Gedichten gebruikt in mijn Blog-berichten


Gedicht over 'het Paradijs': http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/paradijs.html.


Gedicht over ingewikkelde 'waarom-vragen':  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/vragen.html.



Het Kruis,

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Op het diepst van mijn bestaan,
Met lege, uitgeputte handen,
Dieper kan ik niet gaan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
In het donkerst van mijn bestaan,
Ik heb niets meer te verliezen,
En dieper dan knielen kon ik niet gaan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
In al mijn eenzaamheid en gebrokenheid,
Met een hart dat alleen nog maar schreit,
En zachtjes fluistert…
Hier ben ik, wilt U degene zijn die mijn leven leidt?

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Daar hebt U gehangen,
Onrechtvaardigheid verdragen,
U werd vernederd, gespot en geslagen.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Door Uw lijden, uit Liefde voor mij,
Is het niet langer ik, die mezelf probeert te redden,
Maar bent U degene die werkt in mijn bestaan,
Uw Liefde, is tot het uiterste gegaan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Kan mijn leven veranderen,
Omdat U het bent,
Die diepe wonden
in tederheid en Liefde kan verbinden en helen,
Omdat U mij hélemaal kent.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Is als voorbeeld,
Om dagelijks die weg van overgave te gaan,
Dagelijks opnieuw te knielen,
met al het verdriet van mijn bestaan.
In vertrouwen achter de Gekruisigde aan.

Het Kruis waarvoor ik kniel,
Is loslaten wat me benauwd,
Is met open handen,
Dagelijks vragen, of U me wilt laten zien,
Hóeveel U van me houdt.

Gebruikt in dit Blog-bericht: Goede Vrijdag



Maar dan…
Op een dag…
Staat daar een ‘jongetje’.
Ik noem hem ‘Michel’.
Hij heeft medelijden met me.
Ziet achter mijn strakke gezicht mijn verdriet.
Hij neemt me mee de kring in.
Ik hoor er bij!!!!

Maar dan…
Ontdekt het jongetje,
Dat het niet voor niets is, dat ik ALTIJD uit die kring geweerd ben.
Hij ontdekt mijn ‘rare gedrag’.
Gedrag dat voor mij nog niet te verklaren was.
Omdat er nog geen diagnoses bestonden.
Maar ook hij stuit op dat ‘gedrag’.

En dus…
Doet het jongetje hetzelfde als al die kinderen deden…
Ik mag er ook niet meer bij horen.
Tenzij ik ‘aangepast’ gedrag vertoon…
Dan wil het jongetje wel weer in beeld komen.

Altijd moet IK me aanpassen.
Het is een eis van de maatschappij,
Het is een eis van alle jongetjes en meisjes als ‘jongetje Michel’.
Alleen bij aangepast gedrag, mag je er bij horen.

Dat aangepaste gedrag, noemen ze ‘volwassen gedrag’.
Met ‘volwassen regels’, ‘volwassen verkeer’.
Dat doen ál die mensen in die kring…
Het is gedrag dat ik niet snap.

Het is gedrag dat ik niet beheers.
Het is gedrag dat ik soms een beetje probeer na te doen.
Om er bij te horen…
Dan probeer ik te doen alsof ik volwassen ben.
Dat houd ik een week vol.
Een maand.
Een half jaar.

En dan hoor ik er een beetje bij.
Daarom pas ik zo graag aan.
Dan komen er volwassen reacties.
Daar doe je het toch voor!!!!!

En als ik dan weer terugval,
In het gedrag dat hoort bij ‘ik’.
Dan raak ik iedereen weer kwijt.
Omdat doen alsof niet vol te houden is.
En ik-ik-ben.
Dan sta ik alleen…

Want er is niemand van die ‘volwassen mensen’,
Die uit die kring stapt,
En met mij kind wil zijn.
Die zich aanpast aan mij, voor even.

Nee… Om er bij te horen,
Moet je voldoen,
Aan onderlinge regels,
Waar ik nog niet een kwart van begrijp.

Wil ik nog enigszins verbinding in het leven,
Dan zal ik me weer over moeten geven.
Aan doen-alsof.
Want uit mezelf lukt het niet.
Dat zijn trucjes.


Eigenlijk is dit toch geen keus????!!!!

Gebruikt in dit Blog-bericht: Kring schoolplein



Ik...
Ik doe mijn best...
Ik doe mijn best om volwassen te zijn...
Ik doe mijn best om niet anders te zijn... (door tegenslag en 'handicap')
Ik doe mijn best...

Om mee te tellen in de volwassen wereld..
Om begrepen te worden...
Om volwassen gezien en benaderd te worden...
Om het te verdienen...

Dat men mij volwassen en volwaardig ziet...
Dat men mij opneemt in hun wereld...

Maar dat is hard werken...
Je best doen...
Dat is werken in eigen kracht...
Dat is constant laten zien: 'ik kan het wel'...
Voor je het weet een nieuw overlevingsmechanisme...

Wat wil ik het graag 'verdienen'...
Dat leven buiten eenzaamheid...
Maar dat valt niet te verdienen...
Door mijn best te doen...

Ik houd dat ook niet vol...
Ik wil niet langer dóen... maar gewoon 'zijn'!
Ik bén... 'Justine'.
Misschien soms een beetje anders,
maar dat geeft niet.

Ik ben een waardevolle vrouw,
en er is Iemand die zegt:
'ik houd van jou',
bij Mij mag je 'zijn'.
Laat je 'doen' maar rusten.

En dan maakt het niet meer uit,
al vind men mij onvolwassen en raar.
Ik heb erkenning dan niet nodig.
Hoewel... dat ligt altijd op de loer... 'dat gevaar'.

En dit... ja dit is een volwassen houding.
Alleen op deze manier, maak ik gezonde verbinding.
Met nieuwe of oude mensen om mij heen.
Met Hem om mij heen.

Wellicht herstel,
in relaties die zijn gebroken.
Omdat de gebrokenheid,
dan niet meer het laatste woord heeft.
En Hij het is, die helend in me leeft.

Gebruikt in dit Blog-bericht: Jarig!


Feest.
Het feest is al begonnen.
De lampen, in rood, groen en blauw schijnen met een vrolijk licht.
Het is feest. De wereld viert feest.
Ik vier ook feest.
Wie viert er mee?
Wie sluit er aan in mijn polonaise?
Ik kijk naar buiten,
En zie iedereen voorbij gaan.
Druk met vanalles en nog wat.
Of misschien wel met niets.
Een meisje dat naar buiten kijkt, valt hen niet op.
Een feestje daar?
Ach, we lopen snel door!
De polonaise gaat verder.
Ik galm met een gebroken stem mee, met 'een paard in de gang' en 'Ik heb hele grote bloemkolen' en 'als het gras 2 kontjes hoog is'.
Langzaam verstomd het feest...
Er is niemand geweest...
Om het samen met me te vieren.

Gebruikt in dit Blog-bericht: Vier je feest met mij?



Je naam is je gegeven.
Je naam, roept je tot leven,
uitgesproken, of uitgeschreven.

Hoor je je naam,
Dan weet je van je bestaan.
Dan weet je dat je leeft,
en je leven bestaansrecht heeft.

Je naam.
Gekend.
Bekend.
Herkend.
Geliefd.
Niet eenzaam.

Vader kent je naam.
Hij zegt zelf:
'Vrees niet, ik heb U bij Uw naam geroepen'.
Op een dag krijg je zelfs een nieuwe naam.
Op een wit steentje,
waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, 
behalve degene die het ontvangt.

Hij spelt het me vast voor.
Heel zachtjes fluisterend in mijn oor.

Gebruikt in dit Blog-bericht: Je naam




Een HAND

In diepe nood roep ik om een Hand,
een Hand die me ook echt vasthoudt,
een Hand die me niet loslaat
als het water van de angst me tot de lippen staat.

In diepe nood roep ik U (Heer),
U die zelf in diepe nood geweest bent
en door het wonder van het Kruis
al mijn diepe angsten kent.

Ik kijk naar het diepe water
en weet niet hóe diep het is.
Ik voel me als Jona in de walvis,
die na bevrijding pas weet wat leven is.

Zo hunker ik naar een Hand,
een Hand die me kan bevrijden,
een bevrijding van angst en innerlijk gevangenschap,
bevrijd van al het lijden.

Gebruikt in dit Blog-bericht: Een HAND


Als ik denk dat God geen antwoord geeft en angsten in mijn hart toeslaan, ik weet dan toch dat Jezus leeft. Hij zal altijd naast mij staan.

Als zelfs de Bijbel geen troost meer geeft en tranen onbedwingbaar zijn, ik weet dan dat Hijmij in Zijn handen heeft. Hij weet alles van mijn grote pijn.

Als ik denk dat leven hier geen zin meer heeft, als ik vastloop in een vreselijk verdriet, als mijnlichaam zenuwachtig beeft, ik weet dan toch dat God mijn tranen ziet.

Als ik denk dat alle hoop ontbreekt en ik een schouwspel van ellende ben en het lijkt dat ikvergeefs om uitkomst smeek, ik weet dan dat Jezus mijn hele leven kent.

Want ook al ben ik zonder moed of kracht, in moeite, zorg en pijn, juist dan draagt Hij mij door de nacht, juist dan wil Jezus bij mij zijn.

Gebruikt in dit Blog-bericht: Juist dan wil Jezus bij mij zijn!



Er is een Vader die wacht,
Die je opvangt als je valt,
Die dicht bij je is in de nacht,
Als het licht is verdwenen.

Er was een vader,
Hier vlakbij,
Nu ver weg,
Oh vader,
Waarom zo ver van uw kind?

U riep mij bij mijn naam,
Ik vreesde niet,
U zag mij onvoorwaardelijk staan.
Weg, weg.

Het was niet eerlijk,
U liet ons alleen,
De wereld was op ons tegen,
Zonder u moesten we daar doorheen.

Geen begrip van naasten
Hoe alléén het kind kon zijn,
Eenzaam was het om te voelen,
Elke dag, alle pijn.

En nog is het vechten, vechten,
Om te blijven op het pad van de hoop
En niet uw Naam te vervloeken
in grote wanhoop.

Een vloek is dan een gebed
Om een vader heel dichtbij,
Die alsjeblieft niet meer loslaat,
Zo dat uw kind stevig in het licht staat.


Een kind.

en

PAPA,
jij was mijn papa.
PAPA,
jij was mijn zon.
PAPA,
jij was mijn held.
PAPA,
jij was mijn gids.
PAPA,
jij was mijn kracht.
PAPA,
jij was mijn veiligheid.
PAPA,
ik ben jouw kind.
PAPA,
ik ben jouw schaduw.
PAPA,
ik ben jouw lievelingetje.
PAPA,
ik ben jouw trouwe leerling.
PAPA,
ik ben jouw trots.
PAPA,
ik wil je bedanken voor de 3 jaar, dat wij elkaar gekend hebben.
PAPA,
door u (en uw overlijden) ben ik geworden wie ik nu ben.
PAPA,
in uw 6 kleinkinderen leven scherfjes van u weer voort.
PAPA,
het ga u goed en hopelijk tot ziens in de hemel.
PAPA,
ik stuur u een hele dikke kus en knuffel naar boven.

je dochter.

Beiden gebruikt in dit Blog-bericht: Wat memorials m.b.t. papa


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen