maandag 13 augustus 2018

Al hebben mijn vader en moeder mij verlaten

Al hebben mijn vader en moeder mij verlaten,
toch neemt de HERE mij aan.
Wijs mij uw weg, HEER,
leid mij op een effen pad,
bescherm mij tegen mijn vijanden, Psalm 27:10-11



In mijn rood-aanvallen - de momenten waarop mijn EQ van een 8-jarige bovendrijft (vluchten, schreeuwen (zelfs in het openbaar - heb dat dan niet meer door...zó zit ik dan in mijn roodheid)) en niet meer - zoals in het groen - gemaskeerd wordt door mijn (hoge) IQ - begrijpen zelfs mijn geliefden me niet altijd. Worden er hevige discussies gevoerd i.p.v. te zorgen voor ontprikkeling, wordt er terug geschreeuwd in een poging te proberen mij te bereiken. Zaken die verre van helpend zijn en voor mij het gevoel geven op zielsniveau verlaten te worden door mijn geliefden. In mijn roodheid ben ik niet redelijk tegen mijn geliefden en om ze die pijn te besparen verlaat ik (nog steeds als die 8-jarige) (het liefste) mijn gezin. En door mijn bril bekeken ook reëel, want voor mijn ziel voelt het ook of ik letterlijk in de steek gelaten wordt. 



Het lukt mijn geliefden niet mee te reizen naar de weteld waar ik op dat moment in zit. Dus dat stukje moet ik ook echt alleen doen. 
Dus mijn reactie is logisch: ik word pijn gedaan doordat ik echt alleen in die rode wereld achterblijf, en in die rode wereld doe ik hun alleen maar pijn. 
Dat gun ik ze niet, maar het gebeurt wel. 
Samen met de onverteerbare pijn alleen in die rode wereld te zijn (dat zelfs mijn geliefden mij daar verlaten), wil ik vluchten, scheiden, als een kind van 8 uit alle relaties stappen. 

Zo’n dag was het vandaag. 
Dat begroot me. 
Want het had een leuk vakantiedagje kunnen zijn. 
Een onduidelijke situatie (met oudste en vriend en man) heeft me rood gemaakt en dat heeft de hele dag bedorven. 

Mijn enige troost én rust in deze is bovenstaande tekst. 

vrijdag 10 augustus 2018

Keer op keer op keer

De pijn 
Van het hier op aarde zijn. 
De pijn 
Van niet verbonden zijn. 
De pijn van niet voor mij de juiste zijn. 
Na enige tijd 
Volgt het besluit. 
Het oprecht proberen met mij om te gaan 
leidt tot het tot de ontdekking komen 
dat omgaan met mijn autistische zijn 
niet tot hun vaardigheden behoort. 
Andere persoonlijkheid. 
Botsingen. 
Pijn. 
Schade. 
Van vriend 
Tot vriend van zoon 
Tot goedbedoelende, liefdevolle fb-vriend. 
Van vage bekende die dacht het wel te kunnen 
Tot counselor of pastor. 
Misbegrijpen 
Andere invulling van de feiten. 
Het spreken van een andere taal. 
Mens na mens na mens 
Verdwijnt
Telkens weer die hoop. 
Van mensen met oprechte interesse. 
Een podium? 
Ik? 
Een podium in een lege zaal. 
Publiek houdt het niet vol te blijven. 
Een handjevol trouwe gasten. 
Éën die de tranen achter de coulissen kent. 
Van telkens, telkens, telkens weer te moeten horen 
dat mensen niet meer willen en vooral niet meer kúnnen. 
En ál die mensen zijn me zó lief!!! 
Hoe diep moet een mens nog lijden??? 
Lijden aan autistisch en daarmee afgesneden zijn. 
Moeizame communicaties. 
en alwéér die verlatingspijn. 
Van mensen die je écht dierbaar zijn? 
Die je om bovengenoemde redenen niet meer willen zien, elke contactzoeking categorisch afwijzen. 
Die om bovengenoemde redenen niet meer op je lip willen leven. 
Die de hele dag door negatieve feedback geven. 
Mijn ziel doorsneden. 
Doorklieft. 
Het maakt me bang, boos, verdrietig en al rood om niets. 
Zóveel pijn kan mijn ziel niet meer dragen. 
Ik wil er niet meer zijn. 




woensdag 8 augustus 2018

Geholpen?

Ik plaatste op fb deze foto met de vraag wat mensen hierin zagen: 



Er kwamen verscheidene reacties van ‘moe’. ‘Niet in het nu’, etc. 
Laat ik zeggen dat ik er vrijwel altijd moe uitzie en dat ook bén. Hersenen die gewoon al 50 jaar in vol bedrijf werken. 
 
Maar het werkelijke verhaal bij deze foto was dat we in de middle of nowhere zaten met een lekke band. 



Na anderhalf uur verveeld wachten, belden we de fiets-ANWB. 
Ze kwamen. 



Maar konden niet helpen. 
Er bleek een scheur in de band en daar konden ze niets mee. 
Wel regelden ze een taxi waarmee Ton mét fiets in de auto naar de camping werd gebracht. 
Ik fietste met de jongens terug. 
Morgen naar de fietsenmaker dus. 

Ik moest denken aan geloof. 
Hij is éën gebed (telefoontje) van me vandaan. 
Hij kan me niet altijd helpen - in de vorm van genezing of een andere instant-oplossing. 
Wel zorgt Hij voor je. 
Zodat je verder kunt. 
En in eigen verantwoordelijkheid kunt werken aan het vervolg. 

En ben ik dan opnieuw in n(R)ood, dan bel/bid ik gewoon opnieuw. 

Zo zie je maar. 
Dat beelden zo verschillend geïnterpreteerd kunnen worden. 
Vermoeidheid. 
Waar verveling speelde. 
Verveling waar ik chronisch moe ben. 
Hoe kijk je? 

Het doet me denken aan wat ik eerder schreef: 



Ik plaatste deze foto met de ondertitel in de ‘gevangenis’ met  allemaal nieuw personeel dat hem nog moet leren kennen. 

Daarop reageerde iemand terecht: ik zie een ontspannen, lieve jongen. 

Het is een typisch gevalletje van twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Beiden waar. 

Lees ook deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/perceptie.html?

Onze beleving van de werkelijkheid was op dat moment gekleurd van een telefoontje dat we even daarvoor hadden met Nijmegen. Ze vertelden dat jongste veel spanning had. Er was veel nieuw personeel op die afdeling dat hem nog moet leren kennen. Hij was onrustig van de onrust in de groep. Alleen de één op éën momentjes verliepen wat beter. 
Onze beleving van de werkelijkheid is gekleurd, omdat wij de aanblik van de gebouwen kennen, de anti-scheurpakjes, de ‘uitloop’-pleintjes met hoge hekken achter de kamers die in het slot vallen (met enkel een kijkgaatje in de deur. 
Elke neutrale bezoeker zou als eerste aan een gevangenis denken bij de aanblik ervan. Oudste en vriend van hem zeker wel. Die weet aan derden dan ook haarfijn te vertellen hoe zijn observatie is. 

Gekleurd door deze werkelijkheid ontstond de ondertitel. 

En een andere perceptie van de werkelijkheid is dat er een lieve, ontspannen jongen ligt. 
Nou is mijn werkelijkheid ook al gekleurd door het feit dat ik weet hoe kortstondig zo’n moment kan zijn. Dat hij 5 minuten later zichzelf alweer kan slaan in onder- of overprikkeling. 
En daar sturen ze uiteraard geen foto van. 

Ik moet ook een beetje denken aan het volgende. Als ik oude foto’s van Vincent terug zie, uit zijn  eerste jaar, dan zie ik vooral nog een volmaakte, doodnormale dreumes. Hoe is het mogelijk dat hij geworden is, wat hij geworden is? Van een normaal uitziende, stoere éénharige naar accepteren dat hij niet normaal blijkt. Geen wonder dat de ontkenningsfase van de chronische rouw zo lang duurde, hardnekkig was, en bij terugzien van die foto’s weer zo gemakkelijk de kop opsteekt. 
Ik zie een prachtig, lief, stoer mensenjoch. 
En ik moet moeite doen dat nu - door zijn beperkt zijn - nog in hem te zien. 
Dit kan toch niet?
Nee. Maar het is wel zo. 

Ik zie de gebrokenheid van nu en als moeder ook nog hoe het was op mijn netvlies heb. 

De plaatjes van de nog volmaakt-lijkende dreumes en de zeer gebroken puber van nu, lopen in mijn hoofd door elkaar. 

En ik denk dat het zo ook met God de Vader was. 
Hij ziet ons hoe we oorspronkelijk bedoeld waren. 
Als Hij naar ons kijkt, ziet Hij Jezus en dus dat oorspronkelijke weer terug. 
Of Hij het babyboek van ons pakt en de foto’s ziet van volmaakte mensenkinderen. Hoe kon dit ooit uitgroeien tot diepe gebrokenheid? Dat kan toch niet zo zijn? Hoe is het mogelijk! 
Ik denk dat God de Vader met hetzelfde verdriet naar Zijn gebroken mensenkinderen kijkt, als ik naar jongste kijk. 
En tegelijkertijd ziet Hij in ons nog altijd die volmaaktheid, omdat Hij Jezus ziet al Hij kijkt naar ons. 
Zoals het nu is, hoort het niet te zijn nee. 
Maar zo is het wel. Ik kan me de ontreddering van God de Vader zo wezenlijk goed voorstellen en invoelen. 
Onze levens staan vaak zo ver af van hoe het had kúnnen zijn. Als Hij door Jezus het volmaakte plaatje ziet, is dat in schril contrast met de werkelijkheid. Dat doet Hem pijn. 
Hij houdt zoveel van ons. En had ons zó andere ervaringen gegund. Gelukkig mogen we voorproefjes hebben van hoe het worden kan en zijn zal als we dicht bij Hen leven. Een doorkijkje - nu al - naar Gods Nieuwe Weteld. 

Als ik de foto’s zie van jongste in zijn dreumestijd, zie ik nog dat volmaakte kind. Het is in schril contrast met waar we nu vaak naar kijken. Dat doet pijn. Wat had je hem andere ervaringen gegund dan spelend met zichzelf op een instellingsterrein te zijn. Gelukkig mogen we ook in hem voorproefjes zien van Gods Nieuwe Wereld. Dat zijn de momenten van rust, ontspanning, contact door zijn autisme heen. 

En dwars door de gebrokenheid heen, ligt daar die lieve, ontspannen jongen. 
Een andere perceptie van dezelfde werkelijkheid. 
Beiden waar. 

maandag 6 augustus 2018

Ont-spannen

Mijn vorige blog ging over onstspannen. Interpreteer je deze foto als ontspannen zijn of laat je alles meeresonerrn in je hoofd en zie je dat vooral als je naar deze foto kijkt. Zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/08/ontspannen.html?

Deze blog gaat over ont-spannen. 
Op het moment van schrijven lig ik in de vouwwagen. We zijn op vakantie. Tot vrijdag nog zonder jongste. ‘Ontspan en geniet ervan’ is een welgemeende opmerking van velen. En ik weet dat het ze me oprecht gunnen. 
En lukte dat maar. 
Ik doe mee aan dingen. 
En probeer er ook echt van te genieten. 
Maar ó dat hoofd blijft zo bezig. 
Deels door dingen die ik zelf constant tracht te analyseren. 
Deels getriggerd door anderen. 
Door oudste en vriend die me voortdurend wijzen op gedrag van mij dat écht buiten de norm valt en waardoor we - volgens hun zeggen overal opvallen en zij zich daar best voor schamen en zij zich kapot ergeren dat IK die schaamte dan niet heb. 
Deels heb ik dat niet, omdat ik me gedraag zoals altijd. Het is voor mij gewoon gedrag en heb niet eens dóór dat het buiten de norm zou zijn. En deels omdat ik er echt vrijer in ben. Want al heb ik het niet door. Ik neem als feitenkennis aan dat het zo is. En er vanuitgaande dat er zo is... ‘dan denken mensen er maar wat van’. 
Zij zijn nog veel meer bezig met sociaal gewenst gedrag en wordt letterlijk de hele dag aangesproken op war niet gewenst is. En dat is niet leuk. Het maakt dat ik in mijn eigen wereld keer. 
Ik wil niet dat hij rekening houdt met mij wat dat betreft. 
Hij moet zijn gevoelens niet opkroppen, omdat ik dan mogelijk blauw zou kunnen worden (een kleurenfase die door sommigen deskundigen ook nog wordt gebruikt naast groen/oranje/rood). Het is goed dat hij zegt wat hij voelt. Het leven is voor hem al moeilijk zat. 
Uit liefde voor hem sta ik het toe. 
Dat ik blauw wordt, ligt buiten zijn verantwoordelijkheid. 

Dat is hetzelfde als met reageerders op mijn Posts. 
Niet wát ze zeggen is het probleem. 
Het probleem is dat mijn hersenen op volle toeten gaan draaien, alles gaan analyseren. 
Op een rijtje trachten te krijgen. 
En zeker als er dan nog hele discussies ontstaan, dan verdiep ik me in alle meningen. Weet op den duur niet meer wat ik zelf nu eigenlijk denk en vind. Ga overal in mee, omdat overal wel waarheid in zit. 

Één reactie met inhoud doet me onmiddellijk naar binnenkeren en mijn hoofd gaar dagenlang (of soms weken, maanden, jaren) aan de gang met allemaal deelstukken ervan. En maar puzzelen, puzzelen, puzzelen in mijn hoofd. 

Mogen mensen dan niks meer zeggen? 
Nee. 
Het is ook niet hun verantwoordelijkheid als het gebeurd. 
Want dat het gebeurd is niet te voorkomen. 
Ik pik er een detail uit. En blijf malen, malen, malen. 

Dat gebeurde toen ik 4 was zonder social media. Gebeurt nu met social media. Social media is niet de oorzaak. Dat zijn mijn autistische hersenen en die neem ik letterlijk overal mee naar toe. 
Ook de vakantie in. 
Ook social media in. 
Er is geen uit-knop. 

Ik wil ook alles wat tegen me gezegd wordt kunnen begrijpen. Een soort inlevingsvermogen op wilskracht. Cognitief begrijpen door extreem te analyseren maakt dat ik het juist extreem doordenk. Mijn hele leven al. Juist zo ver dat anderen dat al niet meer bedenken. Maar ik ben er nog mee bezig. Maar die ander allang niet meer. Daarom is het voor hen zo onbegrijpelijk en dat is voor mij weer onbegrijpelijk. 

Dat gebeurt dus de hele dag door wat oudste en vriend allemaaal uiten (wat hen echt dwars zit). 
En door reacties op social media. 

Vandaag gingen we varen. 


Maar mijn hoofd bleef analyseren over een reactie die ik even daarvoor las. 

Het was een reactie op mijn blog over Job: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/08/leeg-vat.html?
Het kwam er op neer dat het ‘mis’ gaat zodra mensen gaan reageren. 
En de terechte vraag hier was dat de vrienden van Job zeiden dat alles zijn schuld was en dat mijn vrienden dat niet zeggen. 
Maar dat reacties in liefde gegeven worden, gericht op Zijn herstel voor mij. 

Mijn hoofd kon gedurende het varen niet meer stoppen. 
Ik bleef hier over denken.

1. Ik heb nooit willen zeggen dat vrienden mij de schuld van alles willen geven. 
2. Ik zie alle liefde van reageerders echt wel. 

Het gaat niet zo zeer om wát ze zeggen. Maar het feit dat mijn hoofd met álles aan de haal gaat. Waardoor in het nu leven nauwelijks lukt (mindfull aanwezig zijn in het nu en de malende gedachten als wolkjes aan de lucht voorbij laten drijven, helpt wel. Iets wat ik bij mindfullness voor autisme geleerd heb. Maar de wolken blijven aangevoerd worden. Een eindeloze stroom aan analyserende gedachten). 

Het is dus een feit dát dit gebeurd. 
Of de inhoud van de reacties nu kant A of kant B opgaan. 
Ik ga niet malen omdat ik me aangevallen voel door een reactie. Een reactie - welke ook - is vaak het indrukken van een startknop waarmee ik álles analyseer. Daarom zie ik ook oprecht wat in alle meningen vaak. Ik kan het allemaal berederen. 

Wel vroeg ik me oprecht af: kennelijk hebben mensen het gevoel dat ik van deze onrust kan herstelllen (want Jezus droeg het) en hun reageren is daar echt in liefde op gericht. 
Ik waardeer dat zeer. 
Vind dat ook erg lief. 
Positief kritisch omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken. 

Mijn afweer daarin is niet omdat ik niet zou WILLEN herstellen. 
Ik weet hoe Zijn liefde werkt. En wat Hij voor me gedaan heeft en nog steeds doet. Op trauma gebied heeft Hij al erg veel genezen. 

Maar juist die onrust in mijn kop wat ik voortdurend beschrijf is GEEN ziekte. 
Mijn informatieverwerking werkt compleet anders. Daardoor neem ik dezelfde feiten anders waar. Ervaar ik er pijn van. Lukt loslaten zo moeilijk. Blijf ik in mijn eigen wereld analyseren en vertoon ik gewenst gedrag (probeer aan de buitenkant te genieten.... en doe daar mijn UITERSTE best voor, omdat ik dat mezelf en mijn gezin ook gun). Ervaar ik onrecht waar anderen zich van geen kwaad bewust zijn etc. 
Als je dit als wonden blijft zien die genezen moeten worden, dan snap ik dat ik overkom als eigenwijs en bang voor harde heelmeesters. 

Ik zou maar wat graag van die muur tussen mij en EEN IEDER om mij heen af zijn. 
En dat een beetje kunnen accepteren - dat het is zoals het is en Hij er hoe dan ook bij is en van me houdt - helpt me. Dat geeft rust. 
Maar als mensen het signaal blijven uitzenden dat er iets of alles van me genezen moet of zou kunnen worden, voelt dat voor mij ook of anderen dus niet KUNNEN accepteren dat dit is wie ik ben. 
Ik besef dat dat ook een stukje onkunde is en ten diepste niet begrijpen wat autisme behelst. 
En omdat ik dat weet neem ik ze niets kwalijk. Waardeer ik hun liefde voor mijn heil zeer. Het hart van Jezus dat ze met mij willen delen. Dat ze mij ook zo gunnen. En misschien ook niet beseffen dat ik dat op een ándere manier dan hen allang heb. Misschien minder met het hart. Maar God is veel groter dan dat. Werkt in mijn dromen bijvoorbeeld. 
Het doet me oprecht verdriet dat mensen me zó lief hebben dat ze me genezing gunnen, maar ten diepste niet beseffen dat het niets met genezing te maken heeft. Dat doet me verdriet om hen. Omdat ze zoveel liefde voor me hebben, maar dat in hun ogen op een muur afketst (van onwil/verzet). Ik zie hun gebed en inspanningen. Dat is zo verdrietig. Hun liefde voor mij. 

Maar ik ervaar Zijn hart in het beseffen dat ik ben zoals ik ben en dat niet kan en hóeft te veranderen. Ik ben geliefd, zelfs met mijn voortdurend werkende kop. Ik ben geliefd zelfs door mijn unieke-zijn heen. 

En reageren noch niet reageren kan mijn onrust veranderen. 
Het zal altijd zo blijven dat reacties tot onrust leidt. 
Zó serieus neem ik elke reactie in liefde gegeven. 
Onrust of niet. Het zal me nooit kunnen scheiden van de liefde van Jezus. 

Bij Job ontstaan de problemen als zijn vrienden gaan praten. 
Het kantelpunt ligt m.i. bij dat de vrienden gaan praten. 
En niet bij de inhoud (dat ze Job zelf de schuld geven van zijn eigen lijden). 
Bij mij ligt het kantelpunt ook bij het beginnen te reageren van mensen (of dat nu irl is of op social media gebeurt, maakt niet uit). Het is de start-knop van de ene na de andere associaties en koppelingingen die ik in mijn hoofd maak. En dat eindigt niet. Ook niet tijdens varen, rummicubben, etc. 
Dus daar ligt bij mij het probleem. 
De enige vergelijking met het verhaal van Job is dus dat het probleem begint als mensen gaan praten en ik dus ook beter begrijp als mensen om die reden in liefde blijven zwijgen. 
Om te voorkomen dat ik op de loop ga met dingen. 
Maar het is geen voorschrift om niet te mogen praten. 
Net als bij oudste zou ik niet willen dat het ten koste gaat van echtheid. Ik waardeer daarom élke reactie in liefde gegeven. En met de ene reactie kan ik meer dan met de andere. 
Maar dat ze voor problemen in mijn anders-informatie-verwerkende-hoofd zorgen is geenszins de schuld van de (niet)-reageerders. Het is een gegeven feit als gevolg van mijn unieke-andere-zijn.
Geen verwijt. Wel een feit. 
Het maakt me heel blauw. 



Overprikkeling zal blijven zolang ik leef. En Godzijdank gebruikt Hij het zwakke om het sterkte te beschamen. Gebruikt Hij mij op mijn eigen plek. In genade aangenomen en aanvaard, hoe gekmakend mijn hoofd ook is of kan zijn. Mijn gekmakende hoofd bepaalt niet wie ik ben. Dat bepaalt Hij. Dat is de genezing IN het lijden. Geen genezing ván het lijden. 






vrijdag 3 augustus 2018

Ontspannen



Ik plaatste deze foto met de ondertitel in de ‘gevangenis’ met  allemaal nieuw personeel dat hem nog moet leren kennen. 

Daarop reageerde iemand terecht: ik zie een ontspannen, lieve jongen. 

Het is een typisch gevalletje van twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Beiden waar. 

Lees ook deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/perceptie.html?

Onze beleving van de werkelijkheid was op dat moment gekleurd van een telefoontje dat we even daarvoor hadden met Nijmegen. Ze vertelden dat jongste veel spanning had. Er was veel nieuw personeel op die afdeling dat hem nog moet leren kennen. Hij was onrustig van de onrust in de groep. Alleen de één op éën momentjes verliepen wat beter. 
Onze beleving van de werkelijkheid is gekleurd, omdat wij de aanblik van de gebouwen kennen, de anti-scheurpakjes, de ‘uitloop’-pleintjes met hoge hekken achter de kamers die in het slot vallen (met enkel een kijkgaatje in de deur. 
Elke neutrale bezoeker zou als eerste aan een gevangenis denken bij de aanblik ervan. Oudste en vriend van hem zeker wel. Die weet aan derden dan ook haarfijn te vertellen hoe zijn observatie is. 

Gekleurd door deze werkelijkheid ontstond de ondertitel. 

En een andere perceptie van de werkelijkheid is dat er een lieve, ontspannen jongen ligt. 
Nou is mijn werkelijkheid ook al gekleurd door het feit dat ik weet hoe kortstondig zo’n moment kan zijn. Dat hij 5 minuten later zichzelf alweer kan slaan in onder- of overprikkeling. 
En daar sturen ze uiteraard geen foto van. 

Ik moet ook een beetje denken aan het volgende. Als ik oude foto’s van Vincent terug zie, uit zijn  eerste jaar, dan zie ik vooral nog een volmaakte, doodnormale dreumes. Hoe is het mogelijk dat hij geworden is, wat hij geworden is? Van een normaal uitziende, stoere éénharige naar accepteren dat hij niet normaal blijkt. Geen wonder dat de ontkenningsfase van de chronische rouw zo lang duurde, hardnekkig was, en bij terugzien van die foto’s weer zo gemakkelijk de kop opsteekt. 
Ik zie een prachtig, lief, stoer mensenjoch. 
En ik moet moeite doen dat nu - door zijn beperkt zijn - nog in hem te zien. 
Dit kan toch niet?
Nee. Maar het is wel zo. 

Ik zie de gebrokenheid van nu en als moeder ook nog hoe het was op mijn netvlies heb. 

De plaatjes van de nog volmaakt-lijkende dreumes en de zeer gebroken puber van nu, lopen in mijn hoofd door elkaar. 

En ik denk dat het zo ook met God de Vader was. 
Hij ziet ons hoe we oorspronkelijk bedoeld waren. 
Als Hij naar ons kijkt, ziet Hij Jezus en dus dat oorspronkelijke weer terug. 
Of Hij het babyboek van ons pakt en de foto’s ziet van volmaakte mensenkinderen. Hoe kon dit ooit uitgroeien tot diepe gebrokenheid? Dat kan toch niet zo zijn? Hoe is het mogelijk! 
Ik denk dat God de Vader met hetzelfde verdriet naar Zijn gebroken mensenkinderen kijkt, als ik naar jongste kijk. 
En tegelijkertijd ziet Hij in ons nog altijd die volmaaktheid, omdat Hij Jezus ziet al Hij kijkt naar ons. 
Zoals het nu is, hoort het niet te zijn nee. 
Maar zo is het wel. Ik kan me de ontreddering van God de Vader zo wezenlijk goed voorstellen en invoelen. 
Onze levens staan vaak zo ver af van hoe het had kúnnen zijn. Als Hij door Jezus het volmaakte plaatje ziet, is dat in schril contrast met de werkelijkheid. Dat doet Hem pijn. 
Hij houdt zoveel van ons. En had ons zó andere ervaringen gegund. Gelukkig mogen we voorproefjes hebben van hoe het worden kan en zijn zal als we dicht bij Hen leven. Een doorkijkje - nu al - naar Gods Nieuwe Weteld. 

Als ik de foto’s zie van jongste in zijn dreumestijd, zie ik nog dat volmaakte kind. Het is in schril contrast met waar we nu vaak naar kijken. Dat doet pijn. Wat had je hem andere ervaringen gegund dan spelend met zichzelf op een instellingsterrein te zijn. Gelukkig mogen we ook in hem voorproefjes zien van Gods Nieuwe Wereld. Dat zijn de momenten van rust, ontspanning, contact door zijn autisme heen. 

En dwars door de gebrokenheid heen, ligt daar die lieve, ontspannen jongen. 
Een andere perceptie van dezelfde werkelijkheid. 
Beiden waar. 

woensdag 1 augustus 2018

Leeg vat?

Als het vat leeg is, kan Hij het weer vullen. 
Vandaag moe van alles. 
Ik en man zijn zó moe en dat -  samen met vakantievoorbereidibgen treffen - de dag voorbijvliegt en we er de derde dag op rij niet toe gekomen zijn om te informeren in Nijmegen hoe het met jongste is. 

Maar wat positief is: geen fixaties/obsessies vandaag. 
Dat geeft rust. 

En gaandeweg de dag twee inzichten toegereikt gekregen. 
Inzichten op mijn golflengte, waar ik echt wat mee kan. 

1. Dat mijn echtheid echtheid bij anderen oproept. Dat kan voor mij positief of negatief zijn. Maar het is wel wat er gebeurd op mijn Posts. 

2. ‘De vrienden van Job waren op hun best toen ze hun mond hielden. En toen ze begonnen kwam er geen goed woord uit. Ik denk dat je veel Facebookvrienden hebt die zijn als de zwijgende vrienden van Job. Ze zien je wel, ze lezen je wel, maar reageren lang niet altijd. Dat is het lastige van elkaar niet altijd zien. Een "like" je zou als een "hug: kunnen werken, maar doet dat altijd niet. Kortom blijf gewoon en wij zijn al zwijgend betrokken en houden van je!’

Die woorden zijn raak. En als je alles terugleest van de afgelopen tijd, ging het inderdaad mis toen vrienden gingen praten. 
Is dit in lijn met wat ik eerder schreef over geen advies willen? Zeker. ‘Wel gehoord, maar niet geholpen’, werd al snel de samenvatting. 
En dat horen? 
Soms kun je beter niets zeggen. 
Zelfs als ik geen overzicht heb. 
Plots heb ik veel meer begrip én respect voor zoveel zwijgende vrienden van me. Vrienden waarvan een groot aantal wel degelijk van me houdt. 

En dat besef vult mijn lege vat. 
En ik kan rustig slapen. Want dit is mijn koppie uit. 
En hopelijk morgen de tijd én rust/energie vinden om te informeren naar het welzijn van jongste. 
Want mijn hart is ten alle tijden met hem verbonden. 





dinsdag 31 juli 2018

Uitgeput

Uitgeput
Uit-geput
De bron lijkt leeg. 
En ik ben uit-geput. 
Lege vaten. 
Met lege vaten keer ik weer. 
De dagen hebben me gesloopt. 
Dat mensen meenden verantwoordelijkheid te moeten dragen voor wat zich in MIJN tuin afspeelt. 
En dat gaat niet goed. 
Tekort geschoten 
Had ik zelf die verantwoordelijkheid moeten pakken voor wat er in mijn tuin gebeurde? 
Ik koos ervoor het niet te doen. 
Omdat het ook tuintjes van anderen betrof. 
Hoe goed de zorg ook bedoeld. 
Hij moet niet ongepast zijn. 
Maar met die goedbedoelde ongepaste zorg betraden ze wel mijn tuin. 
Omdat zwijgen geen optie was volgens hen. 
Hoe nobel ook dat streven. 
Ik heb de plicht naar mezelf en mijn gezin om goed voor mijn tuin te zorgen. 
En ja: met het openbaar tentoonstellen van wat er in mijn tuin groeit loop ik het risico dat er bezoek komt dat me rood maakt. 
Ik kom er deels op terug dat ik bewust dat risico loop. 
Maar dat ik dat risico loop,  is zeker. 
Betekent zorgen voor mijn tuin dat ik moet stoppen met het openbaar tentoonstellen? 
Of ga ik er mee door en pas ik beter op wie en op wat voor manier mijn tuin betreden wordt? Hoe goed bedoeld ook? Zelfs als mensen het voor elkaar willen opnemen in mijn tuin. Dan nog: moet mijn tuin het strijdtoneel zijn? 
Ik krijg alle stukjes niet meer aan elkaar gepuzzeld en ben uiteindelijk zélf het slachtoffer. 

En dat merk ik. 
Ik zit verzonken in oude dwangneuroses. 
Vlak na jongstes diagnose heb ik zo’n beetje elke halve minuut op internet gezocht naar de zoektermen ‘autisme en genezen’. 

Hoe kan deze stoere jongen - hier 14 maanden en zo normaal ogend - nou zo ernstig beperkt en autistisch blijken te zijn? 



Hoe kan het? 
Als vanouds kom ik dan weer op zijn BMR prik rond die tijd. 
Ik zie me nog - 2 dagen vóór hij ingeënt moest worden - in de keuken bij de radio staan, luisteren naar het verhaal van een moeder waarvan het kind recentelijk overleden was na die prik. Even kwam bij mij de twijfel. Zal ik thuisblijven over twee dagen? 
Ik durfde niet naar mijn gevoel te luisteren en tegen gezag in te gaan. De peuterspeelzaal waar hij heen zou, had als eis dat de kinderen ingeênt moesten zijn. Als hij daar niet heen kon, hoe moest het dan met ons (werk)leven. Dat fragiele evenwicht moest hoe dan ook overeind blijven. Bovendien: zijn drieëneenhalf jaar oudere broer heeft er ook niets aan overgehouden. Waarom hij wel? 
En het verliezen van vaardigheden nadien valt eerst niet eens op. De brabbelwoordjes verdwenen. Na-aap gedrag (handjes in de lucht bij zijn eerste verjaardag!), redelijk zelfstandig eten, staan, spelen; het verdween en kwam nooit meer terug. 
Ik ben daarna naar een homeopaat geweest die beweerde het vaccin te kunnen ontstoren. Honderden euro’s en een illusie armer, stond ik na tien sessies buiten. 
Naar Jan Zijlstra. 
Een diepe illusie armer, kwam ik buiten. 
Het gevoel dat het aan de prik lag bleef knagen. 
Tot de vrijspraak in april 2015, waarover ik toen ook schreef: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2015/04/vrijspraak.html?

Maar in tijden van zwakte. 
In tijden van uit-geput zijn. 
In zulke tijden komt de twijfel en het schuldgevoel weer boven. 
Ja tuurlijk had hij ook een erfelijke aanleg. 
Maar dat het zó erg zou worden? 
Is dat niet door externe factoren aangewakkerd? 
Nog steeds als ik foto’s terug zie, zie ik een normaal jochie. 
Ik had me zijn leven zo anders voorgesteld. 
En daarmee van ons hele gezin. 
En zo anders gegund. 
Want momenteel verblijft hij weer in de ‘gevangenis’ in Nijmegen. 
Het went om hem daarheen te brengen. 
En eigenlijk ook niet. 
Je kijkt door het raam van zijn kamer om nog één keer te zwaaien en ziet hem met zijn lichaam spelend op bed zitten daar. 
Een beeld dat op je netvlies blijft plakken. 
Wat had ik hem andere ervaringen gegund dan deze... 
Tranen lopen over mijn wangen bij het opschrijven van deze zin. 

Uit-geput als ik was, duik ik 24/7 internet op - en mijn hoofd/eigen wereld in - om elke 60 seconden ‘autisme genezen’ en ‘autisme BMR’ in te typen. 
En er verandert niets. 
Ik blijf uit-geput. 
Schep nu van een kurkdroge bodem. 
Tot ik besluit te gaan schrijven. 
Dit. 
Nu. 
Uit mijn hoofd. 
Wegvloeiend naar ‘papier’. 
Zwart op wit. 
Tekst op scherm. 
Dan kont er ruimte. 
Om mijn hoofd te laten vullen met Levend water. 
Daarvan raak je nooit uit-geput. 

By The way: een voordeel van deze fixatie: dat deze zich niet richt op mensen en bewijzen zoeken voor het onrecht dat ze me aandoen. Geen mensen het doelwit, maar mijn eigen chronische rouw. 

Waarom mijn ziel de ene keer voor het ene kiest en de andere keer voor het andere: het voelt beiden zo onopgelost. Zowel die rouw om jongste als dat onrecht. 
Bij beiden snak ik naar een einde. En ik bid mijn knieën blauw. Stoppen doet het niet. Zolang wij de ouders van jongste zijn, zal de chronische rouw blijven. En zolang ik besta zal mijn autistische ziel zwaar onrecht te verduren krijgen. Net zo chronisch. Mensen die uit de relatie stappen met mij, omdat er schade is. Schade veroorzaakt door verschillende golflengtes van uitzenden, voortdurend misbegrijpen. Voortdurende pijn, omdat niemand mijn golflengte echt kan vinden en er verkeerde hechtingen plaats vinden. 
Het eerste trauma hierdoor al aanwezig nog vóór ik praten kon. Hoe liefdevol mijn moeder ook was. Mijn golflengte kon en kan ze nooit bereiken. Over dat getraumatiseerde leven schreef ik al eerder deze blog: 
http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2017/06/een-getraumatiseerd-leven.html? 

Ik snak naar een einde van dat traumatiserende onrecht en naar het zo-niet-bedoelde-leven van jongste. 
Ik snak naar een einde daarnaar, maar in dit gebroken leven komt dat niet. Ik snak naar een einde. 
En put uit de www-bron om dat te bewerkstelligen. 
Dwangmatig. Urenlange fixaties. 
Uit-geput begon ik dit schrijven. 
Schrijven is ook: voor mijn tuin zorgen. 
En ik zal beter zorgen voor mezelf als bezoek zich ongepast met mijn tuin bemoeit. 
Alleen dan kan het bloeien. 
En kan ik het prachtschone resultaat blijven tentoonstellen.