dinsdag 24 juli 2018

Pijn

Een last die blíjft drukken. 
Al die verloren (dierbare) contacten (hoe je het ook noemen wilt) - ook IRL.  
Ik kan nooit echt genieten van het leven - van dagelijkse dingen - leuke activiteiten - omdat altijd dit diepe verdriet op de achtergrond mee resoneert. Ik kan het loslaten noch vergeten.  Alsof al die mensen met me meereizen. Ik kan niet stoppen met houden-van. Die mensen hebben een plek in mijn hoofd/leven.  Zij reizen voortdurend met me mee. Maar ik - waarschijnlijk - allang niet meer met hen. 
En na een adempauze keren ze ook niet terug. 
Intens verdriet. 
Zóveel pijn!!!!!

Als ik zou weten dat een adempauze echt een adempauze is en géën definitief en voortdurend nee. 
Als ik zou weten en mogen vertrouwen dat een adempauze weer een ja kan worden. 
Dan zou ik zóveel meer rust ervaren. 




Maar de praktijk heeft geleerd dat er hierin nog weinig tot niets meer blijkt te vertrouwen. 
En dit is zo’n dag dat hierom de tranen maar blijven stromen. 
Ik houd zo ontzettend veel van al die mensen die in mijn hoofd meereizen. 
Wat is er toch mis met mijn houden van? 

Het voelt als onrecht. 
Onrecht dat ik wil oplossen of ervoor vlucht. 
Zóveel pijn... 




4 opmerkingen:

  1. Er zijn ook mensen die wel trouw zijn en om je geven.Is dat geen troost dan?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De last van het verlies blijft altijd mee resoneren.

      Verwijderen
  2. Ja wat moeilijk dat het blijft omdat het om die mensen gaat die niet meer terugkomen. Iig nu (nog) niet. En die pijn blijft, wat voor moois je er ook tegenover stelt.
    Het is als het verlies van kinderen en dan helpt het niet als je zegt dat je ook nog kinderen over hebt.
    Het verdriet kun je denk ik het beste vergelijken met verlies, het is rouw ... lijden aan de gebrokenheid van de wereld.
    Ja ik lijd daar ook aan, anders dan jij, maar het is het verdriet over de dingen die onomkeerbaar zijn of lijken en die buiten onze macht liggen.

    BeantwoordenVerwijderen