zondag 22 juli 2018

Wie er mee stopt je vriend te zijn, is het nooit geweest.

Wie er mee stopt je vriend te zijn, is het nooit geweest (Hiëronymus).

Deze uitspraak las ik ergens.
Voor velen waar.
En voor velen geeft dit extra vleugels in het loslaten van mensen waarvan je dacht dat het je vriend waren, maar het dus niet bleken te zijn.
Kennelijk was de vriendschap niet echt.

Bij mij ligt dat anders.
Zoals je ook in het interview kan lezen dat in het blad De Nieuwe Koers verscheen (Zie: Avondrood), kan ik geen onderscheid maken. Is iedereen mijn vriend/familie/etc.

N.a.v. wat ik over mijn 'problemen op twitter' schreef (zie: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1856231277755768&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater), schreef iemand naar me: 'bij mij komt gezin op 1. Daarna een hele tijd niets. En dan op grote afstand de rest.' Zo gaan mensen ook op sociale media om.
Het was tevens bedoeld als advies aan mij.
Hoewel het voor mij ook een beetje als veroordeling in de oren klinkt.
Alsof ik sociale media op 1. zet, dan een hele tijd niets en dan mijn gezin.
Dat ik al die vrienden die mij blokkeeren zo belangrijk maak (want ik blijf me er in vasthaken) dat zij de nummer 1. lijken.
Maar dit is geenszins het geval.
Bij mij komt mijn gezin ook zeer zeker op nummer 1. Een groot deel van mijn dagtaken bestaat ook uit (zorgen voor) het gezin.
Maar gelijk daaraan komt de rest.
Ik zie ieder mens als een waardevol schepsel en snap niet hoe ze mij (als even waardevol schepsel) zo makkelijk af kunnen danken.
Andersom zou ik nooit mensen dumpen.
Dat kan ik gewoon niet.
Dat zit niet in me.
Er zijn mensen in mijn leven waartoe ik gesommeerd ben afstand te houden.
Maar het is zó tegen mijn natuur.
Ik houd van hen.
En sommigen van hen ook van mij.
En toch mag er geen contact zijn.
Er zijn mensen in mijn leven die zich afzijdig houden.
Die me nog net niet blokken, maar toch maar vreemd vinden wat ik allemaal deel (en het dus ook niet meer lezen).
Er zijn mensen in mijn leven die zich mij op ontvolgen hebben gezet en al jarenlang geen post meer van me hebben gezien.
En toch heb ik niet de moed die vriendschap te verbreken.
Maar kennelijk hadden zij (uit zelfbescherming) wel de moed om mij op fb op ontvolgen te zetten (je blijft dan wel vriend, maar je ziet niets meer van degene die je ontvolgt).

Ik kan geen onderscheid maken.
Niet omdat ik mensen dan zo belangrijk maak.
Ze tot God maak.
Zoals vaak gedacht wordt.
Maar omdat ik naast hen sta.
Even afhankelijk van Gods genade.
De één niet meer of minder dan de ander.
Hoe kan ik dat verbreken?
Hij verbreekt het contact met ons toch ook niet?
Sterker nog: Hij beet zich zó vast in contact houden met ons (terwijl wij mensen zich afkeerden van Hem) dat Hij een reddingsoperatie uit de kast trok. Het doet Hem pijn als je Hem verlaat! Zóveel houdt hij van ons.
Zo graag had Hij ons weer bij Zijn gezin.

Ik wil mensen ook graag bij het grote gezin hebben.
Ons gezin op 1. Maar de mensen er omheen ook op 1.
Allemaal broers en zussen van me aan één grote gezinstafel.
Hoezo nooit mijn vriend geweest.

In dit mens- en wereldbeeld wordt ik enorm teleurgesteld. Telkens weer.
Maar ooit. Op een dag. Dan zitten we allen aan één tafel.
Er is ruimte genoeg.
In mijn hart.
In Zijn hart.
Het verschil met Hem: Hij nodigt en dwingt niet.
Ik nodig en als ik keer op keer teleurgesteld wordt in afwijzingen daarin, blijf ik doorgaan met nodigen - wat mensen dan als dwingen zien/ervaren.
Maar ik ga door met nodigen omdat iedereen voor mij belangrijk is!
Ze horen erbij!
Ik snap niet dat die anderen dat niet kunnen snappen... Of niet willen snappen... (blog gaat onder de foto verder).
Afbeeldingsresultaat voor build a longer table

Op een site van een collega-autist staat de moeite met onrecht als volgt beschreven: 

‘Er is geen kans... 

Alle wegen sluiten zich, geluikt als stalen nooddeuren in een levensbedreigende crisissituatie; dof neervallend, het oog afsluitend voor elk sprankje licht. Luchtledig, eenzijdig, razend in gedachten op de woeste stroom van emotieverwarring. Je innerlijk ruw onttrokken, ontleed en bruut ontmanteld op een publiek toneel waar jouw pijn het doel is van een genadeloze hoofdact.

Een aanval uit het niets, woorden als messteken die je ziel doorklieven en iedere vorm van rede tarten, contact dat eerst goed was, maar stopgezet wordt omdat persoonlijkheden niet matchen (en naar anderen zie je nog wel normaal contact zoals het altijd was (en zoals men ook met mij ooit begonnen was)... wat zó onrechtvaardig voelt!!!). Waarheden worden ontkracht, veiligheid overschaduwd. Een antagonistische actie in een altruïstische omgeving heeft destructieve gevolgen. Jouw werkelijkheid - de essentiële, onveranderlijke basis waarop je kunt vertrouwen - wordt uiteengerukt. Elke ademstoot is twijfelachtig, ieder vervolgwoord bedachtzaam. 

Behoedzaam moeten klauteren over abrupt ontstane, scherpgerande rotsen in de voorheen serene rust van verzekerde veiligheid vergiftigt de onontbeerlijke balans. Het ontneemt vrijheden, ontzegt wezenlijkheid en blinddoekt het onbevangen woord - alsof alle onwankelbare natuurwetten worden ontwricht. 

Zeker voor mensen met autisme - die van oudsher vaak al weinig vertrouwde steunpilaren hebben - voelt dit (die harde woorden of dat terugtrekken uit het contact) aan als verraad. Een persoonlijk gericht offensief (d.w.z. geen contact meer willen, blokken, etc.) als respons op een normale, onschuldige zin is onbegrijpelijk: het antwoord klopt niet, de aanval komt onverwacht, is bizar en onrechtvaardig. Iets wat ASS'ers absoluut niet kunnen verwerken, verkroppen of accepteren. Het stuit op weerstand, hunkert naar oplossing, kleeft aan ontsnapping en voedt zich aan radeloosheid. 

Opgesloten in verwarring, buitengesloten van vertrouwen en onvrijwillig geconflicteerd, tracht je met alle macht dit onrecht op te lossen, te vergelden of te ontlopen. Je wilt terug naar jouw waarheid en de vijand die jouw logische wereld besmeurd heeft uitbannen. Het is een basaal verlangen in een - zorgvuldig bewust klein geschapen - individuele kosmos waarvan de omvang nooit onderhevig mag zijn aan verandering.  (En dat is het wel als mensen uit het contact stappen onder het mom dat hun persoonlijkheid niet matcht). 

(Hoe de omgeving ermee om kan gaan:)
Adempauze, nuancering, empathie en respect kunnen onrechtvaardigheid voorkomen (dan hoeft het niet zo ver te komen dat je moet blokken uit het contact moet stappen, etc!!! Helaas is het vaak al te laat...). Drenk je denkbeelden in de kalmte van die definities. Ontwapen je woorden en omhul ze met rede. Het is geen keuze, het is ieders recht. Vooral als we samen individueel sterk willen staan. 
(En je hoeft - om er zo mee om te gaan - echt niet dezelfde persoonlijkheid te hebben!!)

Tekst: AutiBox 
Illustratie: Claudia Chelo




2 opmerkingen:

  1. Al snap iemand soms niet hoe het zit..ieder is geliefd bij God.Dat moeten wij ook proberen..De naaste..als onszelf

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi hoe Dicky het zegt, helemaal mee eens.

    Ik heb heel bewust al mijn fb-vrieneden op ontvolgen gezet om zelf minder prikkels te krijgen. Het liefst zou ik fb opdoeken maar er zijn gewoon nog wat blogs en pagina's volgen die ik (nog) niet zou missen en die me bemoedigen, en omdat ik meedoe aan een besloten bijbijlstudie groepje en daar actief wil blijven.
    En ook m'n eigen blog is via de fb-pagina die ik er voor heb iets zichtbaarder (vermoed ik)
    Doordat je nog vrienden bent kan je wel ff buurten af en toe, maar ik doe het zelden.
    Voor mij is dit een compromis, maar af en toe wringt ie wel want het liefst zou ik persoonlijk de sociale media nog meer minderen.

    Ik vind het mooi hoe voor jou iedereen van dezelfde waarde is, daar kan ik wat van leren en dat zet me ook wel aan het denken daarover.

    BeantwoordenVerwijderen