zaterdag 7 juli 2018

een verbroken draadverbinding


De afgelopen dagen veel gesproken (ook digitaal, want zo ben ik) met mijn man over dingen die ik niet begrijp. En dingen die ik doe. Omdat ze bij me horen. En dingen die ik niet kan stoppen te doen. Omdat dat ook bij me hoort. Omdat onze oppashond bij ons is deze weken hebben we veel metaforen met die hond gebruikt. Om dingen naar elkaar te verduidelijken.

Wie denkt dat mijn oppashond als een trouw maatje naast me komt liggen en me ondersteund in eenzaamheid, onbegrip en verdriet heeft het mis.
Ik leerde het bij hondentherapie al en ervaar het nu ook bij mijn eigen oppashonden. Als ik in contact - in verbinding - ben met het beest, komt het bij me liggen. Maar als ik heel veel in mijn hoofd zit, in mijn eigen fixaties en gedachten, dan stapt zo'n beest ook uit het contact en gaat aan de andere kant van de kamer liggen. Verbindingsdraad verbroken. Of dat helpt uit mijn hoofd te komen? Dat niet. Maar het is wel bewustwording. Als ik weer het contact aan ga, maakt het beest ook terug contact.

Hoe anders is dat bij mensen.
Jaren geleden met mensen contact.
Maar ik zat in mijn hoofd.
In mijn eigen gedachtenwereld, die ze niet begrepen.
Of zelfs op hun eigen manier gingen uitleggen.
Het verbinindingsdraadje werd verbroken.
Ze gingen naar de andere kant van de kamer.
Ontvolgden me op fb, of blocken of ontvrienden.
Op twitter ook ontvolgt.
Want ze konden niet volgen wat ik allemaal uitte vanuit dat eigen hoofd.
Verbindingsdraadje verbroken.
Er klinken hier dagelijks stemmen in de huiskamer.
Stemmen waar ik een verbinding mee had.
Maar het verbindingsdraadje is verbroken.
En telkens als ik hun stem hoor, ga ik in gedachten terug naar het moment dat ik - iets te openbaar - uitte wat er in mijn eigen gedachtenwereld omging. Maar dat was iets wat alleen ik bleek te begrijpen. Dat besefte ik niet. Ik dacht: de hele wereld begrijpt wat ik begrijp, dus ik kan dat ook rustig delen met de hele wereld.
Het verbindingsdraadje verbroken.
De één na de ander verdwijnt zo in mijn leven uit het contact.
Naar de andere kant van de kamer.
En hoe ik ook opnieuw in dat contact stap met vele mensen van weleer (want dit speelt al mijn hele leven), het verbindingsdraadje blijft gebroken.Mijn gedachtenwereld zelfs als leugens bestempeld - enkel omdat de ander het niet begríjpt. 
Wat is een hond dan toch trouw....

Ik moet hier één uitzondering opmaken.
In januari van dit jaar, stapte er hier op FB ook een FBvriendin van me uit het contact.
Door dingen die niet duidelijk voor me waren, zat ik erg in mijn eigen hoofd, werd zij een fixatie voor me. En zij sloot de FB deur en ging aan de andere kant van de kamer liggen.

Godzijdank, kwam zij - net als een hond - terug, toen ik in staat was het contact weer aan te gaan.
Nu zijn we zo'n beetje elkaars bemoedigingen in tijden van nood.
Soms dreigt er even frictie te zijn.
Dan gaat ze naar de andere kant van de kamer, even uit het contact.
Maar de verbindingsdraad is nooit definitief verbroken.

Dat is het bij een hond ook niet.
(of ik moet zo'n beest echt verkeerd behandelen, maar daar is hier geen sprake van).
Een hond voelt of je in staat bent contact te maken of niet.
En past zich aan aan de staat waarin je je bevindt.
Hij respecteert als het ware als ik mijn 'hoofd-tijd' nodig heb, door zelf ook uit het contact te gaan.
En komt net zo vrolijk kwispelend weer terug als ik weer uit dat koppie van me ben.

Daar kunnen nog veel mensen van leren.

2 opmerkingen: