dinsdag 31 juli 2018

Uitgeput

Uitgeput
Uit-geput
De bron lijkt leeg. 
En ik ben uit-geput. 
Lege vaten. 
Met lege vaten keer ik weer. 
De dagen hebben me gesloopt. 
Dat mensen meenden verantwoordelijkheid te moeten dragen voor wat zich in MIJN tuin afspeelt. 
En dat gaat niet goed. 
Tekort geschoten 
Had ik zelf die verantwoordelijkheid moeten pakken voor wat er in mijn tuin gebeurde? 
Ik koos ervoor het niet te doen. 
Omdat het ook tuintjes van anderen betrof. 
Hoe goed de zorg ook bedoeld. 
Hij moet niet ongepast zijn. 
Maar met die goedbedoelde ongepaste zorg betraden ze wel mijn tuin. 
Omdat zwijgen geen optie was volgens hen. 
Hoe nobel ook dat streven. 
Ik heb de plicht naar mezelf en mijn gezin om goed voor mijn tuin te zorgen. 
En ja: met het openbaar tentoonstellen van wat er in mijn tuin groeit loop ik het risico dat er bezoek komt dat me rood maakt. 
Ik kom er deels op terug dat ik bewust dat risico loop. 
Maar dat ik dat risico loop,  is zeker. 
Betekent zorgen voor mijn tuin dat ik moet stoppen met het openbaar tentoonstellen? 
Of ga ik er mee door en pas ik beter op wie en op wat voor manier mijn tuin betreden wordt? Hoe goed bedoeld ook? Zelfs als mensen het voor elkaar willen opnemen in mijn tuin. Dan nog: moet mijn tuin het strijdtoneel zijn? 
Ik krijg alle stukjes niet meer aan elkaar gepuzzeld en ben uiteindelijk zélf het slachtoffer. 

En dat merk ik. 
Ik zit verzonken in oude dwangneuroses. 
Vlak na jongstes diagnose heb ik zo’n beetje elke halve minuut op internet gezocht naar de zoektermen ‘autisme en genezen’. 

Hoe kan deze stoere jongen - hier 14 maanden en zo normaal ogend - nou zo ernstig beperkt en autistisch blijken te zijn? 



Hoe kan het? 
Als vanouds kom ik dan weer op zijn BMR prik rond die tijd. 
Ik zie me nog - 2 dagen vóór hij ingeënt moest worden - in de keuken bij de radio staan, luisteren naar het verhaal van een moeder waarvan het kind recentelijk overleden was na die prik. Even kwam bij mij de twijfel. Zal ik thuisblijven over twee dagen? 
Ik durfde niet naar mijn gevoel te luisteren en tegen gezag in te gaan. De peuterspeelzaal waar hij heen zou, had als eis dat de kinderen ingeênt moesten zijn. Als hij daar niet heen kon, hoe moest het dan met ons (werk)leven. Dat fragiele evenwicht moest hoe dan ook overeind blijven. Bovendien: zijn drieëneenhalf jaar oudere broer heeft er ook niets aan overgehouden. Waarom hij wel? 
En het verliezen van vaardigheden nadien valt eerst niet eens op. De brabbelwoordjes verdwenen. Na-aap gedrag (handjes in de lucht bij zijn eerste verjaardag!), redelijk zelfstandig eten, staan, spelen; het verdween en kwam nooit meer terug. 
Ik ben daarna naar een homeopaat geweest die beweerde het vaccin te kunnen ontstoren. Honderden euro’s en een illusie armer, stond ik na tien sessies buiten. 
Naar Jan Zijlstra. 
Een diepe illusie armer, kwam ik buiten. 
Het gevoel dat het aan de prik lag bleef knagen. 
Tot de vrijspraak in april 2015, waarover ik toen ook schreef: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2015/04/vrijspraak.html?

Maar in tijden van zwakte. 
In tijden van uit-geput zijn. 
In zulke tijden komt de twijfel en het schuldgevoel weer boven. 
Ja tuurlijk had hij ook een erfelijke aanleg. 
Maar dat het zó erg zou worden? 
Is dat niet door externe factoren aangewakkerd? 
Nog steeds als ik foto’s terug zie, zie ik een normaal jochie. 
Ik had me zijn leven zo anders voorgesteld. 
En daarmee van ons hele gezin. 
En zo anders gegund. 
Want momenteel verblijft hij weer in de ‘gevangenis’ in Nijmegen. 
Het went om hem daarheen te brengen. 
En eigenlijk ook niet. 
Je kijkt door het raam van zijn kamer om nog één keer te zwaaien en ziet hem met zijn lichaam spelend op bed zitten daar. 
Een beeld dat op je netvlies blijft plakken. 
Wat had ik hem andere ervaringen gegund dan deze... 
Tranen lopen over mijn wangen bij het opschrijven van deze zin. 

Uit-geput als ik was, duik ik 24/7 internet op - en mijn hoofd/eigen wereld in - om elke 60 seconden ‘autisme genezen’ en ‘autisme BMR’ in te typen. 
En er verandert niets. 
Ik blijf uit-geput. 
Schep nu van een kurkdroge bodem. 
Tot ik besluit te gaan schrijven. 
Dit. 
Nu. 
Uit mijn hoofd. 
Wegvloeiend naar ‘papier’. 
Zwart op wit. 
Tekst op scherm. 
Dan kont er ruimte. 
Om mijn hoofd te laten vullen met Levend water. 
Daarvan raak je nooit uit-geput. 

By The way: een voordeel van deze fixatie: dat deze zich niet richt op mensen en bewijzen zoeken voor het onrecht dat ze me aandoen. Geen mensen het doelwit, maar mijn eigen chronische rouw. 

Waarom mijn ziel de ene keer voor het ene kiest en de andere keer voor het andere: het voelt beiden zo onopgelost. Zowel die rouw om jongste als dat onrecht. 
Bij beiden snak ik naar een einde. En ik bid mijn knieën blauw. Stoppen doet het niet. Zolang wij de ouders van jongste zijn, zal de chronische rouw blijven. En zolang ik besta zal mijn autistische ziel zwaar onrecht te verduren krijgen. Net zo chronisch. Mensen die uit de relatie stappen met mij, omdat er schade is. Schade veroorzaakt door verschillende golflengtes van uitzenden, voortdurend misbegrijpen. Voortdurende pijn, omdat niemand mijn golflengte echt kan vinden en er verkeerde hechtingen plaats vinden. 
Het eerste trauma hierdoor al aanwezig nog vóór ik praten kon. Hoe liefdevol mijn moeder ook was. Mijn golflengte kon en kan ze nooit bereiken. Over dat getraumatiseerde leven schreef ik al eerder deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2017/06/een-getraumatiseerd-leven.html? 

Ik snak naar een einde van dat traumatiserende onrecht en naar het zo-niet-bedoelde-leven van jongste. 
Ik snak naar een einde daarnaar, maar in dit gebroken leven komt dat niet. Ik snak naar een einde. 
En put uit de www-bron om dat te bewerkstelligen. 
Dwangmatig. Urenlange fixaties. 
Uit-geput begon ik dit schrijven. 
Schrijven is ook: voor mijn tuin zorgen. 
En ik zal beter zorgen voor mezelf als bezoek zich ongepast met mijn tuin bemoeit. 
Alleen dan kan het bloeien. 
En kan ik het prachtschone resultaat blijven tentoonstellen. 



7 opmerkingen:

  1. Ach ...wat een moeiten en zorgen.Denk aan jullie

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nieuwe poging maar vers van de pers lukt altijd beter.
    Ik herken het schrijven en daardoor moeilijke zaken helder te krijgen. En zo wil jij ook door het schrijven in je blog en op fb de stem zijn van Vincent en van jullie complexe gezin. En je wil dat zo veel mogelijk mensen mee kijken in je tuin. Dat schrijven is wat je kán. Voor Vincent. Je kan voor hem vechten met je woorden. En dan gaan anderen meedoen en kom je in de woordenstrijd van hén terecht. En dan ben je op. En ga je in jezelf gekeerd weer kijken hoe het zat vroeger en of je er nog wat aan kon doen. Schuldgevoelens die opkomen omdat mensen door hun woorden je die vragen weer laten stellen. Dan kruip je weer in je schulp.
    Ik weet niet meer goed wat ik verder allemaal had geschreven. Maar wel dat alles wat er gebeurde draait om het vermijden van het lijden. In plaats van het te omarmen.
    Maar dat is moeilijkheid, we willen als er lijden is, het zo veel mogelijk oplossen of verder voorkomen. Vandaar ook de privacyvraag en de discussie die erna ontstond.
    En die vraag kan je niet aan. En hoef je niet aan!
    Ook Jan Zijlstra zadelt je op met schuld want je hebt niet genoeg geloof.
    De bedoeling van het delen van jouw leven en dat van je gezin, is luisteren en hopelijk begrip: 'oh zo zit dat dus
    Zoals het citaat van Henry Nouwen het zo treffend zegt:
    "Als we ons eerlijk afvragen welke persoon in ons leven het meest voor ons betekent, merken we vaak dat het degenen zijn die, in plaats van advies, oplossingen of genezing te geven, eerder hebben gekozen om onze pijn te delen en onze wonden aan te raken met een warm en tedere hand. De vriend die kan zwijgen met ons in een moment van wanhoop of verwarring, die bij ons kan blijven in een uur van verdriet en rouw, die kan tolereren dat we niet weten, Er geen middel is, er geen genezing is en ons de realiteit van onze machteloosheid onder ogen doen zien, dat is een vriend die om me geeft."
    Maar dat moeten we leren.
    Geen schuld en geen oplossingen. Hulp als je er om vraagt. Dat wel. :)
    Maar de schuld heeft Jezus allang gedragen. En onze vragen mogen we bij Hem neerleggen. Antwoorden ... hoeven dan niet meer.
    Hij zal snel terugkomen aan is alle gebrokenheid ten einde. Zul jij ook Vincent zien en kennen zoals God Hem heeft geschapen maar wat nu zo verborgen is.
    Ja waarom alles zo gaat en er door de gebrokenheid van jou en Vincent in je gezin nog meer gebrokenheid ontstaat als gevolg daarvan, dat zij de heel moeilijke dingen. Waar we ook aan lijden.
    Een tekst die ik zelf ook moeilijk vind om toe te passen is deze:
    "maar één ding (doe ik): vergetende hetgeen achter mij ligt en mij uitstrekkende naar hetgeen vóór mij ligt, jaag ik naar het doel, om de prijs der roeping Gods, die van boven is, in Christus Jezus.
    Filippenzen 3:14 NBG51
    https://bible.com/bible/328/php.3.14.NBG51

    .

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Die laatste tekst wil ik je graag meegeven. We mogen steeds en steeds weer opnieuw beginnen. Ook als Satan ons aanklaagt in ons leven, rechtstreeks of door mensen en situaties heen. Ik spreek ook uit ervaring. En dan is Jezus daar als onze hogepriester die ons vrijspreekt. En dat blijft doen tot Hij komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En een leeg vat vult Hij altijd weer... juist omdat je leeg bent geef jij de boodschap en wijsheid van God door.

    BeantwoordenVerwijderen