vrijdag 3 augustus 2018

Ontspannen



Ik plaatste deze foto met de ondertitel in de ‘gevangenis’ met  allemaal nieuw personeel dat hem nog moet leren kennen. 

Daarop reageerde iemand terecht: ik zie een ontspannen, lieve jongen. 

Het is een typisch gevalletje van twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Beiden waar. 

Lees ook deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/perceptie.html?

Onze beleving van de werkelijkheid was op dat moment gekleurd van een telefoontje dat we even daarvoor hadden met Nijmegen. Ze vertelden dat jongste veel spanning had. Er was veel nieuw personeel op die afdeling dat hem nog moet leren kennen. Hij was onrustig van de onrust in de groep. Alleen de één op éën momentjes verliepen wat beter. 
Onze beleving van de werkelijkheid is gekleurd, omdat wij de aanblik van de gebouwen kennen, de anti-scheurpakjes, de ‘uitloop’-pleintjes met hoge hekken achter de kamers die in het slot vallen (met enkel een kijkgaatje in de deur. 
Elke neutrale bezoeker zou als eerste aan een gevangenis denken bij de aanblik ervan. Oudste en vriend van hem zeker wel. Die weet aan derden dan ook haarfijn te vertellen hoe zijn observatie is. 

Gekleurd door deze werkelijkheid ontstond de ondertitel. 

En een andere perceptie van de werkelijkheid is dat er een lieve, ontspannen jongen ligt. 
Nou is mijn werkelijkheid ook al gekleurd door het feit dat ik weet hoe kortstondig zo’n moment kan zijn. Dat hij 5 minuten later zichzelf alweer kan slaan in onder- of overprikkeling. 
En daar sturen ze uiteraard geen foto van. 

Ik moet ook een beetje denken aan het volgende. Als ik oude foto’s van Vincent terug zie, uit zijn  eerste jaar, dan zie ik vooral nog een volmaakte, doodnormale dreumes. Hoe is het mogelijk dat hij geworden is, wat hij geworden is? Van een normaal uitziende, stoere éénharige naar accepteren dat hij niet normaal blijkt. Geen wonder dat de ontkenningsfase van de chronische rouw zo lang duurde, hardnekkig was, en bij terugzien van die foto’s weer zo gemakkelijk de kop opsteekt. 
Ik zie een prachtig, lief, stoer mensenjoch. 
En ik moet moeite doen dat nu - door zijn beperkt zijn - nog in hem te zien. 
Dit kan toch niet?
Nee. Maar het is wel zo. 

Ik zie de gebrokenheid van nu en als moeder ook nog hoe het was op mijn netvlies heb. 

De plaatjes van de nog volmaakt-lijkende dreumes en de zeer gebroken puber van nu, lopen in mijn hoofd door elkaar. 

En ik denk dat het zo ook met God de Vader was. 
Hij ziet ons hoe we oorspronkelijk bedoeld waren. 
Als Hij naar ons kijkt, ziet Hij Jezus en dus dat oorspronkelijke weer terug. 
Of Hij het babyboek van ons pakt en de foto’s ziet van volmaakte mensenkinderen. Hoe kon dit ooit uitgroeien tot diepe gebrokenheid? Dat kan toch niet zo zijn? Hoe is het mogelijk! 
Ik denk dat God de Vader met hetzelfde verdriet naar Zijn gebroken mensenkinderen kijkt, als ik naar jongste kijk. 
En tegelijkertijd ziet Hij in ons nog altijd die volmaaktheid, omdat Hij Jezus ziet al Hij kijkt naar ons. 
Zoals het nu is, hoort het niet te zijn nee. 
Maar zo is het wel. Ik kan me de ontreddering van God de Vader zo wezenlijk goed voorstellen en invoelen. 
Onze levens staan vaak zo ver af van hoe het had kúnnen zijn. Als Hij door Jezus het volmaakte plaatje ziet, is dat in schril contrast met de werkelijkheid. Dat doet Hem pijn. 
Hij houdt zoveel van ons. En had ons zó andere ervaringen gegund. Gelukkig mogen we voorproefjes hebben van hoe het worden kan en zijn zal als we dicht bij Hen leven. Een doorkijkje - nu al - naar Gods Nieuwe Weteld. 

Als ik de foto’s zie van jongste in zijn dreumestijd, zie ik nog dat volmaakte kind. Het is in schril contrast met waar we nu vaak naar kijken. Dat doet pijn. Wat had je hem andere ervaringen gegund dan spelend met zichzelf op een instellingsterrein te zijn. Gelukkig mogen we ook in hem voorproefjes zien van Gods Nieuwe Wereld. Dat zijn de momenten van rust, ontspanning, contact door zijn autisme heen. 

En dwars door de gebrokenheid heen, ligt daar die lieve, ontspannen jongen. 
Een andere perceptie van dezelfde werkelijkheid. 
Beiden waar. 

2 opmerkingen:

  1. Inderdaad beide waar.

    Wat een mooie vergelijking, dank je wel, daar kan ik iets mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja..ik zag ook meer de hekken dan Vincent.Maar hij ligt er echt ontspannen

    BeantwoordenVerwijderen