vrijdag 18 oktober 2019

Wie ben ik?

Mijn hartstochtelijke roep om mijzelf te mogen zijn. 
Mijn diepe drang om aangepast te zijn. 
Om elke stem die klinkt even belangrijk te vinden. 
Je vraagt te veel aandacht. 
Je bent te negatief. 
Je behoeften zijn voor mij te groot. 
Ja, er zijn er genoeg over, maar feit is wel dat afvallers om die reden een rode draad vormen in mijn leven.... en dat doet zooooo’n pijn.... het is telkens weer zo’n deuk in mijn vertrouwen... vertrouwen wat toch al tijd kost om het op te bouwen... Mijn behoefte aan duidelijkheid legt een enorme druk op een ander.... 

Ik wil mezelf kunnen zijn, zonder dat dit gevaar op de loer ligt. Zonder dat ik weer een bericht van iemand krijg dat ze stoppen me te volgen. 
Maar blijkbaar houd mezelf zijn dit gevaar in... 
En dat ik online deze ‘claim’ ben, is ook wel een gevolg van structureel te weinig echte contacten in het echte leven. 
Je bouwt inderdaad ook een tekort op. 
En online kan ik gemakkelijk zenden, zonder moeilijke sociale wederkerigheid. Maar ja... als er dan geen ontvangers zijn voor wat ik zend.... 

Door mijn autisme ben ik eenzaam. 
Dat is een tekort. 
En dat tekort voel ik nu nog harder beuken, nu ik mezelf in bescherming neem tegen de ‘sociale media’ die mij de afgelopen 7 jaar alleen maar meer wonden bezorgd heeft. 
Zonder die social media waren sommige contacten niet zo kapot gegaan. 
Doordat ik dingen dan niet begrijp... door onvoorspelbaarheid, inconsistentie, etc... en ik dat ook uitsprak, werd dat gezien als een behoefte waarin voorzien moest worden. Ik herinner me nóg de hulpverleners die bewust geen social media hadden. Vanwege de kwetsbaarheid van hun doelgroep. Dat vond ik heel wijs. In plaats van dat ik me aan moest passen door mensen te ‘mijden’ (wat nooit lukt, denk maar aan het kleedje waarvan ik wéët dat daar een vlek onder zit), pasten zij zich aan aan de mensen met wie ze omgingen. Niks geen onduidelijkheid. Niks niet de ene wel volgen en de andere niet. 

Maar goed. Nu heb ik zelf het besluit genomen even niets meer van die kleuterschool te willen weten. 
En blijf ik achter met het tekort. 
En de vraag: wie ben ik? 
Als ik mezelf zonodig wil zijn... wie ben ik dan? 
Wie wil ik dan zijn? 
Kan ik mezelf dan los zien van die vrouw met te grote behoeften? - ik kan deze zin ook niet zonder tranen opschrijven... omdat ik dan onmiddellijk de rij dierbare mensen zie, die het niet meer kúnnen... - 
Mezelf (even?) afsnijden van FB is voorkomen dat ik teveel ga verwachten van al die beperkte mensjes. 
Mensjes waarvan ik aan de andere kant van het scherm niet kan zien dat ze op dat moment niet in staat zijn te ontvangen wat ik zend. 
Mensjes die het wel zien en als ‘vaders en moeders’ van alles vinden en adviseren. 
En ik weer aanpassen. 
En steeds verder verwijderd raken van de ik - die ik alleen nog in gebroken uitvoering ken. 
Mensjes die überhaupt denken dat het voor mijn duidelijkheid maar beter is om dan maar ZOGENAAMD niks meer te zien. Die op die manier voorbij gaan aan mijn grenzen. Die voor mij worden als schapen (want ik weet dat ze van zichzelf lieve mensen zijn) in wolfskleren. 
Mezelf (even?) afsnijden van FB is oog in oog staan met mijn tekort. Met het besef dat ik thuis vaak dagenlang niemand zie... en het een sociale onmogelijkheid voor me is om zelf het initiatief te nemen... 
Om dan ineens wel bang te zijn dat ik een last ben voor anderen en het gemakkelijker vind om mijn dag in eenzaamheid door te brengen, dan om die telefoon te pakken. Want wél contact kost me alles! Wat zeg ik? Hoe zeg ik het? Kijk ik mensen aan? En bij wie moet ik beginnen? En waar? En als ik dan contact zoek, voelt het zo oppervlakkig... omdat op een diepere laag contact maken me dan niet lukt. Maar dat is wel waar de ziel behoefte aan heeft! Omdat ik die zielsbehoefte niet gevuld krijg door irl contacten, zend ik die op FB. Dáár leg ik mijn ziel bloot. 
En waar is God dan? 
Hij vult mijn zielsbehoefte wel degelijk. 
Ik moet denken aan het klooster waar we volgende week heen gaan. Heerlijk. Ik ben dan ook zo gevoed en in mijn element dat ik de prikkels van het groepsgebeuren redelijk doorsta. Voor mijn doen, doe ik aardig mee. 
Maar het dagelijks leven is geen klooster. 
En God heeft ons ook gemaakt voor relaties.,
En juist in dat sociale zit mijn tekort. 
Ik ben deel van een kerk waar op zondag 125 mensen zitten. 
Laten er 8 zijn die mij werkelijk kennen. Waarvan er met 2 wederkerig contact is. Dat is vrij kwetsbaar....,
Ik weet echt niet hoe ik me moet verbinden mer de overige 117. Ik moet me echt zichtbaar maken, wil ik bij hen in beeld komen... maar daar zit hem nu net het sociale probleem... 
Een dominee die ziek is en qua persoonlijkheid totaal anders dan de vorige... Kortom: daar is ook geen band mee... 
Fb zorgde voor zichtbaarheid. 
Vóór het Hyves/fb-tijdperk leefde ik een verborgen bestaan... 
Social media heeft me uit de verborgenheid gehaald... 
Maar ook vele wonden geslagen.... 
Ik ben bang dat als ik besluit weg te blijven van fb ik nog meer uren alleen op zolder doorbreng. 
En heel hard..,
Op een gegeven moment word je vergeten... 
Misschien is dat ook wel de claim die ik onbewust op mensen leg: niet-vergeten-willen-worden... 
Want wie ziet me nog op mijn zolderkamertje, als ik bij niemand aan de bel durf te trekken? Mijn wereld bestaat uit data verzamelen en programmeren? 
Fb haalt me voor even van dat zolderkamertje af. 
Zichtbaar. 
Hoop ik dan... 
Want de teleurstelling is dan groot als het nog steeds onzichtbaar LIJKT.... 
Of als de kring voor wie je zichtbaar bent, zo pijnlijk kleiner wordt... 

Ik sta oog in oog met mijn tekort nu. 
Zonder dat ik werkelijk weet wie ik ben... 
pffffff..... 
Een loden last.... 


donderdag 17 oktober 2019

‘Ze weet in haar eentje een heel team te verslaan’

Terwijl ik dit schrijf, ben ik niet thuis. 


Ik heb rust nodig.... 

Gisteravond keken we naar Zembla. Over eetstoornissen. 
Mijn man keek beneden. 
Ik keek boven. 
In veel gevallen bleken de meisjes als onderliggend probleem autisme te hebben. Daarom is dat eten ook zo een obsessie geworden. 
Enorme multi-problematiek, waar de hulpverleners geen ráád mee weten... waardoor ze óf uitbehandeld - zonder hulp - thuiskomen, of vastgebonden worden ‘behandeld’. 

Deze twee foto’s uit de vooraankondiging zeggen alles van hoe complex het is... 




 
‘Meisjes die in hun eentje een hele afdeling kunnen slopen’, werd er ook gezegd. 
En als dat vervolgens ook gebeurd... mensen door jou gesloopt raken en een grens moeten trekken... doet dat wat met een zelfbeeld dat er nauwelijks is (daarover later meer in deze blog). 
Bij mezelf heb ik ondertussen wel door waar het probleem ligt. Hoewel dat niet minder pijnlijk is... 
Zoals je hierboven in het tweede plaatje kunt zien, zijn mensen met je begaan. En door zichtbaar of onzichtbaar met je begaan te zijn, gaan ze eigenlijk een soort van continent met je aan. ‘Ik zie het met jou zitten.’! 
En zo zei mijn man me gisteren ook: ‘ Ik denk dat jij (en anderen met autisme) vrij consequent bent in je gedrag. Maar wat anderen aankunnen is natuurlijk wisselend. Dus dingen escaleren niet door verandering in gedrag bij jou, maar door verandering in draagkracht bij de ander. En dat is voor jou zó ongrijpbaar... want op je eigen gedrag kan je nog controle uitoefenen. Op de draagkracht van anderen niet.’ 
En daar had hij gelijk in. Dat is keer op keer de paniek als mensen afhaken. Ik lijk lastiger te zijn geworden (en dat oordeel beuk ik bij mezelf ook nog naar binnen... alsof ik een prikkeldraadpak aan heb, waar anderen zich aan steken. Zo zie ik mezelf dan), maar in werkelijkheid was ik al die tijd even ‘lastig’, maar is de draagkracht van de ander veranderd. In het begin zijn mensen begaan met mij. Totdat ze voelen dat ze dat niet meer kúnnen... En dan heb je ineens in je eentje een hele afdeling gesloopt... (zoals in dit programma gezegd werd... hulpverleners die één voor één de ziektewet in moesten). Feitelijk heb je helemaal niets gedaan, behalve in je gedrag consistent zijn. Waar een ander uit diepe bewogenheid het wel lijkt aan te kunnen, blijkt die draagkracht minder en minder te worden... En dat roept paniek op... Wéér iemand die er voor me zou zijn en dat niet waar blijkt te kunnen maken... 

De hele Zembla-aflevering kun je overigens hier terug kijken: https://www.bnnvara.nl/zembla/artikelen/gegijzeld-door-anorexia

Wat dingen hoe mensen het vanuit hun verminderde draagkracht vaak zien: 
‘Je bent altijd zo negatief. En dan komen er ook nog troostende, zalvende reacties op die negativiteit. Daar moet je niet in blijven voorzien!’ (Ik hoor de mensen die in de jaren ‘70 mijn moeder beschuldigde van het de oorzaak zijn van mijn gedrag en dat van mijn zus. Ze zou het in stand houden door in dingen te voorzien... In werkelijkheid bood ze mij (intuïtief, want toen was nog niets van autisme bekend!) een veilige plek waar ik volledig mezelf kon zijn. Een veilige plek voor mijn autistische-zijn, zonder dat ik me aan moest passen. Zij paste de wereld voor mij aan. Daarmee heeft ze niet mijn autisme-gedrag in stand gehouden, maar hielp ze juist op die veilige plek in het afnemen ervan. Het mocht er zijn!!! )

Later heb ik bij de hulpverlening meermaals geopperd: ‘heb ik geen afhankelijkheidsstoornis’? In de ogen van anderen (en dus ging ik het zelf zo zien, vandaar die vraag), een overmatige behoefte aan bevestiging. 
Maar kenmerken en tests wezen niet in die richting... 
Bij bevestiging zoeken, komt je negativiteit voort uit angst en emotie. Je denkt anderen nodig te hebben om voor je te zorgen. 

Bij autisme is het negatieve gedrag vanuit onvermogen. Door het anders verwerken van alle stresserende informatie voortdurend stress. Onvermogen in het adequaat uiten ervan. Het wel móeten uiten, als een soort van stressregulatie. Niet om tekorten gevuld te krijgen, maar omdat ik niet anders kán.... En waarom reageer ik dan zo heftig als mensen niet lezen/reageren? Ook dat is niet vanuit de dwang om gezien te m-o-e-t-e-n worden. (Hoewel ik zelf ook vaak in die uitleg ben gaan geloven...). Om aandacht bedelen, zeg maar... Nee... Mijn man zegt het zo: autisten denken van zichzelf af. Niet-autisten denken rond. Niet-autisten vergelijken zichzelf constant met de ander en de wereld om zich heen. Mensen met autisme, denken vanuit zichzelf recht vooruit en dus van zichzelf af. 

In een mail heeft hij het ooit zo verteld:




Mijn onvermogen leidt tot emotie en angst! En dus lijkt het uiten ervan uiterlijk erg op bevestiging zoeken. In werkelijkheid is het een sociaal tekort. Een onvermogen het anders te doen... 

Met autisme ben je een scherpe waarnemer, maar tegelijkertijd wordt ook veel informatie gemist. Op het moment dat ik mezelf uit.... kan ik me niet inleven in het feit dat andere mensen andere dingen aan het doen zijn. De tijd en de wil niet hebben. Niet omdat ik dat niet begrijp. Maar - zeker in emotie - ben ik de  wereld en de rest draait om mij. Het lukt me (dan) niet om vanuit het perspectief van de ander te gaan kijken. Wel met mijn hoofd. Maar niet met mijn gevoel. Je kan het dus ook wel uit gaan leggen (alsof ik een kind ben die nóg een keer de uitleg nodig heeft), maar ik wéét het allang.... Mét mijn hoofd!! Mij hieraan herinneren heeft weinig zin. Ik maak waarschijnlijk de volgende keer dezelfde ‘fout’. Ik leer weinig van eerdere ervaringen en begin elke keer weer blanco (tot grote frustratie van mezelf en mijn omgeving... die dan gaan denken dat het onwil is...). Dat sommige zaken niet beklijven staat in schril contrast met mijn -  op andere gebieden - uitstekende geheugen. Het is onvermogen! De autistische beperking! 

Dit hangt ook samen met de Theory of Mind (ToM). Zonder ToM kan je geen perspectief nemen en dus alleen vanuit jezelf denken en waarnemen. Een zelfbeeld kun je alleen ontwikkelen, als je jezelf met anderen kunt vergelijken.
Mensen met autisme hebben vaak problemen om zich in de ander te verplaatsen. 

Een positieve opstelling naar mij is dan extra belangrijk. Omdat ik kritiek moeilijk in een context kan plaatsen, komt het als het ware, uit de lucht gevallen. Dan raak ik in paniek! Dat is dus niet perse op zoek zijn naar pleisters voor mijn tekorten, als wel dingen niet in de juiste context kunnen plaatsen. 

Ik ben nu twee dagen zonder fb.... door mijn slecht ontwikkelde zelfbeeld en weinig ik-sterkte, zuig ik alles wat mensen (tegen me) zeggen naar binnen. In de juiste context plaatsen kan ik niet. Als A zus zegt, denk ik dat het zus is en als B zo zegt, denk ik dat het zo is. Ik zwalk van links naar rechts. Pas me aan om A tevreden te stellen of B. Zelfs al is dat tegenstrijdig. Ik ben dat zooooo zat... En je doet het nóóit goed genoeg!!!! Iets wat ik mijn hele leven al tracht te doen, om enigszins een ‘ik’ te ontwikkelen. Een ik zoals anderen willen dat je bent. Niet te negatief. Niet te obsessief. Niet te dit. Niet te dat. Motorisch in de maat. Ik ben nu twee dagen van fb af en vind het een bevrijding in dat circus niet meer mee te doen... Wat me verbaasd: dat ik zo weinig gemist wordt.... nauwelijks tot geen vragen: ‘waar ben je? Hoe gaat het met je?’ Iets wat ik me dan weer nauwelijks kan vóórstellen vanuit het wereld- en mensbeeld vanuit mezelf. Dat de wereld doordraait, zónder mij... En het verbaasd me ook weer niet... want dat dat zo werkt (wie zijn er nu met zichzelf bezig???), heb ik in 52 jaar leven allang geleerd... En weetje.... het maar trachten je best te doen, wordt ook niet gezien, bijvoorbeeld in veranderd gedrag naar mij toe. Niet in de vorm van ‘ik zie dat je je best doet, wat goed’. Niet in de vorm van mij ook gaan volgen op instagram (waar de sociaal-normalen wél gevolgd worden en zelfs een autiste.... wat ik dan helemáál niet begrijp...). Je kan op je kop gaan staan en ook pimpelpaars gaan dragen, net als de rest... het blijft vruchteloos... Het please-gedrag wordt enkel gezien als één grote claim... Terwijl het van mij een NOODsprong is... Vertel me hóe ik er dan wel bij kan horen??? Zodat ik ook gevolgd wordt. Wel dat likie krijg, etc. In de hoop dat ik iéts kan horen, waaraan ik me weer kan proberen aan te passen... Wat dan wéér niet werkt, en ik op een punt kom de teleurstelling niet meer te kunnen dragen.... Uit het systeem wil van ‘moeten’ pleasen. Maar ook dat uit onvermogen niet anders kan dan resoluut een grens te trekken... 

Een zelfbeeld, waar ik al mijn leven lang mee worstel... 
weten dat je veel waard bent, maar tegelijkertijd tegenstrijdige signalen krijgen... als het ware het meisje zijn dat in haar eentje een hele afdeling sloopt... 
Dat zou zomaar ik kunnen zijn... 
De draagkracht van mensen, die zomaar minder lijkt te worden.... en ze hadden zich onvoorwaardelijk aan me verbonden???? 

Ik schreef tijdens het in mijn eentje naar bovenstaand programma kijkend (terwijl mijn man beneden keek) dit aan mijn man: 
 Hoe kan ik mezelf als geliefd zien? 
En niet als de last die ik in werkelijkheid ben? 
Als de last die anderen van mij ervaren en daarin grenzen moeten trekken? 
Ik trek nu ook een grens. ‘ 

Ik trok een grens (op een niet gepaste en verstandige wijze, nogal impulsief). Ook weer vanuit onvermogen. 
De grens nu even voor mij getrokken. 
Ik heb rust nodig. 

En dit schrijven? 
Is dat een zoeken naar bevestiging? 
Het volgende negatieve? 
Vul het zelf maar in. 
Ik ben ik. 

dinsdag 15 oktober 2019

Dag dag volgende


Volgende die stopt mij te volgen en nergens meer op reageert. Ik probeer stoer en sterk te zijn... of het me niet raakt.... maar ik breek van binnen en tranen stromen zó naar beneden.... 
Waarom ben ik een mens dat blijkbaar altijd meer nodig heeft dan mensen kunnen en/of willen geven???? 
Ik trek dit niet meer.... 
Mijn limiet van wat ik hierin aan ‘verlatingen’ dragen kan is bereikt.... 
En nee.... niemand doet het om mij persoonlijk. Het is bij allen luisteren naar hun éigen grens... 
Ik weet het niet meer.... 
Ik kan niet nóg meer pijn hebben.... 
Mijn grens is hierin ook bereikt.... 
God. Neem me maar weg van hier. 
Wanneer ziet Hij dat het genoeg is? 
😥😪😢😢😪😥

zondag 13 oktober 2019

God danken om wat mensen voor goeds aan je doen.

Ik sloot mijn verjaardag af met deze post: https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/2556384824407073. En daar dank ik God voor alle gaven mij gegeven, op mijn verjaardag. 

Mijn beeld van dankbaar zijn, is de afgelopen jaren nogal verknipt geraakt. Vooral ook door het feit dat veel dingen die ik gaf, niet als vrije gift gezien worden, maar als een claim om aandacht en liefde, om erkenning en gezien willen worden. Hoe goed ik het dan ook bedoelde... je hoorde er niets meer op... 
Een schril contrast bij wat ik hier las over gaven ontvangen: 

Maar vandaag - op mijn verjaardag - kwam dit stukje preek mijn brein binnen: 


Geluid iets harder zetten (slechte opname). 




En hier kon ik wat mee!! God danken voor wat mensen voor goeds aan je doen. Een stukje herstel van mijn zwaar verknipte en beschadigde beeld, door verkeerd beoordeeld zijn in het dingen geven. 

Dankbaar. 

donderdag 10 oktober 2019

Stralen

Ik heb voor mezelf opgeschreven - en hier in beeld voorgelezen - waar ik allemaal van kan stralen in mijn leven. 
Toen ik 50 werd had ik ‘stralen’ tot thema van mijn verjaardag gemaakt, aan de hand van deze tekst uit Jesaja 60:1.  





Ik vond het mooi om op de vooravond van mijn 52e verjaardag dit thema weer onder de loep te nemen. 

Dit is wat ik er over heb opgeschreven. 
Ik lees u het allen voor. In 2 minuten en 44 seconden (kun je nu nog gaan plassen!): 




Tegelijkertijd vind ik écht stralen zo moeilijk. 
Het zijn kortdurende momentjes van geluk. 
Maar op de achtergrond blijft de existentiële eenzaamheid. Een gevoel van aanwezig zijn, maar ook weer niet. Onderprikkeling en verveling in het groen. Overprikkeling en paniek in het rood. 
Hoewel ik op die momenten ontzéttend kan genieten van wat me op dat moment doet stralen, is het ook altijd weer ‘net niet’. 
Dat is zo moeilijk.... 
Het is een beetje als dit... 
Ook altijd de aanwezige pijn van de gevolgen van mijn autisme. 
De andere keuzes die mensen daarom maken richting mij. 
De schade die mijn gedrag kan aanrichten. 
Onder het stralen blijft mijn hart dan pijn doen. 




dinsdag 8 oktober 2019

Oh mijn God....

Mijn hoofd blijft overuren draaien.... 
N.a.v. onze caravan-aankoop vorige week... 

Eigenlijk hebben we nu vóóruit betaald voor vakanties die komen. Want pas na een jaar of 8 heb je dat er uit. 
Eerst berekenden we dat optimistischer. 
Maar de stalling is nu natuurlijk ook opeens fors duurder.... voor een vouwwagen betaal je minder stakingskassen dan voor een caravan.... 

Onze spaarpot staat nu op nul.... 
Maar dan moeten we nog een camping zoeken... 
En door achteruitgang van ons inkomen, doordat ik sinds 2013 arbeidsongeschikt ben, hebben we élk jaar zo’n duizend euro aan de spaarpot onttrokken. 

Dat is nodig, doordat de kosten blijven stijgen, we beiden ons eigen risico opmaken van de zorgverzekering, en vele uitgaven hadden en hebben ook met Vincent. 
En we nog auto rijden.... een auto die wel een caravan moet kunnen trekken.... 

Maandelijks zitten we heel wat heen en weer te schuiven met potjes, om de gaten gedicht te krijgen....
Maar ja.... als een potje naar nul is, valt er weinig te schuiven... 
Om dat weer aan te vullen, schuiven we nu maandelijks 10 euro naar de spaarrekening. Dat is wat we zouden kunnen sparen.... Maar met de huidige rentestand, is dat over een jaar 121 euro. Niet genoeg voor de jaarlijkse onttrekking om gaten te dichten.... 
Zonder caravan waren we over 8 jaar het geld aan vakanties ook wel kwijt geweest.... maar hoe nu dan???? 

En zul je altijd net zien... dit weekend in huis dingen kapot!!!!
Zo staat onze klusjesman aan de deur. Maar alles bij elkaar gaat dat ook 500 euro kosten.... 

Er komen tandartskosten voor Ton aan (implantaat) en voor mij (kroon). 

Eigenlijk zouden we maandelijks op vaste basis meer binnen moeten krijgen. 
Maar hoe dan? 
Werken voor mij geen optie.,
Meer werken voor Ton ook niet. 

Ik ken mensen die om giften vragen.... 
En een netwerk bezitten waarin mensen dat graag doen... 
Die voor vakanties niet financieel hoeven te puzzelen, omdat ze het cadeau krijgen.... 

Pfffff... 
Onze sociale vaardigheden zijn daarvoor écht onvoldoende!! 

Dat moge uit de verschillende blogs al duidelijk zijn... 
Hadden we het toch maar niet... 
Maar aan hadden heb je niets.... 
Valt dit in de categorie toch te makkelijk ja zeggen??? 

Ik verlam helemaal van het overzicht wat ik kwijt ben. Zit al dagen te rekenen waar en hoe we nog kunnen schuiven. Het ene tientje naar links. Het andere tientje naar rechts. 

Ik kan hier om donaties vragen... 
En dat leidt soms tot één lieve gift van een paar tientjes. 
Al waren er maar 10 die op maandelijkse basis 10 euro geven.... want aan het jaarlijkse interen van 1000 euro komt een eind.... en wat dan???? 

Zo verdrietig.... 
om keuzes die pas over 8 jaar goed blijken...  
je dat ‘plezier’ in ons zware leven zó nodig hebt.... 

En ik zou écht niet weten aan wie we dit IRL moeten vragen.. 
en nee... we komen voor geen enkele regeling in aanmerking, omdat Ton gewoon werkt... 

zondag 6 oktober 2019

Staren??

Ik deelde vanmiddag deze post op fb: 

‘Een (herkenbare) greep uit #HoeKijktAutisme van fotograaf (met autisme) Ivo Ketelaar.’
Foto’s hier te zien: 

Ik wil er één foto uitlichten: 



Iemand vroeg: ‘staren ze echt?’ 

Het antwoord: ja. 
Om te beginnen op school al. 

Maar ook als mijn moeder met ons wegging, vielen we op. Mensen keken. Daar heeft mijn zus het ook vaak over. Want die begrijpt Thomas zo goed. 

Namelijk de schaamte dat je overal waar je komt, opvalt. 
Om te beginnen, zijn altijd alle ogen op Vincent gericht. 
Maar ook als Vincent er niet bij is, gaan er blikken onze kant op. Je weet zelf vaak niet waarom. Een wat starende blik? Een iets te harde stem? Een motoriek die opvalt? Volgens Thomas allemaal. En dat is voor een ‘gewone puber’ niet leuk om altijd te weten dat je in het gezelschap van je gezin bekeken wordt. 

Dus Ja: dat staren is zeer herkenbaar!!

Vooruit: ééntje nog. Deze: 


Dit heeft natuurlijk veel met bovenstaande te maken. 
Je merkt dat je uit de toon valt. 
Dat merk je vooral door bijvoorbeeld dat staren... of keuzes die mensen t.o.v. jou maken. 
Maar oh, wat is de hang om er toch ‘normaal’ bij te kunnen en mogen horen groot!!! 
Een grote worsteling en een groot verdriet.