zondag 29 juli 2018

Geen advies deel 2

Herinneren jullie je nog deze blog? 

Deze blog schreef ik als antwoord op een vraag op een rood-post ‘hoe kan ik je helpen’. 

Uiteindelijk is na deze blog de kernachtige samenvatting ontstaan ‘wel gehoord, maar niet geholpen’.

Helpen hoeft ook niet altijd. 
Zeker niet in mijn overprikkelingen. 
Laat me zélf benoemen wat er aan de hand is, zodat ik in staat ben weer eigen regie te hebben. Een stukje overzicht. 
Probleemanalyse en als aanpak overzicht creëren. 

IN rood heb ik hier niets aan. 
Dan is het vooral zaak te ontprikkelen. 
En goedbedoelde adviezen, voegen nog meer prikkels toe. 

Maar terug oranje kan het heel helpend zijn om uit te zoeken wát het probleem is en hoe ik daar het beste mee om kan gaan (bijvoorbeeld in stukjes hakken). 

En laat ik daarbij ook onderscheid maken tussen de ‘help’ die ik roep als ik zélf rood ben, of de algemene ‘help’ in/voor ons gezin. Dit gaat vooral om de eerste help. 

Bij de tweede help ben ik meestal niet rood, maar is het om hulp vragen vaak al een uitkomst van de eigen regie. ‘Dit kunnen wij niet alleen, we hebben hier meer hulp bij nodig’ (voor bed/tuin/oppas, etc..... en hoe fijn als mensen dan inderdaad met tips aankomen of zelfs daadwerkelijk geboden hulp). 

Bij de eerste help, geef ik zelf aan dat ik het meest geholpen ben bij ‘goed luisteren’, zoals in het artikel in genoemde blog beschreven. 
(En dat is wat ik versta onder horen en niet helpen). 

Nogmaals. In het acute rood niet doen! 
Mag je dan laten weten dat je meeleeft? Zeker. Dat waardeer ik. 
Zoals afgelopen maandag toen de chaos die jongste die dag veroorzaakte voor mij sterk overprikkelend was. 
Dat komt dan ook in een noodkreet op fb. 
Uiteindelijk ben ik daar uit gekomen doordat mijn man met hem is gaan zwemmen en ik tijd voor mezelf had (na orde in de chaos scheppen ben ik gaan schrijven en is de blog van gisteren ontstaan (die ik uit mijn dagboek overgetypt had: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/mezelf-bevragen-wie-doet-het-anders.html?). 

Dat is eigen regie. Met elkaar de beste oplossing gezocht. 
Een vrouw bood aan om een dagdeel te helpen. 
Dat bleek niet nodig, want vanaf a.s. maandag is hij sowieso weer uit logeren. 
Maar de eigen regie helpt me uit het rood. Wat is er aan de hand? Hoe denk je dat te kunnen oplossen? In dit geval man met kind weg. 
De reacties ‘wat zwaar’, etc. in dankbaarheid aangenomen. Want ik waardeer het enorm!!!! 
Want het IS zwaar. 
Maar de reacties zijn geen absolute eis. 
En gebed ik altijd welkom! 

Op de warmste dag van de week (donderdag) hadden we voor jongste een badje opgezet. 
Ik deelde de foto’s in etappes. 
Voor de grap. 


Deel 1 


Deel 2


Deel 3


En deel 4 was uiteindelijk de schaduwkant van alle pret. Een schaduwkant die geen wanhoopskreet was, maat iets wat wij op grond van het verleden al konden voorzien en daadwerkelijk gebeurde: jongste had zijn eigen plezier kapot  gebeten. 
En ik vond het zelf wel zo eerlijk om dan aan fb niet allen de ‘mooi-weer’-kant te laten zien, maar ook dat mooi weer bij ons zo anders is. 
En wederom niet om de ach en wee reacties. 
Wel om inzichtelijk te maken dat bij autisme onherroepelijk zo’n schaduwkant hoort. 
Het hoera! Waterpret! Werd een voor jongste ander pretje. Want hij ziet alles als een spel. Het spel was weer gelukt. 
Zulke Posts zijn bedoeld om begrip te kweken. Minder om begrip te krijgen. 
Zoals de Posts ook bedoeld zijn om inzichtelijk te maken en niet te kijk te zetten. 

Want de post kreeg een andere wending door geuite sorg daarover. 
En die zorg raakte me diep, omdat het mijn/ons kind betreft en we totaal op geen enkele manier misbruik maken van de stem die wij voor jongste zijn! 
Daar is deze emotionele blog uit voortgekomen: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/privacy.html?

Emotioneel omdat ik daar op die plek niets met die vraagstelling kon. Dat op die plek in dat verband niet helpend was, afgezet tegen wat wel helpend was. 

Misschien te fel allemaal. Inderdaad omdat - zoals later gereageerd werd - dingen ongefilterd bij me binnenkomen. 

Maar ik heb nergens gezegd dat zulke reacties van mij niet mogen. 
Ik neem inderdaad welbewust het risico op zulke reacties bij het plaatsen van mijn Posts. 
Maar hoe dan weer door anderen op die reacties gereageerd wordt, staat búiten mijn verantwoordelijkheid. 
Dat ik met zo’n reactie meer kan en dat ook benoem vanwege het feit dat wat zo iemand doet wel helpend is, zegt niets over wat ik van het taalgebruik vind, noch wil ik als een redder daar wat over zeggen. Ik schat mensen mans genoeg in daar dan zelf wat over te zeggen. 
Het schokte mij ook niet, omdat het mij om de intentie gaat. 
En wellicht raakt zo’n reactie die ander wel. Maar dat is dan een zaak tussen hen. Ik hoef en kan dat niet oplossen. 

Ik neem het risico van ‘ongepaste’ reacties op mijn Posts. 
Mét het risico op mogelijk rood worden. 
Ik waardeer de ongepaste reacties. Én ik waardeer het voor me opkomen. 
Want ook daarvan snap ik de intentie. 

Ik haal even de laatste twee reactie aan van iemand: 

‘Iets wat ik heel erg waardeer van Ingeborg van Vliet is dat zij open voor een groot publiek schrijft. Op het moment dat je voor een groot publiek schrijft weet je dat er veel verschillende visies kunnen zijn op hetgeen je schrijft.. en dat risico neemt ze. Ik denk dat zij dat risico doelbewust neemt. 
Dat houdt in dat er ook een risico is dat er reacties geplaatst worden die misschien minder of zelfs niet prettig zijn of op een bepaald moment niet gepast worden ervaren.’ 
Dat betekent zelfs dat er reacties geplaatst kunnen worden waardoor Ingeborg van Vliet rood KAN worden. Indien dat gebeurd is dat heel verdrietig, maar volgens mij kiest zij er zelf voor en is zij zelf verantwoordelijk voor haar reactie. Dat is wat ik ook in haar blogs steeds meer terugzie: haar leven eigen maken en zelf verantwoordelijk zijn voor haar eigen reacties: dus ook voor eventueel rood worden.
Ik denk ook dat we haar daar niet voor kunnen beschermen en dat ze dat ook niet verwacht.’

Ik denk niet dat Ingeborg geholpen is met om onze eigen waarheid heendraaien en dat het dus juist goed is als we in alle oprechtheid vragen stellen of een reactie geven. Niet een gepast antwoord, maar open en eerlijk en natuurlijk het liefst in liefde gegeven en open blijven staan voor wat dit dan met haar doet. Het weghouden van dingen die mogelijk rood geven zorgen er voor dat mensen niet meer open en eerlijk kunnen zijn. En wat stellen de relaties die ze online heeft met mensen dan nog voor? Dan is het op onechtheid gebaseerd. (Eigen toevoeging: dit is precies wat me altijd zo eenzaam maakt. Ook als mensen dan maar stoppen met reageren, omdat ik in mijn ongefilterd binnenkomen van dingen vaak ongepast reageer, te fel, te veel op de man of vrouw, etc.... wat bij hen het gevoel geeft dat communiceren zo lastig is en eigenlijk nooit goed genoeg)

Ik kan me voorstellen dat de vraag over privacy heel pijnlijk was voor Ingeborg. Toch vind ik het heel mooi dat als iemand die vraag heeft die ook stelt. Het is aan Ingeborg wat zij daar dan mee doet. Ze werd verdrietig en dat mag. Volgens mij werd ze niet rood (klopt!!), maar dat had inderdaad zomaar kunnen gebeuren. Dat is niet fijn voor haar en niet voor het gezin om haar heen. Er zijn al heel erg veel prikkels, maar daarmee is het niet zo dat we dan met elkaar onze reacties maar helemaal moeten aanpassen. 

Dus ja.. jullie hebben gelijk.. een reactie op de vraag over privacy door anderen dan Ingeborg zelf mag ook. Maar ook dan denk ik: dat mag ook in liefde.. niet alleen voor Ingeborg en haar gezin, maar ook voor de mens die deze vraag oprecht durft te stellen waar anderen misschien niet eens durven. 
Deze vraag in alle oprechtheid stellen was misschien niet gepast op dat moment in die blog (was geen blog, maar een foto. 😊), . maar het was geen zeuren, geen snoeiharde reactie, geen slechtheid of iets van dien aard. 
(En ik laat dat ook staan omdat ik net als de oorspronkelijk reageerder deze reacties als zorg zie... Misschien had ik achteraf wel de meeste moeite met de ongepastheid op dat moment)


Ik ben blij met een dergelijke reactie omdat het getuigd dat er ook gekeken word naar het belang naar de mensen zonder stem. Ook al was die vraag in dit geval niet nodig. Maar zonder mensen die kritisch blijven hoe er omgegaan wordt met de mensen en kinderen zonder stem in deze wereld kán er ook misbruik gemaakt worden van deze kwetsbare groep waarmee ik dus NIET zeg dat Ingeborg misbruik maakt, maar zoals eerder al gezegd weet ik dat er situaties zijn waarin dat wel zo is. 
(En dit is dus precies hetgeen zo raakte in mijn ziel... ik weeet ook wel dat er gevallen zijn waarbij het anders ligt. Waar de scheidslijn inderdaad dun is. Maar als je ons een beetje kent weet je dat wij op geen enkele manier over jongste’s grens gaan door hetgeen ik over hem schrijf. Ik zet hem niet in een zwartboek. Benoem zijn gedrag, maar hang er geen oordeel aan. Ik zeg nergens dat het een rot kind is, hij niet geliefd zou zijn om wat hij doet, etc. Ik ben enkel op zoek naar hoe ik het volhoud met dit gedrag. Maar houd onverminderd van hem... we willen voortdurend het beste voor hem, dus ook hierin. En omdat we in staat zijn weloverwogen keuzes daarin te maken en dat ook voortdurend doen, weet ik dat die lijn bij ons niet dun is. Wij zorgen zelf voor een dikke streep. En willen hem in alle liefde in de openbaarheid stellen. Hij mag gezien worden! En dit is hij. Inclusief rafelrandjes... Dus het überhaupt al daaraan twijfelen, voelt niet fijn voor mij. Maar de zorg waardeer ik! Evenals de zorg van mensen die voor me op willen komen!!).

Het is aan Ingeborg en Ton om iets te doen met die oprechte vraag (of niet) en te kijken of het op hen van toepassing is of niet. Ingeborg en Ton zijn daar beiden ook intelligent en mans genoeg voor. Zelfs als het voor roodheid zorgt merk ik aan Ingeborg altijd dat ze er dan daarna over nadenkt. (Dat klopt!!!!want ik zit nu welgeteld al 24 uur in een compleet eigen wereld. Niet meer bij gezin betrokken, omdat mijn overuren draaiende hoofd me platlegt. Een overuren draaiend hoofd omdat deze reageerder haar hart luchtte met deze dingen nadat ik aan haar (niet) reageren merkte dat er iets aan de hand was. Een overuren draaiend hoofd omdat het aanvankelijk tot een blokkade leidde die ik niet begreep, maar nu weer opgelost is. 
Een soort van roodheid, maar productief, omdat wel ‘gehoord is’ (eigen regie door goede vraagstelling van meerdere mensen in deze kwestie). 

Dit deed pijn bij Ingeborg maar niemand van ons kan haar beschermen voor pijn of rood worden. Immers... als ze het nodig heeft om gezien/gehoord te worden door een blog en niemand reageert op dat moment is er ook sprake van rood kunnen worden. Ze verwacht van daaruit dus echt niet van ons dat we alleen nog maar met facebook bezig zijn en continue direct op haar reageren. 

Nou ja.. ik hoop dat het duidelijk is wat ik zeg en dat we met elkaar kunnen kijken naar HOE we reageren als we het voor iemand op willen nemen en OF het nodig is om het op dat moment voor iemand op te nemen. De toon en woorden die we gebruiken maken namelijk wel degelijk uit.

Ik weet ook niet of ik duidelijk genoeg maak wat ik nu zeg maar voor mij was het belangrijk om te reageren op wat ik zag gebeuren en om dit alles te zeggen.. gewoon omdat ik niet een zwijgende toeschouwer wil zijn. 

Dat is E******** nou eenmaal ;-)’ 

Tot zover de reacties op de post. 

Inderdaad ben ik gebaat bij echtheid omdat er dan meer verbinding is dan om wille van mij een rol spelen. 
En één zo’n reactie (en je hoort mij geen uitspraken doen over negatief of niet), zet mijn hoofd dágenlang aan het werk. 
Wat mijn exchef me al terugkoppelde tijdens die lunch: ik pik éën ding op en ga dáár mee aan de haal (zie deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/06/mijn-hoofd-leeg-schrijven-over-lunch-en.html?). 

En als ik dan ook nog bevraagd wordt op de manier waaróp ik er mee aan de haal ga, begrijp je dat ik de afgelopen 24 uur opgesloten heb gezeten om ruimte te geven aan dat hoofd van mij. 
Hoogtijd om eens wat te gaan drinken. Ik bartst van de dorst. 
En eten te koken. Zelfs dat heeft mijn mannetje gisteren overgenomen. 
Rest mij nogmaals te zeggen dat ik dankbaar ben voor alle zorg. Of die nu gepast is of niet. Of die nu zijn om voor me op te konen of niet. 
En dit is - hoop ik - het laatste woord erover geschreven - en gedacht in mijn hoofd. 

1 opmerking:

  1. Wat een mooie slotzin, ik hoop dat je nu daar weer rust in gevonden hebt.
    Het filmpje sluit inderdaad heel mooi aan.

    BeantwoordenVerwijderen