woensdag 11 juli 2018

De tijd tikt door


Ik was gisteren (dinsdag) bij de Pedicure. 
Daarvoor in april. 
Ik heb afschuwelijke kalknagels. Een erfelijke variant. Ik heb ze al vanaf mijn 16e. Er is dus niet zoveel aan te doen, behalve een regelmatig bezoekje aan de pedicure (wat geen zachtzinnige behandeling is). 
Let op. Onderstaande foto is voor 18+. 




Terwijl ze koffie haalde, nam ik de ruimte (onbewust) in me op. Mijn oog viel gelijk op de klok. Het is een andere! De vorige heb ik nog fotografisch op mijn netvlies staan. 
Toen ze terugkwam gelijk gevraagd. En mijn bevinding klopte. Hij hangt er al 8 weken en ik was de tweede die het zag. Het was bovenstaande klok van de Action die er nu nieuw hing. 

De tijd tikt door. 
Ook in het zoeken van plekjes voor Vincent. 
Hoewel de zorgvraag plots ook wel anders ingevuld kan worden. Plotseling kwam het zorgkantoor met de mededeling dat ze bij Cello jarenlang een verkeeerde rekenmodele gebruikt hebben. Er blijkt dus nog ruimte te zijn voor een stukje pgb. 
Dat zou betekenen dat we ook een zorgverlener thuis kunnen zoeken, als Vincent zoveel meer thuis is als hij dagbesteding heeft. Maar waar tover ik ineens een hulpverlener thuis vandaan? En wat doet het met mij als er dagelijks meerdere momenten een vreemde over de vloer komt, ik thuis moet zijn op bepaalde tijden en ik dus een groot stuk vrijheid inlever? De prikkels die Vincent rondom mij veroorzaakt blijven dan. Die zijn er ook als Ton voor hem zorgt. 
Dit is voor mij een oplossing die nog steeeds voor erg veel overprikkeling zal zorgen. 
Dus de andere zoektocht gaat ook verder. Zondag a.s. gaan we en kijkje nemen bij een zorgboerderij hier net over de Maas. Niet Christelijk. Maar dat is zijn huidige zorgverlening ook niet. 
En ook daar: geen open plekken en een lange wachtlijst. 
De tijd tikt door. 



De tijd tikt door. 
Eind augustus hoop ik mijn tweede boek uit te gaan geven met de titel Eindeloos Geliefd. 

Mijn eerste boek (een gedichtenbundel) is nog hier verkrijgbaar: 

De scherven die worden werden


Maar zoals gezegd, verschijnt eind augustus mijn tweede boek, Eindeloos Geluefd. 

Het gaat over (onvoorwaardelijke) liefde en acceptatie. Een boek dat tot stand is gekomen in de veertigdagentijd van 2018. Elke dag daarvan heb ik mijn gedachten over dit thema opgeschreven. Bij elkaar gebundeld is dat een mooie verzameling van overdenkingen over onvoorwaardelijke liefde geworden. Geschreven vanuit mijn eigen leven. De worstelingen ermee. Maar ook het zeker weten. 



De tijd tikt door. 

En ook Gods tijd tikt door. 
Bij Hem is alles mogelijk. 
Ik weet zeker dat er een tijd komt dat ik als mug met een aantal olifanten een goed samenzijn kan hebben. 
Het anders van aard zijn hoeft toch geen belemmering te zijn in die anderen ontmoeten? 
Eigenlijk is iedereen die je ontmoet van een andere aard. We zijn allemaal uniek geschapen! Je praat op straat met iemand die transgender blijkt te zijn, je ziet mensen in de winkel en maakt er gezellige praatjes mee en die blijkt ADHDer te zijn. Je luncht net je ex-chef en die is homo. 
Totaal verschillende aard. Wat ons samenbond was onze werkrelatie. Maar hij als olifant past totaal niet bij mij als mug. En toch was de ontmoeting goed. En veel herinneringen die zo typisch voor mijn aard waren en ook op het werk dus gebeurden, hebben we met een lach, maar ook met serieuze toon opgehaald. 
Niet bij elkaar passen, wil niet zeggen dat je niet samen kunt zijn. Ieder naar zijn aard geschapen. En dat is juist mooi. Dan hoeft de olifant nog steeds niet in een muggenlijf en die mug hoeft niet in een olifantenlijf. Maar je kunt je wel over elkaar verwonderen en laten inspireren/bemoedigen door elkaar. Waarom zou dat niet voor autistisch zijn gelden? Of ben je dan een buitenaards wezen dat een gevaar vormt voor het eigen comfort? Welnee. Het tegendeel is waar. 
En ik weet dat God nog veel meer ontmoetingen met verscheidene olifanten zal uitwerken. 
Zelfs al ben je een ‘tegenover’ van een ander: beiden zijn waardevol en nodig in Zijn Koninkrijk. 
Hij zal ruimschoots goedmaken wat tot nu toe zo gebroken is. Ook voor die anderen. 
Ik droom er bijna elke nacht van. 
Ik heb zelfs aan een grote tafel gezeten in mijn droom met heel veel olifanten die uit mijn leven gestapt zijn en/of wilden dat ik uit de hunne zou stappen. In Zijn Koninkrijk is er geen scheiding en onderscheid. En dat Koninkrijk is nu al hier. 
Ik heb bevestiging van Hem gehad: ‘nodig maar, Ik maak het af’. Daar blijf ik op vertrouwen. Ondanks teleurstellingen er in. 
Vorige week heb ik het in een droom gezien. Die heelheid. En Hij zei: ‘het is goed, ga maar’. Toch bleek dat nog niet het goede moment. 
Maar God gaat er onverminderd voor. Om het verlangen verder te laten rijpen. 
Mijn muggenhart stroomt over van liefde voor al die olifanten. 
De tijd tikt door. 

1 opmerking:

  1. Mooi om te lezen hoe je zo blind vertrouwd op Zijn Vaderhart, dat is voor mij een aanmoedeging.

    BeantwoordenVerwijderen