hen zit dat zelfde hart. Gods hart klopt ook in hen. 

Dus ik blijf met mijn liefde komen, omdat ik niet dat anders behandelen van mij zie, die andere omgang met mij, maar dat onderliggende hart. 

Maar waarom dan toch die pijn, die teleurstelling, als anderen wel die verschillen aanbrengen? Als ik toch daardoorheen hun hart zie en niet dat steeds andere gedrag van hun (afhankelijk van met wie ze te maken hebben). 

Op deze manier - langs deze formule - is het voor mij hanteerbaar. 

Maar anderen blijken deze formule helemaal niet te kennen! Die hebben hele eigen formules! 

Mensen hoeven ook niet eerst van mij te houden wil ik van hen houden. Toch lijkt het of ik hun liefde voor mij dan afdwing. 
Ik denk - nee ik weet - dat dat niet het geval is. 
Ik wil dat ze dezelfde formule leren als ik. Want dat is de enige manier waarop ik dingen kan begrijpen. 
Ik wil dat ook zij stoppen met dat onderscheid te maken. 
Als iedereen van iedereeen houdt, omdat in ieder van ons Jezus zit, dan is het toch ook allemaal veel overzichtelijker? 
Ik dwing geen liefde af. Maar stop met onderscheid te maken met wie je wel en niet wilt omgaan. 
Mensen ontvrienden mij. Ik niet hen! Mensen geven mij advies om hen los te laten omdat ik anders pijn heb van het feit dat zij nooit volgens deze formule kunnen leven. 

Daar zit ook de pijn en teleurstelling. 
Mensen snappen de taal van deze formule niet eens. 
Maar loslaten betekent dat ik onderscheid moet gaan maken. En dat kan ik niet! Mensen mogen onvoorwaardelijk bij me horen. En die formule zijn geen voorwaarden die ik afdwing. Het is mijn way-of-Life.  

En al die mensen die me pijn gedaan hebben? Gepest? Misbruikt? Geschopt? Geslagen? Zelfs hen bleef ik achterna lopen! Ik werd van ze afgeduwd en ik bleef op ze toe lopen. Maar ik mocht letterlijk niet in de kring. En nog bleef ik het proberen. Ik kan niet geloven in een werkelijkheid waar mensen buiten de kring moeten blijven. Die werkelijkheid bestaat niet voor me!!! 
En die YV in het zwemhok of N in een hok? 
Ik bleef meedoen in hun systeem. Ik bleef op woensdag zwemmen met YV. Ik bleef naar het kantoor van N gaan. 
Mensen uit mijn kring gooien komt in mijn woordenboek niet voor. Mensen stappen zelf wel uit mijn kring. 
Dat is weer dat onderscheid dat ze aanbrengen. 
Ze hebben geen tijd of zin om in mijn kring te zijn en maken ook heel duidelijk dat ik niet in hun kring hoor. Daar horen andere mensen in. Onderscheid dus. 
En dan raak ik weer in paniek. 
Want ik snap dat niet. 
Het klopt niet met mijn formule om de wereld te kunnen overzien. De manier waarop anderen het doen is voor mij compleet onoverzichtelijk en tegen mijn aard. Tegennatuurlijk. 
Maar hoe ik daarin ook afgewezen word, ik blijf van ze houden!!! 
Of mensen komen bij voorbaat al niet in mijn kring, omdat ze me maar vreemd vinden. Lastig. Zelfgericht. 
Ook deze mensen zijn welkom!!! 
Maar hoe ik daarin ook afgewezen word, ik blijf van ze houden!!! 
En dat lijkt heel manipulatief. Hun liefde afdwingend. 
Nee. Ik snap hun onderscheid maken niet. 
Waarom gaan ze met de éën een gezellig dagje weg en zeggen ze tegen mij: verdwijn. 
Of andersom. 
Net zo goed. 

En ik hoef hier niet allemaal uitleggen op. 
Want ik weet dat anderen deze formule niet snappen en het anders doen. 
Dat is zelfs al mijn angst. 
Angst dat mensen mij niet op dezelfde manier (willen) ontvangen als ik hen ontvang. Is dat angst voor afwijzing? 
Nee dat is angst omdat ik dan de grip op mijn buitenwereld verlies. Het wordt onbegrijpbaar, chaotisch en onoverzichtelijk voor me. 

Nog een hele waardevolle aanvulling van een comment van iemand op mijn post. Het beschrijft precies wat ik hier allemaal tracht uit te leggen: 
‘het is geen kwestie van dat mensen het niet snappen, ze snappen best dat het voor jou zo werkt, maar voor hen werkt het niet op jouw manier dus kunnen ze die ook niet toepassen en dan weten ze zich geen raad meer en trekken ze zich terug wat jij op jouw beurt dan weer niet snapt.. een soort visuele cirkel dus en heel frustrerend voor beide kanten..’

Hier zijn de blogs over YV en N te vinden: 

En ik blijf maar trekken. 
Aan dode en levende paarden. 
Net zolang tot ze in mijn formule passen. 
Niet om hen te manipuleren/dwingen, maar om mezelf te helpen overzicht te houden. 




1 opmerking:

  1. Wat een prachtig verwoorde aanvulling van dat comment 👍

    Het sociale verkeer is soms gewoon flink ingewikkeld.

    BeantwoordenVerwijderen