maandag 6 augustus 2018

Ont-spannen

Mijn vorige blog ging over onstspannen. Interpreteer je deze foto als ontspannen zijn of laat je alles meeresonerrn in je hoofd en zie je dat vooral als je naar deze foto kijkt. Zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/08/ontspannen.html?

Deze blog gaat over ont-spannen. 
Op het moment van schrijven lig ik in de vouwwagen. We zijn op vakantie. Tot vrijdag nog zonder jongste. ‘Ontspan en geniet ervan’ is een welgemeende opmerking van velen. En ik weet dat het ze me oprecht gunnen. 
En lukte dat maar. 
Ik doe mee aan dingen. 
En probeer er ook echt van te genieten. 
Maar ó dat hoofd blijft zo bezig. 
Deels door dingen die ik zelf constant tracht te analyseren. 
Deels getriggerd door anderen. 
Door oudste en vriend die me voortdurend wijzen op gedrag van mij dat écht buiten de norm valt en waardoor we - volgens hun zeggen overal opvallen en zij zich daar best voor schamen en zij zich kapot ergeren dat IK die schaamte dan niet heb. 
Deels heb ik dat niet, omdat ik me gedraag zoals altijd. Het is voor mij gewoon gedrag en heb niet eens dóór dat het buiten de norm zou zijn. En deels omdat ik er echt vrijer in ben. Want al heb ik het niet door. Ik neem als feitenkennis aan dat het zo is. En er vanuitgaande dat er zo is... ‘dan denken mensen er maar wat van’. 
Zij zijn nog veel meer bezig met sociaal gewenst gedrag en wordt letterlijk de hele dag aangesproken op war niet gewenst is. En dat is niet leuk. Het maakt dat ik in mijn eigen wereld keer. 
Ik wil niet dat hij rekening houdt met mij wat dat betreft. 
Hij moet zijn gevoelens niet opkroppen, omdat ik dan mogelijk blauw zou kunnen worden (een kleurenfase die door sommigen deskundigen ook nog wordt gebruikt naast groen/oranje/rood). Het is goed dat hij zegt wat hij voelt. Het leven is voor hem al moeilijk zat. 
Uit liefde voor hem sta ik het toe. 
Dat ik blauw wordt, ligt buiten zijn verantwoordelijkheid. 

Dat is hetzelfde als met reageerders op mijn Posts. 
Niet wát ze zeggen is het probleem. 
Het probleem is dat mijn hersenen op volle toeten gaan draaien, alles gaan analyseren. 
Op een rijtje trachten te krijgen. 
En zeker als er dan nog hele discussies ontstaan, dan verdiep ik me in alle meningen. Weet op den duur niet meer wat ik zelf nu eigenlijk denk en vind. Ga overal in mee, omdat overal wel waarheid in zit. 

Één reactie met inhoud doet me onmiddellijk naar binnenkeren en mijn hoofd gaar dagenlang (of soms weken, maanden, jaren) aan de gang met allemaal deelstukken ervan. En maar puzzelen, puzzelen, puzzelen in mijn hoofd. 

Mogen mensen dan niks meer zeggen? 
Nee. 
Het is ook niet hun verantwoordelijkheid als het gebeurd. 
Want dat het gebeurd is niet te voorkomen. 
Ik pik er een detail uit. En blijf malen, malen, malen. 

Dat gebeurde toen ik 4 was zonder social media. Gebeurt nu met social media. Social media is niet de oorzaak. Dat zijn mijn autistische hersenen en die neem ik letterlijk overal mee naar toe. 
Ook de vakantie in. 
Ook social media in. 
Er is geen uit-knop. 

Ik wil ook alles wat tegen me gezegd wordt kunnen begrijpen. Een soort inlevingsvermogen op wilskracht. Cognitief begrijpen door extreem te analyseren maakt dat ik het juist extreem doordenk. Mijn hele leven al. Juist zo ver dat anderen dat al niet meer bedenken. Maar ik ben er nog mee bezig. Maar die ander allang niet meer. Daarom is het voor hen zo onbegrijpelijk en dat is voor mij weer onbegrijpelijk. 

Dat gebeurt dus de hele dag door wat oudste en vriend allemaaal uiten (wat hen echt dwars zit). 
En door reacties op social media. 

Vandaag gingen we varen. 


Maar mijn hoofd bleef analyseren over een reactie die ik even daarvoor las. 

Het was een reactie op mijn blog over Job: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/08/leeg-vat.html?
Het kwam er op neer dat het ‘mis’ gaat zodra mensen gaan reageren. 
En de terechte vraag hier was dat de vrienden van Job zeiden dat alles zijn schuld was en dat mijn vrienden dat niet zeggen. 
Maar dat reacties in liefde gegeven worden, gericht op Zijn herstel voor mij. 

Mijn hoofd kon gedurende het varen niet meer stoppen. 
Ik bleef hier over denken.

1. Ik heb nooit willen zeggen dat vrienden mij de schuld van alles willen geven. 
2. Ik zie alle liefde van reageerders echt wel. 

Het gaat niet zo zeer om wát ze zeggen. Maar het feit dat mijn hoofd met álles aan de haal gaat. Waardoor in het nu leven nauwelijks lukt (mindfull aanwezig zijn in het nu en de malende gedachten als wolkjes aan de lucht voorbij laten drijven, helpt wel. Iets wat ik bij mindfullness voor autisme geleerd heb. Maar de wolken blijven aangevoerd worden. Een eindeloze stroom aan analyserende gedachten). 

Het is dus een feit dát dit gebeurd. 
Of de inhoud van de reacties nu kant A of kant B opgaan. 
Ik ga niet malen omdat ik me aangevallen voel door een reactie. Een reactie - welke ook - is vaak het indrukken van een startknop waarmee ik álles analyseer. Daarom zie ik ook oprecht wat in alle meningen vaak. Ik kan het allemaal berederen. 

Wel vroeg ik me oprecht af: kennelijk hebben mensen het gevoel dat ik van deze onrust kan herstelllen (want Jezus droeg het) en hun reageren is daar echt in liefde op gericht. 
Ik waardeer dat zeer. 
Vind dat ook erg lief. 
Positief kritisch omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken. 

Mijn afweer daarin is niet omdat ik niet zou WILLEN herstellen. 
Ik weet hoe Zijn liefde werkt. En wat Hij voor me gedaan heeft en nog steeds doet. Op trauma gebied heeft Hij al erg veel genezen. 

Maar juist die onrust in mijn kop wat ik voortdurend beschrijf is GEEN ziekte. 
Mijn informatieverwerking werkt compleet anders. Daardoor neem ik dezelfde feiten anders waar. Ervaar ik er pijn van. Lukt loslaten zo moeilijk. Blijf ik in mijn eigen wereld analyseren en vertoon ik gewenst gedrag (probeer aan de buitenkant te genieten.... en doe daar mijn UITERSTE best voor, omdat ik dat mezelf en mijn gezin ook gun). Ervaar ik onrecht waar anderen zich van geen kwaad bewust zijn etc. 
Als je dit als wonden blijft zien die genezen moeten worden, dan snap ik dat ik overkom als eigenwijs en bang voor harde heelmeesters. 

Ik zou maar wat graag van die muur tussen mij en EEN IEDER om mij heen af zijn. 
En dat een beetje kunnen accepteren - dat het is zoals het is en Hij er hoe dan ook bij is en van me houdt - helpt me. Dat geeft rust. 
Maar als mensen het signaal blijven uitzenden dat er iets of alles van me genezen moet of zou kunnen worden, voelt dat voor mij ook of anderen dus niet KUNNEN accepteren dat dit is wie ik ben. 
Ik besef dat dat ook een stukje onkunde is en ten diepste niet begrijpen wat autisme behelst. 
En omdat ik dat weet neem ik ze niets kwalijk. Waardeer ik hun liefde voor mijn heil zeer. Het hart van Jezus dat ze met mij willen delen. Dat ze mij ook zo gunnen. En misschien ook niet beseffen dat ik dat op een ándere manier dan hen allang heb. Misschien minder met het hart. Maar God is veel groter dan dat. Werkt in mijn dromen bijvoorbeeld. 
Het doet me oprecht verdriet dat mensen me zó lief hebben dat ze me genezing gunnen, maar ten diepste niet beseffen dat het niets met genezing te maken heeft. Dat doet me verdriet om hen. Omdat ze zoveel liefde voor me hebben, maar dat in hun ogen op een muur afketst (van onwil/verzet). Ik zie hun gebed en inspanningen. Dat is zo verdrietig. Hun liefde voor mij. 

Maar ik ervaar Zijn hart in het beseffen dat ik ben zoals ik ben en dat niet kan en hóeft te veranderen. Ik ben geliefd, zelfs met mijn voortdurend werkende kop. Ik ben geliefd zelfs door mijn unieke-zijn heen. 

En reageren noch niet reageren kan mijn onrust veranderen. 
Het zal altijd zo blijven dat reacties tot onrust leidt. 
Zó serieus neem ik elke reactie in liefde gegeven. 
Onrust of niet. Het zal me nooit kunnen scheiden van de liefde van Jezus. 

Bij Job ontstaan de problemen als zijn vrienden gaan praten. 
Het kantelpunt ligt m.i. bij dat de vrienden gaan praten. 
En niet bij de inhoud (dat ze Job zelf de schuld geven van zijn eigen lijden). 
Bij mij ligt het kantelpunt ook bij het beginnen te reageren van mensen (of dat nu irl is of op social media gebeurt, maakt niet uit). Het is de start-knop van de ene na de andere associaties en koppelingingen die ik in mijn hoofd maak. En dat eindigt niet. Ook niet tijdens varen, rummicubben, etc. 
Dus daar ligt bij mij het probleem. 
De enige vergelijking met het verhaal van Job is dus dat het probleem begint als mensen gaan praten en ik dus ook beter begrijp als mensen om die reden in liefde blijven zwijgen. 
Om te voorkomen dat ik op de loop ga met dingen. 
Maar het is geen voorschrift om niet te mogen praten. 
Net als bij oudste zou ik niet willen dat het ten koste gaat van echtheid. Ik waardeer daarom élke reactie in liefde gegeven. En met de ene reactie kan ik meer dan met de andere. 
Maar dat ze voor problemen in mijn anders-informatie-verwerkende-hoofd zorgen is geenszins de schuld van de (niet)-reageerders. Het is een gegeven feit als gevolg van mijn unieke-andere-zijn.
Geen verwijt. Wel een feit. 
Het maakt me heel blauw. 



Overprikkeling zal blijven zolang ik leef. En Godzijdank gebruikt Hij het zwakke om het sterkte te beschamen. Gebruikt Hij mij op mijn eigen plek. In genade aangenomen en aanvaard, hoe gekmakend mijn hoofd ook is of kan zijn. Mijn gekmakende hoofd bepaalt niet wie ik ben. Dat bepaalt Hij. Dat is de genezing IN het lijden. Geen genezing ván het lijden. 






1 opmerking:

  1. Ik heb er diep respect voor dat jij je oudste en z'n vriend zoveel ruimte geeft om tegen je te zeggen wat hun in verlegenheid brengt, wat hun lastig vinden.
    Dank je wel weer voor je (voor mij) verhelderende analise, ik kan daar van leren.

    BeantwoordenVerwijderen