zondag 19 januari 2020

Balans

Ik twijfel een beetje over het plaatsen van deze blog. 
Waarom? 
Omdat wat ik ga schrijven zo ontevreden kan overkomen. 

Zolang ik er voor zorg dat mijn leven in balans is, heb ik een groen leven. 
Niet te veel afspraken in een week en ook niet meerdere op een dag. 
Mijn leven is nu in balans. 
En grote vragen waar ik jarenlang mee rondliep, zijn tot zwijgen gekomen. Het heeft wel wat verwerking op gang gebracht. Heb daar wel ruimte aan gegeven. En dat werpt zijn vruchten af, want ook daarin lijkt rust te komen. 
En ik geniet echt van die ontstane rust. 

Maar soms is het leven erg-saai. 
Erg-rustig. 

Een leven in balans is een super-saai-leven... 
Beetje huishouden. 
Als dat af is rust om te lezen. 
Nog meer te lezen.,
Wandelen. 
Nog meer wandelen. 
Kleuren. 
Nog meer kleuren. 
Eindeloos duurt de dag. 
Dagen dat ik geen mens zie. 

Want... 
als ik niet uitkijk 
Wordt een leven in balans een onderprikkeling. 
Ik voel me mat, passief, verveeld, depressief. 
Ik zak weg in mijn eigen wereld. 

En het weekend - als mijn man thuis is - lost dat niet op. 
Er is niet echt sprake van contact, verbinding. 
We leven met 2, 3 of 4 hier in huis op allemaal eenzame eilandjes. 

Er komen nauwelijks prikkels van buitenaf. 
Geen mensen (van de kerk bijvoorbeeld) die op zondag of een avond op bezoek komen. 

Er zijn mensen die alleen zijn, die barsten van de aanloop, omdat mensen zo begaan zijn met die ‘zielige alleenstaanden’. 

Er heeft zich hier nog niemand gemeld. 

Het doet me denken aan mijn pubertijd. 
Ik woonde alleen met mama, die weduwe was. 
Sinds haar man weggevallen was, was ook haar netwerk weg. 
De echtparen die met hen bevriend waren, namen afstand. Vooral de mannen van die stellen waren bang voor concurrentie. 
Waar mijn vader en moeder als stel en jong gezin - ook op zondagen - vaak contact hadden met andere stellen, werd mijn moeder na het overlijden van papa nergens meer gevraagd. De zondagen duurden ein-de-loos. Ik was dan ook echt wel onderprikkeld. Om daar wat aan te doen hadden we een busje met daarin papiertjes met activiteiten erop. We trokken dan een lotje en dat gingen we samen doen die zondag: breien, borduren, knutselen, met de bus in Oss toeren. Met de bus naar Den Bosch. Met de trein naar Den Bosch en daar met de bus toeren (alle winkels waren dicht op zondag), naar de kinderboerderij, naar het Jan Cunen museum, lezen. Dat waren de te trekken activiteiten. 
Het leidde af van het nare gevoel dat de onderprikkeling geeft: eenzaam, lijden, afgesloten, depressief, weggezakt. 

Toen nauwelijks netwerk. 
Nu nauwelijks netwerk. 

En ik weet het dat er meer mensen zijn die dagen niemand zien. 
Maar mijn probleem is dat ik in onderprikkeling kan geraken. 
En dat voelt ook naar. 
Niet de intense paniek van overprikkeling. 
Mijn hoofd is echt wel rustig. 
Maar het passieve.... 
De grote aaneenschakeling van dagen dat mijn leven niet meer behelst dan bovenstaande activiteiten. 
En gevoelsmatig in een grote zwarte kerker zitten. Een gat waar ik ongemerkt ingezogen wordt. 



En ook bij onderprikkeling is onderstaande erg herkenbaar. 






woensdag 15 januari 2020

Aandacht

Oudste aan tafel: 

‘Weetje wat bij autisme vaak het geval is - en ik bij jou en Vincent terug zie?’: 
Dat mensen met autisme eigenlijk geen contact willen - wat neurotypen (mensen zonder autisme) onder contact verstaan - maar alleen aandacht willen. 

‘Echt contact maken kúnnen jullie niet - behalve puur functioneel. Voor de aandacht of een andere behoefte.’ 

Hij zou wel eens dichter bij de waarheid kunnen zitten, dan me lief is. 





dinsdag 14 januari 2020

Trappetje

Met dit trappetje (‘gepikt’ van autisme.tv), kan ik mijn proces mooi inzichtelijk maken. 

Als je kijkt naar het treetje vóór de uitbarsting, had ik vroeger een houding van: ‘anderen moeten mij maar begrijpen. Als zij anders op mijn gedrag zouden reageren, zou het niet tot een uitbarsting hoeven komen.’. 
Maar dan maak ik mezelf slachtoffer van mensen die mij niet kunnen of willen begrijpen. 

Het is nu eenmaal een feit dat er mensen zijn, die niet in de behoefte begrepen te worden kunnen of willen voorzien. 
De beperking is de grens. 

Nu besef ik steeds meer dat je op de alleronderste tree moet inzetten. Proberen voor te zijn dat je overprikkeld raakt (voorzover dat in je macht ligt natuurlijk!!)

En soms is het nodig dat ook anderen niet voor onnodige prikkels zorgen. Al aan de voorkant, stoppen ze met reageren. Een soort Dam die moet voorkomen dat ik weer op dit trappetje terecht kom. 

En nee.... het is helaas niet altijd te voorkomen. 
Maar al wat wel kan, is zoveel beter voor mijn mentale gezondheid. 
Want je leven lang traplopen, omdat je niet doorhebt hoe en waar dat te stoppen, put een mens uit... zijn vele marathons bij elkaar.  

Ik mag voor mezelf zorgen. 
En anderen voor mij. 
Om te voorkomen dat de eerste tree beklommen wordt. 


zaterdag 11 januari 2020

Houden van



Zo dacht ik ook altijd dat het was. 
Maar heb ondertussen geleerd dat houden van zich ook kan uiten in wegdraaien. Maar dan uit liefde om mij niet in overprikkeling te brengen. 
Omdat mijn hoofd voorheen uit ging van het model als in het plaatje dacht ik altijd dat het was omdat ik niet voldeed aan hoe anderen wilden dat ik zou zijn... 
Maar bij het wegdraaien uit liefde is het júist omdat gerespecteerd wordt dat ik ben wie ik ben. 
En als dat is om overprikkeling te voorkomen, voelt het als een omarming. En zeg ik er ‘dankjewel’ voor. Want de liefde blijft. 

zaterdag 4 januari 2020

Mijn systeem

Ik heb het in eerdere blogs al gehad over normale- en reële Justine. Normale Justine is niet één of ander onbereikbaar doel, waar ik mezelf mee kwel, omdat ik het nooit zal zijn of worden. Ik ben het beiden. Ik ben normale Justine die sociaal normaal is. Gepast reageert. En alles wat het leven niet zo ingewikkeld maakt. 
Gewoon doen ipv eindeloos redeneren en analyseren. 
Gewoon laten als iets voorbij is ipv er jaren in te blijven hangen. 
Geen puzzelstukjes en open eindjes, maar overgave en tevreden met wat is. 

Ik heb mezelf even uitgetekend: 


Die binnenste, gele kern. Dat is ‘normale Justine’. 
Dat is ook wie ik van binnen ben. 
De pijlen zijn alle informatie die in en uit mij gaat. 
De rode lijn rondom mijn normale kern is mijn autistische brein. 
Al die informatie passeert dat autistische brein dus. 
Noem het: mijn systeem. 
Mijn verwerkingssysteem. 
Mijn unieke besturingssysteem. 
Met eigen code-taal. 

Wat er naar de buitenwereld zichtbaar is van mij is ‘reële Justine’. Die ring is dus niet meer het oorspronkelijke gele. 
Af en toe wel. Dan vallen reële en normale Justine samen. Dan voel ik me rustig, groen, in balans. 
Maar meestentijds is er een enorm verschil in hoe normale Justine weet hoe iets zou moeten en wat reële Justine laat zien, horen, etc. En dáár komt weer reactie op van anderen. Of uit liefde voor dat unieke systeem juist niet. 
Maar wát er ook binnen komt (of nagelaten wordt). Ook dát moet weer door dat unieke rode systeem heen... 

En je merkt al levenslang dat hoe er op mijn ‘reële-Justine’ gedrag gereageerd wordt heel anders is dan er op andere mensen met gewone systemen gereageerd wordt. 
Je wordt gepest. Genegeerd. Mensen vinden je vreemd..
Of gaan tegen e praten/schrijven of je een kind bent. Of er wordt rekening gehouden met het zo andere systeem dat er uit voorzorg helemaal niet gereageerd wordt. Hoe dan ook: het is anders. 

En dát wordt dus de hele dag, mijn hele leven waargenomen door dat stukje ‘normale Justine’ dat in mij zit. 
Noem het mijn ziel. 
Daar zit dan ook de pijn. 
Die ziel krijgt niet de reacties binnen die het op grond van normaalheid binnen zou moeten kunnen krijgen. 
Vanbinnen ben ik de persoon die sociaal is, aansluiting heeft, niet buitensporig reageert op prikkels van buitenaf, lacht, danst, vrij is. 
Mijn ziel leeft dan ook met ernstige tekorten. 
En dat verscheurt letterlijk mijn hart. 

Het verschil tussen hoe mijn leven zou kunnen zijn en wat het in werkelijkheid is... daar in die gele kern zit het diepe verdriet. Zit de schreeuw om gezien te worden. Want dat stukje is (meestal) zo onzichtbaar naar buiten toe. Vervormd tot gedrag wat wel reëel is, maar ik vanbinnen niet ben. 
Het wil dezelfde erkenning als andere normale systemen. 
Mijn normale ik, gevangen in een systeem dat zo anders werkt. 

......

donderdag 2 januari 2020

De Hemel

In deze heerlijke hemel 



was mijn gevangen ziel (normale Justine onder een schil van reële Justine... (met een zo ander systeem)) voor even vrij. 
Het ziet er niet uit. 
Maar dat maakt niet uit. 
Lach mee. 
Met mijn avontuur als Cacauboer. 













Zo vrij moet de hemel zijn. 
Dat sluiten we hemels af. 




zondag 29 december 2019

Oh, dat heb ik ook!

Oh, dat hebben ook!
Dan is het niet perse autisme hoor! 

Hoe vaak ik dat ook wel niet gehoord heb! 
Deze week nog... 

‘Toevallig’ (ik geloof niet in toeval, vandaar tussen aanhalingstekens... ik geloof meer in ‘het moest zo zijn’) kwam ik dit plaatje tegen. 

De spijker op de kop.

Vertaling van de 4 plaatjes, voor wie Engels lastig is, of het moeilijk kan lezen.

  1. Links boven: 
    1. Vogel links: (waarschijnlijk naar aanleiding van iets wat vogel rechts vertelt heeft over zijn autisme) 'Dat is niet typisch autistisch hoor! Iedereen heeft of kan daar last van hebben!' 
    2. Vogel rechts tegen vogel links: 'Misschien ben jij dan óók autistisch?
  2. Rechts boven: 
    1. Vogel links: 'Wát???'
    2. Vogel rechts legt uit: 'Het is best mogelijk dat je denkt dat dit iets is waar iedereen last van heeft of kan hebben, maar in de praktijk is dit juist iets dat vaak toegeschreven wordt aan autisme'. 
  3. Links onder: vogel links denkt nu na. 
  4. Rechts onder: vogel links weer: 'Wát????'...  
Lees ook even wat ik onderaan deze blog in een opmerking geplaatst heb. 
Dat is denk ik een stukje extra uitleg/verdieping.