dinsdag 12 februari 2019

Mijn afhankelijke - onvolwassen gedrag

Er is nog iets wat ik hier over kwijt wil.

Is mijn gedrag vaak echt als van een afhankelijk onzeker vogeltje, of is het ook hoe anderen het erváren?
Ik denk een combinatie van beiden.

Iedereen heeft behoefte aan erkenning, aan gezien worden.
En op een gezonde manier mogen we dat aan elkaar ook doen.
We mogen Jezus representeren die mensen op het oog heeft.

En zo ervaar ik ook aandacht die ik van anderen krijg (of ze nu geloven of niet, dat maakt niet uit).
Ik zie het als een een representatie van Jezus die me ziet.

Niemand heeft ooit God gezien.
Maar we zien wel elkaar in wie Hij leeft!
Je mag namens Hem die hug geven.
En je mag die ontvangen als een 'knuffel' van Hem.
Hij ziet je, dóór mensen heen.

Maar 'normale' sociaal-emotioneel volwassen mensen, die kunnen er volwassen mee omgaan.
In een sausje van volwassen, sociaal acceptabel gedrag, zijn ze in staat gezond te geven en te nemen.

Wat ik mis?
Dat sausje.
In al mijn auti-naaktheid, claim ik gewoon de aandacht nog een keer.
Ik stuur mensen berichten.
Had je me gezien?
Ik ben dat meisje van 4 dat een liedje geleerd heeft op school en dat moet gehoord worden.
Ik heb geen sausjes.
Ben ik dan onzekerder en afhankelijker dan degenen die wel van nature weten hoe het moet en waar de grenzen liggen?
Misschien wordt het door anderen wel zo ervaren.
Maar of dat werkelijk zo is, valt te betwijfelen.
Ik ben eerlijker.
Directer.
Onverhuld.
Onverbloemd.

Ik moet hier aan denken:


Ik ben als dat meisje, die zegt 'het helpt niet'. Ik wil meer. 
Ik claim op dezelfde manier die zegen. 
Want misschien heb ik het ook wel op een andere manier nodig. 
Het lukt me meestal niet zoiets op hartsniveau te ontvangen. 
Maar het verlangen om gezien te worden blijft! 
Een dorstig vat, maar eenmaal te drinken, komt het niet op de plek waar het komen moet. 
'ik wil meer'.
'het vat voelt leeg' 
'geef het me minder abstract, maar concreet. Iets wat ik waar kan nemen met mijn ogen, oren, neus, huid, mond'. 
Samen eten. 
Die knuffel (niet ongevraagd), maar wel graag. 
Die blik - die niet voor velerlei dingen interpreteerbaar is. 

Ik moet denken aan Vincent die zichzelf heel concreet via de zintuigen prikkelt. 
Met zijn touwtje. 
Als hij buiten loopt - het liefst op blote voeten - op de putjes dribbelen... Je hoort en voelt het materiaal met je blote voeten en gespitste oren. 
Met zijn mond, waar hij veel in stopt. 
Met zijn handen, waarmee hij zo'n beetje alles wat hij onderweg tegenkomt aanraakt. 
Als er muziek klinkt, dicht bij de geluidsboxen om elke trilling op te vangen.... 
Huid op huid. Kietelspelletjes. Massage. 

Op die manier neemt hij waar. 
Op die manier - sensorisch - komen dingen binnen. 

En ik merk dat ik dezelfde behoefte heb. 
Omdat het via de hartstaal niet landt. 
Dan blijft het verlangen naar meer. 

Op een kinderlijke wijze gecommuniceerd. 
Zonder volwassen sausjes. 

Door anderen ervaren als de droge spons die nooit genoeg heeft. 
Een bodemloze put. 

Het verlangen naar meer, mag ook verstaan worden als het verlangen naar anders. 

En bij de sociaal - emotioneel volwassen medemens is dat verlangen naar meer netjes verpakt in sociaal wenselijke reacties en op een sociaal wenselijke manier kunnen ontvangen en geven. 
Dezelfde verlangens. 
Waarin voorzien blijft worden. 
Omdat het voor anderen minder voelt als afhankelijkheid en een klein onzeker meisje, als het volgens 'de - volwassen - norm' gebeurt. 

Om aandacht vragen zoals in aangehaald filmpje is acceptabel in het geval degene die dat doet zichtbaar gehandicapt is. 
Maar punt is dat zoiets van mij niet verwacht wordt. 
Je ziet een volwassen, intelligente vrouw. 
En dan gaat er sociaal-emotioneel ineens zoiets achter schuil. 
Dat matcht niet met elkaar. 
Dat roept onmacht en weerstand op. 
Van welke volwassen vrouw, krijg je nou berichtjes als 'heb je dit gezien, heb je dat gezien, waar was je, waarom antwoordde je niet'?

Er is dus niet alleen sprake van feitelijke afhankelijkheid, maar ook van beleefde afhankelijkheid. 
Door anderen zo beleefd. 
En dat voelt altijd zo verdrietig... 
Omdat ik het dan helemaal niet zo bedoeld heb... (en het om die reden dus ook niet door heb).
Ik was gewoon mezelf. 
En in plaats van te krijgen wat ik - net als IEDER ander (omdat het menselijke behoeften zijn) - nodig heb, gaan mensen úit de relatie. 

Gelukkig kan ik wel (een beetje) leren, welk gedrag er dan past bij dat sociaal-emotioneel-wenselijke sausje. Ben ik me veel meer bewust van hoe anderen mijn gedrag ervaren en tracht ik me aan te passen. Begrijp ik dat er ergens een grens ligt (die per mens nogal verschilt en zelfs op kan schuiven, dus geen constante is). 
Ik begrijp dat mensen beperkt zijn in het verstaan van mijn 'sociaal-emotioneel-meer-kinderlijke-gedrag'. 
En dat begrip van mezelf én voor anderen, helpt me met het leven. Maakt het minder zwaar. 
Maar onbegrepen voel ik me nog wel. 
En het gevoel hebbend dat het onrecht is t.o.v. mensen die zich keurig aan de sociaal-emotioneel-volwassen-norm houden. 
Maar dan ook de troost, dat alles waarin ik nu - aards gezien - nog zo onbegrepen ben en misschien wel écht tekort kom, dat door Hem recht gezet wordt. Met tranen in mijn ogen, denk ik aan hoe Hij me zal onthalen. Thuis halen. 
Want Hij ziet.
Hij ziet wat ik zó nodig heb. 
En Hij ziet al die machteloze mensjes, die dat maar niet kúnnen geven, op de manier waaróp ik het nodig heb... 
Hij - die bij uitstek door mensen heen werkt - 
Hij ziet de gebrokenheid en staat met alle zintuigen klaar om mij te onthalen. 
Vandaag al. 

:) :) :) :) :) :) 



3 opmerkingen:

  1. Inderdaad, Hij ziet het allemaal, jou behoeftes en de beperktheid van de ander daar mee om te gaan, te geven wat jij nodig hebt.
    Op een dag zijn we bij Hem en is deze pijn allemaal voorbij (mijn blog van vandaag)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eerst een herhalingsknuffel van de vrouwendag...en jij doet je best ..en doorziet goed hoe het moet.Wij moeten dat ook proberen voor jouw.En eens komt het goed..HEt zal worden zoals het was... Volmaakt

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En ik leer om gewoon te antewoorden dat ik vanavond geen tijd heb maar morgen wel. Bv, Al schreef ik: ik heb vanavond tijd. Dat viel wat tegen maar ben nu aan het lezen. Precies dit onderwerp dat jij wilt weten waar je aan toe bent.
    Op een bepaalde manier snap ik het ... ik heb ook in bepaalde situatie dat mensen niet duidelijk zijn, en dan is dat heel lastig. Als ze nu even zeggen: Ik denk even na ... of: ik leg het straks wel uit.... Dat is dan al genoeg...

    BeantwoordenVerwijderen