vrijdag 19 oktober 2018

Herkenning!!!

Wat een herkenbare stukken m.b.t. de valkuil Vrtlatingsangst in het boek over Valkuilen: 





En iets van de verwoestende impact van het verliezen van een ouder wat doorwerkt tot in de volwassenheid beschreef ik naar aanleiding van de roman ‘het intieme vreemde’: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/06/de-rauwheid-van-verlate-rouw.html?
Een boek dat ik niet las, maar naar binnen zoog van de herkenning. 

En ook zo herkenbaar dat er andere valkuilen (emotionele verwaarlozing bijvoorbeeld) ontstaan ná het grote verlies. Door de manier waarop er gereageerd wordt. Een ouder die het niet lukt stabiel aanwezig te zijn. 

Heel veel (h)erkenning. 
Maar niet meer de extreme last die ik 10 jaar geleden had. Daarom ben ik nu denk ik ook aan dit boek toe. Omdat ik het in alle rust tot me kan nemen. Het is geen confrontatie. Ik geniet er van. Klinkt gek. Maar ik meen het.

donderdag 18 oktober 2018

En toen ging het knoeper knoeper knoeper fout

Na mijn bevrijdende blog eerder deze middag, was ik heerlijk voldaan in slaap gevallen. 

Man was naar mijn moeder bladeren opvegen. 
Hij zou half vier thuis zijn. 
Want kwart voor vier moest hij naar Nijmegen om Jongste op te halen. 
Kwart voor vier ... nog geen man.... 

Ondertussen had ik een telefoontje gehad van het hulpmiddelencentrum die voor Jongste een nieuwe incidenteel-rolstoel komen aanmeten.  Dat kan alleen op 2 november, omdat Jongste anders niet thuis is. 

Ik zette het in mijn agenda náást een afspraak bij de case manager voor mijn moeder en een plaatsingsgesprek voor jongste in Nijmegen. 
3 afspraken.... die door vele agenda’s (ook die van mezelf) niet anders kunnen.... 

Het werd héél druk in mijn hoofd.... 
Maar ik dacht... man is er zo en met een Koke thee vertel ik het, zodat er overzicht komt... 

Maar man kwam niet... 
Ik bellen... 
nog een keer bellen... 
60 keer verder.... 
bel mama op: hij is 5 minuten weg.... 
nog 60x bellen.... 
En een tijdsspanne verder waarin hij allang thuis had kunnen zijn.... 
Paniek steeds groter. 
Kleren uitgegooid, omdat roodheid letterlijk zorgt voor oververhitting. 

Eindelijk... even voor half vijf, nam hij op. 
Hij was al naar Nijmegen toe!!!! 
Hij besefte ineens dat het laat geworden was en geen tijd meer had naar huis te rijden, ds besloot gelijk door te rijden... 

Alles goed en wel.... 
Één telefoontje en deze rood-aanval van drie kwartier lang (en Oudste schaamte voor de buurt en lijdend onder een krankzinnige moeder), had voorkomen kunnen worden.... 
Niet voldaan aan de ‘wie, wat, waar, wanneer en hoe’....ik wist niet meer wat ik kon en moest verwachten... 
Gelukkig erkende hij zijn fout en luisterde naar mijn volle hoofd, waardoor ik nu groener deze blog schrijf. 

Een klassiek auto-probleem van me... 
enne... dit heeft niets met de valkuil verlatingsangst te maken... 
iets betere informatie-voorziening voor mij en er was niets aan de hand geweest... 

Pfffff


Bevrijding en vrijspraak

Wat houdt bevrijding in? Voor mij houdt bevrijding in: vrijspraak van niet helpende of verkeerd ontstane gedachten/(interne) stemmen. 
Soms is het demonisch. En is er gebed nodig. 
Zulke bevrijding heb ik ook meegemaakt. 
Maar veel vaker is het ontstaan uit verkeerde overtuigingen gevoed en in stand gehouden door onwetendheid of nog onvoldoende inzicht (die ik ook wel van Hem ontvang, op Zijn tijd). 

Een recent voorbeeld: dat mij geen onrecht gedaan wordt, maar dat mensen (net als jongste - hij op extreme wijze) beperkt zijn. Die beperking is de grens. Dat heeft NIETS met onrecht te maken. Wel met de volwassenheid zo’n grens te aanvaarden. 

Een ander voorbeeld. 
Ik ben in het boek over ‘valkuilen’ bezig met de valkuil verlatingsangst. 

Je kon ern scorelijst invullen om de mate waarin je NU last hebt van deze valkuil vast te stellen. 




Die kwam bij mij uit op gemiddeld. En dat had ik ook verwacht. Had ik hem 10 jaar geleden ingevuld, dan was het resultaat ongetwijfeld (extreem) hoog. 
Dit verschil is een resultaat en vrucht van vele en diepgaande verwerkingen in de tussenliggende jaren. 

Ik had ook al geconstateerd dat ik de valkuil afhankelijkheid niet in extreme mate had. 
Hoewel die overtuiging diepgaand in mijn hoofd ontstaan was. Ik hing erg aan leraren, dominee’s, kampleiders, counselors, presentatoren, etc. 
Maar toch gebeurd het bij mij vanuit andere motieven dan bij de valkuil afhankelijkheid beschreven is. 
Het is van mij niet de overtuiging dat mijn leven instort als deze mensen er niet waren/zijn. 
Ik kan namelijk ook heel autonoom functioneren, waarbij ik er zelfs geen anderen in/bij betrek. 
Heel veel geleerd alleen te spelen, alleen te leren, alleen te werken aan mezelf (zoals nu middels dit boek), alleen te zijn, alleen mijn eigen (fantasie)wereld te bouwen. 

Ik denk dat het hangen aan deze mensen ook voortkomt uit mijn autisme. Hoe je je sociaal hoort te gedragen kun je vooral leren en afkijken bij zulke voorbeeldfiguren. 

Bij de valkuil over verlating wordt e.e.a. duidelijker onderscheiden en uitgelegd. 
Je hebt verlatingsangst die gebaseerd is op afhankelijkheid én verlatingsangst die gebaseerd is op verlies. 

Gezien letterlijk het verlies van mijn vader en het hebben van een emotioneel instabiele moeder, is die laatste ook de meest logische. 

Er wordt uitgelegd dat verlatingsangst gebaseerd op afhankelijkheid vooral fysiek is. 
Je bent niet meer in staat om voor jezelf te zorge (denk je) als er iemand wegvalt. 
Je huishouding, je eten, je slaap. 

Verlatingsangst die gebaseerd is op verlies, uit zich meer in emotionele afhankelijkheid. 
Je bent bang verlaten te worden, omdat het zo rot VOELT. Je voelt je vanbinnen verloren. Je hebt andere mensen nodig als troost. En dát herken ik wél! Al die voorbeeldfiguren hadden een troostende rol, die ik van mijn vader moest missen en vsn mijn moeder niet kón ontvangen. 

Afhankelijke mensen hebben anderen nodig om voor hen te zorgen, als een kind. Op zoek naar hulp, verzorging en leiding. 

Ik was meer op zoek naar liefde, koestering en emotionele verbondenheid. Hoewel dat lastig zal blijven, want juist door mijn autisme blijft die hang bestaan, maar mis ik de tools dat goed te ontvangen en te geven. 



En ook dit te lezen was enorme vrijspraak van de overtuiging die ik in mijn hoofd geplant had: dat ik een gruwelijk afhankelijk monster was. Getuige mijn ‘geclaim’. 

Eenzame mensen zijn meestal niet afhankelijk. 
Afhankelijke mensen verdragen geen eenzaamheid. 

Nou... ik weet maar al te goed wat eenzaamheid is en hoe dat voelt. Ik weet hoe ik kan overleven en doe dat nog steeds. 
Me binden en uiteindelijk toch weer mensen kwijt raken, wil ik inderdaad vermijden. 
Een hulpverlener zoeken om door mijn processen met dit boek te gaan? 
Ik ben er prima zelf toe in staat. 
Het enige wat je dan mist is reflectie. 
Maar dat weegt niet op tegen de angst om emotioneel (weer) verlaten te worden. 

En wat een vrijspraak is het weer dit te lezen. Heel veel (zelfbedachte en aangeprate) ideeën in mijn hoofd m.b.t. afhankelijk zijn, waren irreëel en onterecht. 

Dat mag ik ook weer uit mijn drukke hoofd schrappen. 
Gaandeweg ontvang ik een steeds reêeler beeld van mezelf. En van anderen met hun grenzen. 
Wat een bevrijding. 

dinsdag 16 oktober 2018

Zestig

Op 23 oktober wordt mijn man 60. Al 25 jaar lang weet ik dat hij 9 jaar ouder is dan ik. Maar ja, je bent jong.
Maar zestig.... 
Ineens klinkt dat niet meer jong... 

Je kunt jezelf hiermee voor de gek houden: 



Maar ja... De kalenderklok tikt door. 
En ineens beangstigd me dat. 
We wonen 20 jaar in ons huidige huis. Maar waar zijn die 20 jaar gebleven? 
Nog eenzelfde zucht en we zijn weer 20 jaar verder. 
Zijn we dan nog samen? 
Ik heb zelf zo vaak gespeeld met de grenzen van het leven. 
Maar nu komt de dood - de eindigheid van dit aardse leven - ineens angstig om de hoek kijken. ... 

Waarom zo snel? 

De sterveling – zijn dagen zijn als het gras, als een bloem des velds, zo bloeit hij; wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer, en haar plaats kent haar niet meer. Maar de goedertierenheid des Heren is van eeuwigheid tot eeuwigheid over wie Hem vrezen! Psalm 103:15-17a



Het idee dat het leven eindigt... dat ons samenzijn eindigt... 
Ik vind dat op zijn minst niet zo leuk. 

En ja... op die vervelende beenwond na, is manlief gezond. Maar wat zegt dat? Kijk naar mijn vader die op zijn 42e plots uit het leven weggerukt werd. 
Je voelt in al je vezels dat dood een inbreker is, een ongewenste gast, die niet verenigbaar is met het leven. Maar ja... ook met die gebrokenheid hebben we nog te dealen. 

En als je dan nog in die korte toekomt kijkt...: oudste verwacht dat jongste eerder zal sterven dan wij. Gezien zijn risicovol leven: dingen van de straat eten. Geen pijn aan kunnen geven, dus kan heel lang ongezien met een ontsteking of gezwel lopen en hij kan ontsnappen en uiteindelijk aan en verkeersongeval overlijden. 

En hoe hard het ook klinkt... Ergens zou het beter zijn.. 
Omdat dan zijn beperking voor hemzelf geen grens meer is: (ge)heel(d)!! 
En omdat dan zijn beperking voor het verdere leven van oudste geen grens meer is. 
We houden gruwelijk veel van hem. Maar wat kunnen we aan? 
Wetend dat hij Thuis zou zijn, vóór wij wegvallen, zou ons bevrijden van heel veel zorgen voor de toekomst. 
Want ook dat speelt mee als ik denk aan het klimmen der jaren van mijn man.... ‘Wat als wij er niet meer zijn?’ Een zorg die elke ouder van een gehandicapt kind heeft.. En prangender wordt met het stijgen van onze leeftijden. 

Voor nu maar weer terug naar het leven bij de dag. 
Maar dat 60 hangt even als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. 
Nog maar veel tijd samen doorbrengen... voor het wreed uit onze handen wordt geroofd. Of door de zorgen daarover van levensvreugde beroofd. 
Voor zover het in ons vermogen ligt en het gegeven is, proberen dankbaar te zijn voor elke dag die we nog samen hebben. 


maandag 15 oktober 2018

Wanneer verlatingsangst en wat er aan te doen?

Wanneer heb ik last van mijn valkuil verlatingsangst?
Wat kan ik er aan doen?


Ik denk dat bij mij verlatingsangst en autisme door elkaar heen lopen. Als ik geen duidelijkheid heb over ‘wie, wat, waar, wanneer, hoe’, raak ik de controle kwijt en raak ik in paniek. Maar ik ga het nu enkel even benaderen vanuit de verlatingsangst.
Als ik Ton of iemand anders bel en ik krijg niet gelijk contact, dan wordt ik onrustig.
Onrustig worden heeft geen zin. Ik neem me voor te gaan oefenen met het volgende: ik bel één keer gelijk terug. Dan nog geen gehoor? Ik wacht minimaal een half uur vóór ik weer bel. Bij een ‘vreemde’ wacht ik een uur.
Iemand kan bezig zijn, geen zin hebben, het niet gehoord hebben. Ik kan dat niet zien. Maar ik kan wel vertrouwen dat er contact komt.
Zo heb ik ook de controle terug, dus hoef ik ook niet rood te worden.
Als Ton iets later is en ik hoor niks, is hij in mijn beleving al honderd keer begraven.
Ook hier geldt: is het een gebrek aan duidelijkheid, nodig voor mijn autisme, of is het verlatingsangst? Deskundigen konden het me nooit vertellen, wisten het ook niet. Wat het ook is: het voelt voor Ton als controle. Hij voelt zich niet vrij. Ook hier geldt: ik moet meer vertrouwen in een goede afloop. Tot 10 tellen in plaats van in paniek raken.
Vóór dat ik mijn telefoon pak en gelijk ga appen, ga ik eerst wat lezen. Pas na een kwartier neem ik contact op (omdat dat vaak wel handig is met de planning met koken.
Als reacties uitblijven op fb of twitter.
Ik snap soms geen bal van de keuzes die mensen online maken, vaak in combinatie met de techniek van de social media die ook vaak niet te doorgronden is. Voor mijn autistisch willen begrijpen funest. En voorzover het bewuste keuzes van mensen zijn, is het hun vrijheid. Geen bewuste verlating. Trap ik toch in die valkuil? Dan luister ik dit lied:  https://youtu.be/IcC1Bp13n_4.
Het besef dat de beperking de grens is, maakt dat ik me ook minder hoef vast te grijpen in zaken en keuzes die ik toch nooit zal begrijpen. Of die beperking nu de techniek is, of de keuzes die mensen maken: het geeft hoe dan ook rust.
Ton gaat naar iemand toe in de avond en hoe later het wordt, hoe groter mijn onrust.
Behalve dat ik ook hier weer onduidelijkheid heb in wat ik kan verwachten, benader ik het nu vanuit de verlatingsangst. Onrustig worden is niet nodig. Dat uiten geeft hem wederom het gevoel van niet vrij zijn. Hoewel we samen in huis vaak ieder onze eigen ruimte zoeken, voelt dit ineens bedreigend. Iemand is weg. Voor hoelang? Je zou hier of autisme in kunnen lezen, óf de vraag van de twee jarige… Denk dat het vaak en veel door elkaar heen gelopen heeft. Ik kan mezelf én hem helpen, door niet gelijk te gaan bellen. Zeker als het na tienen loopt, kan ik zorgen voor wat lekkers te eten. Een rustig muziekje. Rust voor mezelf. Om mezelf te hélpen vertrouwen dat er echt een moment komt dat hij door de deur heen stapt.
Ik hoor al maanden niets meer van diegene waarvan ik dacht dat het mijn vriendin was
Bedenken: Is het echt verlating? Of is er gewoon sprake van drukte, even wat ruimte nemen in het contact, onwetendheid, helemaal niet een bewuste keus (wat ik altijd denk). Ik kan niet zien/ weten wat er met die ander aan de hand is. Ik kan zelf eens contact opnemen. Misschien wacht die ander wel op mij.

Zelfs al zou autisme meer de overhand hebben dan verlatingsangst, genoemde oplossingen helpen me sowieso om met de onzekerheden in het 'wie, wat, waar, wanneer en hoe' om te gaan, zonder de ander al te veel te gaan claimen. 

Verkeerd uitgedrukt

Mezelf zó uitdrukken dat bij de hoorder overkomt wat ik zeggen wil, heb ik altijd al lastig gevonden. De harde werkelijkheid dat dingen vaak toch anders overkomen dan ik bedoeld had, maakt me onzeker. 

Ik keer dan naar binnen. 
Wil mezelf onzichtbaar maken. 
Bid dan in paniek ‘maak me dood, gooi me in de sloot’. 
En heb dan de neiging tot autimutilatie. 

Wéér kwam niet over wat ik wilde zeggen... 
Wordt wat ik zeg als iets negatiefs of klagen gezien. 
Als ontevredenheid of ‘nooit genoeg’. 

Terwijl dat vaak niet het geval is!!! 

Ik herken me ook wel in dit stukje uit Mattheus 21: 
23 Toen hij naar de tempel was gegaan en daar onderricht gaf, kwamen de hogepriesters en de oudsten van het volk naar hem toe. Ze vroegen hem: ‘Op grond van welke bevoegdheid doet u die dingen? En wie heeft u die bevoegdheid gegeven?’ 24 Jezus gaf hun ten antwoord: ‘Ik zal u ook een vraag stellen, en als u mij daarop antwoord geeft, zal ik u zeggen op grond van welke bevoegdheid ik die dingen doe. 25 In wiens opdracht doopte Johannes? Kwam die opdracht van de hemel of van mensen?’ Ze overlegden met elkaar en zeiden: ‘Als we zeggen: “Van de hemel,” dan zal hij tegen ons zeggen: “Waarom hebt u hem dan niet geloofd?” 26 Maar als we zeggen: “Van mensen,” dan krijgen we het volk over ons heen, want iedereen houdt Johannes voor een profeet.’ 27 Dus gaven ze Jezus als antwoord: ‘We weten het niet.’ Daarop zei hij tegen hen: ‘Dan zeg ik u ook niet op grond van welke bevoegdheid ik die dingen doe.’ 

Ik herken het afwegen van hoe je dingen zegt. Vliegensvlug in mijn hoofd loop ik de scenario’s af, als mij zo’n open vraag gesteld wordt. En zie de bui al hangen dat het niet geïnterpreteerd wordt, zoals bedoeld. En zeg dan - in nood - ook vaak: ‘ik weet het niet’, of ‘ik zou het niet weten...’.  
Met als gevolg inderdaad dat een gesprek doodslaat. Mensen naar mij minder open zijn. Minder wederkerigheid. 
Mensen die me beter kennen of van dichterbij meegemaakt hebben, zullen dit kunnen beamen. 

En als dan toch weer gebeurd waar ik bang voor was, dan heb ik 1. de neiging mezelf te gaan verdedigen en 2. mezelf te elimineren. Omdat ik nauwelijks de sociale vaardigheden bezit het anders of beter op te lossen. 
En op zo’n moment ontstaat diepe schaamte voor wat ik ‘verkeerd’ gezegd had. 
Waarom is alles toch zo ‘multi-interpretabel’?.... Zucht... 

zondag 14 oktober 2018

Wie het kleine niet eert

Vorig jaar werd ik 50. 
Daar ruimschoots aandacht aan besteed. 
Dit jaar hielden we het klein. 
We gingen het vieren in een eendje. 
Het zou ook voor man’s verjaardag zijn. 
Zestig mag hij worden. 
Zeer binnenkort. 





Felicitaties stroomden binnen. 
Via het social media kanaal. 
Via de post een kaart van een vriendin die vorig jaar bij het feest was. 
En een oude tante dacht er aan. 
Een overbuurvrouw en buurvrouw gaven ook een kaart. 

Mijn moeder heb ik zelf gebeld. 
In het dwalen in haar hoofd, vergeet ze dat. 

Mijn zus, schoonzussen en kinderen van hen gebruikten whatsapp. 
Van beide zussen lag al een cadeautje klaar, de ene sinds kerst en de andere sinds een week. 









Vanochtend naar de kerk. 
Welgeteld twee persoonlijke felicitaties. 
Beiden van mensen die bijzonder zijn in hun zijn. Beperkt op elk hun eigen manier. 
En juist hier was de beperking niet de grens daar in. In hun onbevangenheid denken ze aan je. 
Van de rest niets vernomen. 
De beperking was de grens. 
De beperking van mijn zichtbaaarheid (ook niet de behoefte hebbend er mee te koop te lopen... en ook vanuit een idee dat anderen hetzelfde geheugen hebben qua data als ik heb). De beperking dat anderen niet dat fotografische geheugen hebben m.b.t. data, die ik vaak wel heb (en vanuit dat referentiekader zie ik de wereld, maar anderen dus niet... verbaas me daar telkens weer over... weet dat niet iedereen die gave heeft, maar vergis me daar nog te vaak in)... 

Maar kostbaar is het dat twee mensen mét beperking de grens trotseerden. 
En dat was genoeg. 
Wat zegt het dat ik enkel door twee mensen - mét beperking - gefeliciteerd word? 
Misschien ligt daar alles in besloten. 
Nee. Daar lígt alles in besloten. 
Zijn Liefde voor mij. 
En dat was genoeg. 
Gisteren was genoeg. 
Vandaag is genoeg. 
Hij is genoeg. 
Genoeg in het kleine. 
We zijn dankbaar.